Bokeh (2017)

Bokeh Kickstarter Promo (HD) on Vimeo

Soort van trailer kan je hier terugvinden. Project is tot stand gekomen door crowdfunding.

Ben hier best wel benieuwd naar!

Ja ik ben ook wel benieuwd wat ze ervan gemaakt hebben.

Heb ook wel eens zitten fantaseren dat ik alleen op de aarde was, maar gauw genoeg werd ik dan weer wakker.

Oef. Dat viel vies tegen.

Brakke dialogen, geen krachtige regie en de film lijkt niet goed te weten waar hij nou naartoe wil. Meeleven met de karakters wordt praktisch ondoenlijk gemaakt en met name Matt O'Leary is erg vlak.

Wat leuke landschapjes en een aardige soundtrack bij vlagen, maar ik miste bezieling, inspiratie en vooral het gevoel binding te hebben met wat zich op het scherm voltrok. Al was dat ook niet bijster veel.

Zonde, ik had hoop.

Ik heb ervan genoten.

Al snap ik je kritiek. De karakters zijn nogal plat en missen diepte. Dialogen tussen de twee zijn ook veelal nietszeggend. Ik zou zelfs zover durven gaan als zeggen dat dialoog eigenlijk niet eens nodig was in deze film.

Maar toch. Het eenzame gevoel dat er langzaam insluipt en de kloof die er komt tussen Riley en Jenai, die dromerige ondertoon, dat prachtige decor dat letterlijk aanvoelt als het einde van de wereld, het heeft bij mij toegedragen dat ik anderhalf uur geïntrigeerd heb zitten kijken.

Dit is weer zo'n film over alleen op de wereld zijn na een oorlog/epidemie/alien invasie of wat dan ook....denk ik

Alleen weet ik hier niet echt waarom ze alleen zijn en waar alle andere bewoners naartoe zijn... heb ook niet op het antwoord liggen wachten als dat er ooit komt want heb de film halverwege afgezet wegens saai en nietszeggend.

Wel mooie plaatjes van IJsland, iets waar de toeristische dienst blij mee zal zijn en ook mooie commercial beelden van Suzuki en Mitsubishi jeeps die door het landschap scheuren.

Zoals John Milton hierboven al zei, zijn de twee hoofdrolspelers zeer vlakke karakters zonder enige vorm van chemie tussen beiden.

Hun manier van reageren en omgaan met deze bizarre situatie is niet erg geloofwaardig en gaf mij het gevoel van " als het jullie eigenlijk geen moer kan schelen wat er gebeurd is, wel dan mij ook niet"

Tja, uiteindelijk geen slechte film maar ik mis iets. Eerst en vooral trok de combinatie Maika Monroe en IJsland me erg aan, niet voor niets mijn favoriete actrice en mijn favoriet land. Was de muziek door Grimes gedaan en het verhaal wat krachtiger, dan was het perfect. Het begon heel goed, maar de film trekt dat niet door en weet niet goed waar het naartoe moet. Ik hou wel van een trage film, en bombastisch heb ik het nog minder graag, maar dit is ook niet hoe het zou moeten. De beelden zijn wel mooi, en er was met de locatie IJsland nog meer mogelijk, jawel. De trekpleisters werden in een niet-chronologische volgorde bezocht, en ze komen allemaal bekend voor en het is fijn om dat te zien, net zoals Maika Monroe er nog altijd onweerstaanbaar aantrekkelijk uitziet. Het is alleen jammer dat ik niet het gevoel had dat de actrice en acteur met plezier hun rollen speelden. Dat straalt echt van hun gelaat af. Heel erg jammer. De film geeft weinig antwoorden, en het gaat hem echt meer om de sfeer. Het leek bij momenten alsof ik naar Reizen Waes slow zat te kijken.

Maar ze had wel een blote bips, T.

Als het al haar bips was

“Riley, this is starting to freak me out.

I know, I don't get it at all.”

Wat als je op een dag wakker wordt en tot het besef komt dat je de enige bent die over deze aardbol rondloopt? Dat is wat Jenai (Maika Monroe) en Riley (Matt O’Leary) ervaren als ze hun vakantie doorbrengen op IJsland. Aanvankelijk gedragen ze zich als doodnormale toeristen die de natuurpracht van IJsland bewonderen terwijl Riley alles fotografeert met zijn ouderwets uitziende camera. De dag dat ze merken dat ze moederziel alleen zijn, is dit het begin van een enerzijds fascinerende ontdekkingstocht. Maar anderzijds ook een teleurstellend verhaal waarbij ze een hele reeks menselijke reacties ondergaan. Allereerst is er de paniekerige en verwarde stemming waarbij ze angstig proberen te begrijpen wat er juist aan de hand is. Er is niet direct een plausibele verklaring voor de plotse verdwijning van de bevolking. Geen achtergebleven lijken of algehele destructie. Geen berichtgevingen omtrent het fenomeen daar alle nieuwszenders zijn uitgevallen. Geen vermeldingen op nieuwssites of mailberichten. Het menselijke bestaan is abrupt geëindigd op één of andere manier.

Vervolgens geraken ze in een euforische stemming, beseffend dat ze om het even welke gebruiksgoederen kunnen bemachtigen en het rijk voor hun alleen hebben. Ze hebben de beschikking over achtergelaten personenwagens en kiezen het huis naar hun smaak uit. Vervolgens beseffen ze dat ze op zichzelf aangewezen zijn en dat bepaalde situaties levensbedreigend zouden kunnen zijn. Hieruit volgt irritatie, zelfbeklag en strubbelingen tussen de beide overlevenden. Vooral Jenai vervalt in melancholische buien. Liefst van al wil ze terug naar haar huis. Alleen zitten ze vast op dit verlaten eiland. Ze worstelt dan ook met de “Waarom?” vraag over hun situatie en of dit alles te maken heeft met een Goddelijke voorbestemming. Riley daarentegen beschouwd dit als een verse start voor de mensheid. Een mogelijkheid om met hun tweeën een nieuw bestaan op te bouwen. Het lijkt nog steeds een toeristische trip voor hem waarbij hij zoveel mogelijk pittoreske plaatsjes wil vastleggen.

Ik geef toe dat mijn gedachten telkens afdwaalden naar de hamvraag “Wat zou ik doen in zo’n situatie?”. Op zoek gaan naar de auto van mijn dromen? Mijn droomhuis uitkiezen en lokale elektronicazaken plunderen zodanig dat ik voorzien was van de laatste snufjes? Een totale vrijheid waarbij ik me tegoed zou kunnen doen aan alles wat maar wenselijk is, zonder je zorgen te maken over het prijskaartje. Toegegeven, film kijken is ook een beetje jezelf verplaatsen in een fictieve situatie. Alleen mag dit niet een dusdanige vorm aannemen dat je de complete aandacht verliest. En dat was juist hetgeen me overkwam tijdens het bekijken van “Bokeh”.

Misschien is het grootste minpunt van de film de beperktheid. Er gebeurd niet echt veel interessants. Het overgrote deel van de film is gevuld met schitterende momentopnames opgevuld met minimalistische pianoklanken. Indien je nog nooit op IJsland bent geweest en je je niet kan voorstellen hoe het eruitziet, dan heb je daar wel een degelijk beeld over na het zien van deze film. Het leek wel alsof de toeristische dienst van IJsland hoofdsponsor waren van “Bokeh”. Prachtige natuurbeelden vol gletsjers, geisers en bloemenvelden. Geen horden door een virus gemuteerde zombies. Geen angstaanjagende buitenaardse wezens die een invasie zijn gestart om de energiebronnen van de aarde in te palmen. Uiteindelijk geeft de film geen uitkomst over de oorzaak. Net als Jenai en Riley blijf je hierover in het duister tasten.

Het enige wat ik me nog afvroeg, was waar de filmtitel nu eigenlijk vandaan kwam. Initieel dacht ik dat het een IJslandse uitdrukking was. Blijkt het volgens Wikipedia over een term uit de fotografie te gaan. De omschrijving is als volgt : “Bokeh drukt de kwaliteit van de onscherpte in een foto uit. Het gaat om de onscherpte die ontstaat doordat het voorwerp buiten het scherptevlak ligt”. Nu kan je je alleen nog de vraag stellen waar dit betrekking op heeft. De manier van fotograferen zoals Riley het toepast? Of is het een verwijzing naar de wazige inhoud van de film? Nog zo’n een onbeantwoorde vraag.

2.5*

Tja. Als travel guide voor IJsland zou het hebben gewerkt als er niet zo depressief werd gedaan. Enkele mooie opnames.
En de depressiviteit is natuurlijk wel logisch gezien het gegeven maar helaas weet het drama niet te pakken en zweeft de film net te lang op een bepaalde gemoedstoestand door.

Hoe de film afloopt is wel een halfje extra waard in een film als dit.. geen twist of andere oplossing

wnWel oké.

Maar zoals vele van dit soort filmpjes zit het wat vastgeroest in hipsterland. Zowel qua personages als qua setting zijn vele keuzes nogal veilig en voorspelbaar, wat het trage tempo van de film niet meteen ten goede komt. Maar binnen die clichés is het verder wel goed uitgevoerd.

Hoofdpersonage loopt rond met een ouderwetse camera, Amerikaans koppeltje trekt richting Ijsland om de grillige natuur van het ondertussen befaamde eilandje te ontdekken. Een geschikte locatie ook, want druk is het er sowieso niet, dus als je een film wil maken waar iedereen van de aardbol verdwijnt is het een ideale locatie.

De film blijft iets teveel hangen in het piteroske van het land zonder daar zelf veel aan toe te voegen. De personages zijn verder redelijk plat, maar dat vond ik eerlijk gezegd weinig storend. Het gaat ook meer om de impact van de situatie op hun relatie. Daar heeft hun verleden weinig impact op.

Jammer genoeg komt er naar het einde toe toch nog een flauwe poging tot diepgang, iets wat deze film niet echt hoefde. Dan liever gewoon meteen het grimmige einde dat geen verklaring biedt maar wel een dramatische impact heeft.

Ondertussen is de combinatie van scifi en indie drama niet echt origineel meer. Een wat losse camera, veel pianodiedeltjes en scifi elementen die toch vooral in dienst staan van het drama maken een film die bekend aanvoelt, maar gelukkig wel naar behoren is uitgevoerd. Mijn geliefkoosde stijl is het niet, maar het regisseursduo doet er goed aan het mysterie in stand te houden en dat extra beetje dramatiek op het einde sleept de film toch naar een voldoende.

3.0*

Mooie beelden van een prachtig land met redelijk geforceerd acteerwerk.

Tsja.

Twee hipsters als laatste mensen op de aarde. Dat kan dan bij voorbaat eigenlijk al niet meer goed komen, bedenk ik me achteraf pas. Wel de belofte van een mooi mysterie, maar er komt wat weinig uit. Zoals de term bokeh vrij vertaald kan worden - de voorgrond is wel scherp in beeld, maar verder is alles onduidelijk. Geen diepere laag in dit geval. En ja, de IJslandse natuur is prachtig, maar aan de andere kant komen precies ook weer dat stelletje cliches langs waardoor ik me echt afvraag of het wel de moeite is om daar ooit nog heen te gaan. Wéér dat stomme vliegtuig.

De acteurs - en dat zijn eigenlijk alleen Monroe en O'Leary - vallen in een paar van de scenes vrij hard door de mand. Het nonverbale gaat ze nog redelijk af, maar een groter of traditioneel beroep op vakkunst of talent wordt niet ingevuld. Dat is toch wel een behoorlijke miskleun van de regie vind ik dan, dat had anders opgelost moeten worden - zo zet je zowel voor de regie zelf als voor de acteurs een slecht visitekaartje in de etalage.

allemachtig wat slecht, ben gelijk sjaggie.

Langdradig, zit geen verhaal in.

Oersaaie film , waar het je halverwege overvalt "dat het je ook niet kan schelen waarom de stad leeg is.....net als de twee hoofdrolspelers. Eigenlijk zit je te wachten tot er iets gebeurt,maar er gebeurt niks. Wezenloze dialogen...Zonde van je tijd. De eerste tien minuten kijken, zappen tot een kwartier voor het einde.Dan weet je net zoveel als dat je de hele film hebt gezien. O ja.....er is geen enkele chemie tussen de hoofdrolspelers die met de film ook geen raad weten.

Oersaaie film , waar het je halverwege overvalt "dat het je ook niet kan schelen waarom de stad leeg is.....net als de twee hoofdrolspelers. Eigenlijk zit je te wachten tot er iets gebeurt,maar er gebeurt niks. Wezenloze dialogen...Zonde van je tijd. De eerste tien minuten kijken, zappen tot een kwartier voor het einde.Dan weet je net zoveel als dat je de hele film hebt gezien. O ja.....er is geen enkele chemie tussen de hoofdrolspelers die met de film ook geen raad weten.

was drie regels voor deze film, die je een onvoldoende geeft niet genoeg??

frans123 Is het 1x plaatsen van je recensie niet genoeg? En dan nog een triple post inclusief wall of text erachteraan.

Neen (antwoord kort genoeg?)

Het begint hoopvol, maar het 'verhaal' verloopt verder dodelijk saai. Mannelijke hoofdrol is echt een lul van een vent die zich onnatuurlijk gedraagt. De vrouw vliegt af en toe emotioneel uit de bocht, maar kan ook totaal niet boeien.

Film ging als een nachtkaars uit en laat je teleurgesteld achter, als je al niet in slaap was gevallen.

Mooie beelden verder, maar da's geen kunst op IJsland.

Nou, welkom bij rtl travel naar ijsland.
In deze uitzending hebben we voor het gemak de inwoners gevraagd niet in beeld te verschijnen.

Wat een tegenvallend filmpje was dit.
Ben over het algemeen wel liefhebber van dit soort mysterieuze films, maar buiten het mysterieuze dat iedereen verdwenen is (waarvan ik waarschijnlijk de uitleg gemist heb waardoor dat kwam ) gebeurt er weinig tot niets.

Dus, een verliefd paar verslaapt zich op de dag des oordeels en reageren zoals de meesten van ons de eerste paar dagen zouden doen. Na een paar dagen zou je denken dat ze met enig plan van aanpak zouden komen, maar niets van dat.
Nee, ze leren elkaar nu beter kennen omdat ze immers alleen zijn nu en dat geeft een bepaalde ontwikkeling in hun relatie en wat nog.
(mischien dat dat een onderliggende gedachte van de film zou moeten zijn?)
Zou zeggen tegen de makers ga samenwonen met je vriend/vriendin en maak ongeveer dezelfde ontwikkeling mee.

Maar goed, verder krijgen we een rondleiding van het mooie ijsland.(er gebeurt helemaal niks, owja er komt nog een overlevende die net zo snel weer uit beeld is met zijn wat voor wijze praat door moet gaan schijnbaar) Maar het zou kunnen dat ik daar ook iets cruciaal heb gemist.
Het einde is het beste van de film, want dat deed me nog even denken van dat is treurig en nu ben je helemaal alleen. En zelfs dat was niet bijzonder sterk.
(tenzij de makers daar ook weer willen dat we nadenken wat zo'n ontwikkeling met je zou kunnen doen)

Heb eigenlijk geen enkel idee wat de makers met deze flauwe film willen laten zien buiten het mooie ijsland.

Matig!

Snap de opzet wel TornadoEF5, vind het alleen zwak weergegeven.

De poster vind ik daarentegen dan wel weer fraai.(mooie poster wel)

Maar als ik daar 90 minuten naar zou blijven kijken werd ik er op een gegeven moment ook een beetje moedeloos van, net als bij de film.

Als je de 2 acteurs eruit zou knippen zat ik naar een Discovery film over IJsland te kijken, beetje dat gevoel had ik. Wel mooie beelden van IJsland dat wel, maar als film/drama liefhebber zou je je aardig bekocht voelen.

Totaal geen diepgang en zelfs geen verhaal.

Weet niet wat de regisseur wilde met deze film, er zit nauwelijks een begin en helemaal geen eind aan.

Als je je depri voelt op een zaterdagavond moet je zeker niet deze film gaan kijken.

wat een kutfilm
onwijs slecht acteerwerk, geen traantje wordt er gelaten.. voor de rest lijken ze de situatie niet serieus te nemen en gaan een beetje blij zitten joyriden terwijl ik mij kan voorstellen dat je eerder suicidaal zou zijn. Daarnaast zie je ook gewoon beesten in de natuur, je zou verwachten dat ook zij het niet overleefd hebben, de verkeerslichten en internet lijkt het te doen.. alles behalve geloofwaardig
ik had geen behoefte deze film af te kijken..

Gare film..erg deprimerend

Het script lijkt wel geschreven door een naïeve 15-jarige. Het acteerspel van de actrice hielp ook niet veel. Ik heb de film wel uitgekeken en dat is toch wel iets waard. Ijsland en de apocalyps zijn dan ook krachtige troeven maar het is niet genoeg om de film een voldoende te geven.