Bokeh (2017)

Dit is weer zo'n film over alleen op de wereld zijn na een oorlog/epidemie/alien invasie of wat dan ook....denk ik

Alleen weet ik hier niet echt waarom ze alleen zijn en waar alle andere bewoners naartoe zijn... heb ook niet op het antwoord liggen wachten als dat er ooit komt want heb de film halverwege afgezet wegens saai en nietszeggend.

Wel mooie plaatjes van IJsland, iets waar de toeristische dienst blij mee zal zijn en ook mooie commercial beelden van Suzuki en Mitsubishi jeeps die door het landschap scheuren.

Zoals John Milton hierboven al zei, zijn de twee hoofdrolspelers zeer vlakke karakters zonder enige vorm van chemie tussen beiden.

Hun manier van reageren en omgaan met deze bizarre situatie is niet erg geloofwaardig en gaf mij het gevoel van " als het jullie eigenlijk geen moer kan schelen wat er gebeurd is, wel dan mij ook niet"

“Riley, this is starting to freak me out.

I know, I don't get it at all.”

Wat als je op een dag wakker wordt en tot het besef komt dat je de enige bent die over deze aardbol rondloopt? Dat is wat Jenai (Maika Monroe) en Riley (Matt O’Leary) ervaren als ze hun vakantie doorbrengen op IJsland. Aanvankelijk gedragen ze zich als doodnormale toeristen die de natuurpracht van IJsland bewonderen terwijl Riley alles fotografeert met zijn ouderwets uitziende camera. De dag dat ze merken dat ze moederziel alleen zijn, is dit het begin van een enerzijds fascinerende ontdekkingstocht. Maar anderzijds ook een teleurstellend verhaal waarbij ze een hele reeks menselijke reacties ondergaan. Allereerst is er de paniekerige en verwarde stemming waarbij ze angstig proberen te begrijpen wat er juist aan de hand is. Er is niet direct een plausibele verklaring voor de plotse verdwijning van de bevolking. Geen achtergebleven lijken of algehele destructie. Geen berichtgevingen omtrent het fenomeen daar alle nieuwszenders zijn uitgevallen. Geen vermeldingen op nieuwssites of mailberichten. Het menselijke bestaan is abrupt geëindigd op één of andere manier.

Vervolgens geraken ze in een euforische stemming, beseffend dat ze om het even welke gebruiksgoederen kunnen bemachtigen en het rijk voor hun alleen hebben. Ze hebben de beschikking over achtergelaten personenwagens en kiezen het huis naar hun smaak uit. Vervolgens beseffen ze dat ze op zichzelf aangewezen zijn en dat bepaalde situaties levensbedreigend zouden kunnen zijn. Hieruit volgt irritatie, zelfbeklag en strubbelingen tussen de beide overlevenden. Vooral Jenai vervalt in melancholische buien. Liefst van al wil ze terug naar haar huis. Alleen zitten ze vast op dit verlaten eiland. Ze worstelt dan ook met de “Waarom?” vraag over hun situatie en of dit alles te maken heeft met een Goddelijke voorbestemming. Riley daarentegen beschouwd dit als een verse start voor de mensheid. Een mogelijkheid om met hun tweeën een nieuw bestaan op te bouwen. Het lijkt nog steeds een toeristische trip voor hem waarbij hij zoveel mogelijk pittoreske plaatsjes wil vastleggen.

Ik geef toe dat mijn gedachten telkens afdwaalden naar de hamvraag “Wat zou ik doen in zo’n situatie?”. Op zoek gaan naar de auto van mijn dromen? Mijn droomhuis uitkiezen en lokale elektronicazaken plunderen zodanig dat ik voorzien was van de laatste snufjes? Een totale vrijheid waarbij ik me tegoed zou kunnen doen aan alles wat maar wenselijk is, zonder je zorgen te maken over het prijskaartje. Toegegeven, film kijken is ook een beetje jezelf verplaatsen in een fictieve situatie. Alleen mag dit niet een dusdanige vorm aannemen dat je de complete aandacht verliest. En dat was juist hetgeen me overkwam tijdens het bekijken van “Bokeh”.

Misschien is het grootste minpunt van de film de beperktheid. Er gebeurd niet echt veel interessants. Het overgrote deel van de film is gevuld met schitterende momentopnames opgevuld met minimalistische pianoklanken. Indien je nog nooit op IJsland bent geweest en je je niet kan voorstellen hoe het eruitziet, dan heb je daar wel een degelijk beeld over na het zien van deze film. Het leek wel alsof de toeristische dienst van IJsland hoofdsponsor waren van “Bokeh”. Prachtige natuurbeelden vol gletsjers, geisers en bloemenvelden. Geen horden door een virus gemuteerde zombies. Geen angstaanjagende buitenaardse wezens die een invasie zijn gestart om de energiebronnen van de aarde in te palmen. Uiteindelijk geeft de film geen uitkomst over de oorzaak. Net als Jenai en Riley blijf je hierover in het duister tasten.

Het enige wat ik me nog afvroeg, was waar de filmtitel nu eigenlijk vandaan kwam. Initieel dacht ik dat het een IJslandse uitdrukking was. Blijkt het volgens Wikipedia over een term uit de fotografie te gaan. De omschrijving is als volgt : “Bokeh drukt de kwaliteit van de onscherpte in een foto uit. Het gaat om de onscherpte die ontstaat doordat het voorwerp buiten het scherptevlak ligt”. Nu kan je je alleen nog de vraag stellen waar dit betrekking op heeft. De manier van fotograferen zoals Riley het toepast? Of is het een verwijzing naar de wazige inhoud van de film? Nog zo’n een onbeantwoorde vraag.

2.5*

Tja. Als travel guide voor IJsland zou het hebben gewerkt als er niet zo depressief werd gedaan. Enkele mooie opnames.
En de depressiviteit is natuurlijk wel logisch gezien het gegeven maar helaas weet het drama niet te pakken en zweeft de film net te lang op een bepaalde gemoedstoestand door.

Hoe de film afloopt is wel een halfje extra waard in een film als dit.. geen twist of andere oplossing

wnWel oké.

Maar zoals vele van dit soort filmpjes zit het wat vastgeroest in hipsterland. Zowel qua personages als qua setting zijn vele keuzes nogal veilig en voorspelbaar, wat het trage tempo van de film niet meteen ten goede komt. Maar binnen die clichés is het verder wel goed uitgevoerd.

Hoofdpersonage loopt rond met een ouderwetse camera, Amerikaans koppeltje trekt richting Ijsland om de grillige natuur van het ondertussen befaamde eilandje te ontdekken. Een geschikte locatie ook, want druk is het er sowieso niet, dus als je een film wil maken waar iedereen van de aardbol verdwijnt is het een ideale locatie.

De film blijft iets teveel hangen in het piteroske van het land zonder daar zelf veel aan toe te voegen. De personages zijn verder redelijk plat, maar dat vond ik eerlijk gezegd weinig storend. Het gaat ook meer om de impact van de situatie op hun relatie. Daar heeft hun verleden weinig impact op.

Jammer genoeg komt er naar het einde toe toch nog een flauwe poging tot diepgang, iets wat deze film niet echt hoefde. Dan liever gewoon meteen het grimmige einde dat geen verklaring biedt maar wel een dramatische impact heeft.

Ondertussen is de combinatie van scifi en indie drama niet echt origineel meer. Een wat losse camera, veel pianodiedeltjes en scifi elementen die toch vooral in dienst staan van het drama maken een film die bekend aanvoelt, maar gelukkig wel naar behoren is uitgevoerd. Mijn geliefkoosde stijl is het niet, maar het regisseursduo doet er goed aan het mysterie in stand te houden en dat extra beetje dramatiek op het einde sleept de film toch naar een voldoende.

3.0*

Tsja.

Twee hipsters als laatste mensen op de aarde. Dat kan dan bij voorbaat eigenlijk al niet meer goed komen, bedenk ik me achteraf pas. Wel de belofte van een mooi mysterie, maar er komt wat weinig uit. Zoals de term bokeh vrij vertaald kan worden - de voorgrond is wel scherp in beeld, maar verder is alles onduidelijk. Geen diepere laag in dit geval. En ja, de IJslandse natuur is prachtig, maar aan de andere kant komen precies ook weer dat stelletje cliches langs waardoor ik me echt afvraag of het wel de moeite is om daar ooit nog heen te gaan. Wéér dat stomme vliegtuig.

De acteurs - en dat zijn eigenlijk alleen Monroe en O'Leary - vallen in een paar van de scenes vrij hard door de mand. Het nonverbale gaat ze nog redelijk af, maar een groter of traditioneel beroep op vakkunst of talent wordt niet ingevuld. Dat is toch wel een behoorlijke miskleun van de regie vind ik dan, dat had anders opgelost moeten worden - zo zet je zowel voor de regie zelf als voor de acteurs een slecht visitekaartje in de etalage.

Het begint hoopvol, maar het 'verhaal' verloopt verder dodelijk saai. Mannelijke hoofdrol is echt een lul van een vent die zich onnatuurlijk gedraagt. De vrouw vliegt af en toe emotioneel uit de bocht, maar kan ook totaal niet boeien.

Film ging als een nachtkaars uit en laat je teleurgesteld achter, als je al niet in slaap was gevallen.

Mooie beelden verder, maar da's geen kunst op IJsland.

Als je de 2 acteurs eruit zou knippen zat ik naar een Discovery film over IJsland te kijken, beetje dat gevoel had ik. Wel mooie beelden van IJsland dat wel, maar als film/drama liefhebber zou je je aardig bekocht voelen.

Totaal geen diepgang en zelfs geen verhaal.

Weet niet wat de regisseur wilde met deze film, er zit nauwelijks een begin en helemaal geen eind aan.

Als je je depri voelt op een zaterdagavond moet je zeker niet deze film gaan kijken.

Meest interessante was nog dat halverwege de film, als Monroe de afwas doet in het mooi uitgezochte huis, je over haar schouder aan de overzijde van de weg iemand langzaam een gordijn aan de kant schuift en weer terug laat vallen.

Is er toch nog meer leven of een foutje van de regie. Ik hoopte het eerste maar vrees het laatste.

Mooie plaatjes uiteraard, maar was eigenlijk vanaf het begin al niet zo benieuwd naar wat er nu precies aan de hand was. En blijkbaar hoefden we daar ook niet nieuwsgierig naar te zijn, want dat krijgen we niet eens te weten en is ook niet het uitgangspunt van de film. Het is eerder een 'wat als'-scenario, dat wat mij betreft eigenlijk alleen nog licht amusant was toen ze een huis betrokken en winkels en supermarkten leeghaalden. Lijkt mij best leuk, je zou zoiets bijna willen meemaken, een paar dagen dan.

Verder straalt het eigenlijk best nogal wat amateurisme uit, zeker wat betreft script en acteerprestaties (vooral hij is vaak slecht), al weet de vrij fraaie cinematografie nog wel te verhullen dat dit eerder een soort afstudeerproject is dan een volwaardige volwassen film.

Vanaf het stuk met de oude man (wtf voegde hij toe?) ging het helemaal rap achteruit met al dat God gezemel, en wordt de film eigenlijk alleen maar trager, stuurlozer en vervelender met wat conflict tussen de twee dat totaal niet werkt. Als de film de bedoeling had om hier een filosofisch ding van te maken zijn ze daarin echt totaal gefaald, want ik heb er werkelijk niets uit kunnen halen.

Echt een film die als een ballon leegloopt en je met niets achterlaat. Ja, zin om naar IJsland te gaan, de toeristenbranche kan blij zijn.

2*

Een Apocalyptische Mumblecore film dat is de eerste omschrijving die me te binnen schiet als ik Bokeh zou moeten omschrijven. De omschrijving is dan ook meteen het interessantste aan de film. Verder is het niet meer dan wat dramatisch gedoe en gezwets over de zin van het leven.

De reden dat er nog een redelijke score uitkomt is omdat de beelden van IJsland werkelijk prachtig zijn en ook veelvuldig worden ingezet. Voor mij gaf dat toch een beetje ontspanning of laten we zeggen een vakantie gevoel. Dat er tussendoor ook nog sprake was van een scenario was eigenlijk minder relevant. De acteurs doen hun best maar dat helpt niet als het verhaal letterlijk niets te bieden heeft.

Mooie beelden en veel gebakken lucht.

Matig

Ik hou wel van 'stille' films. Waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt.

Maar de overtreffende trap; een film waarin daadwerkelijk geen ruk gebeurt, daar word ik kriegelig van.

En dus net een 1,5 omdat IJsland een mooi land is.

Film begint wel aardig, met enkele fraaie beelden van IJsland en een fijn sfeertje. Dan komt het mysterie erbij, dat start nog wel prima maar verzandt al snel is dezelfde scènes als meer van dit soort films. Twee mensen ontdekken de lege wereld, vermaken zich even maar al snel weet de film er niks meer mee te doen. Daarna wordt het allemaal steeds minder, stuurloos en zweverig en saai. Monroe is nog wel oké maar die jongen mist elke vorm van charisma en hun relatie gaat ook nooit leven waardoor de film me op dat vlak ook niet weet te boeien. 1,5*.

Het prachtige IJslandse landschap en de aanwezigheid van de mooie Maika Monroe kunnen niet verhullen dat dit eind-van-de-wereld verhaaltje nogal vlak en saai is. Voornaamste boosdoener is het dunne script, dat al snel vastloopt in ongeïnspireerde situaties en holle dialogen. Het helpt ook niet mee dat de twee hoofdpersonen niet bijster boeiend zijn. Het einde is dan wel weer erg mooi, maar het is too little, too late.

Duidelijk zo'n film ie reversed engineered is omdat regisseurs Orthwein & Sullivan erachter kwamen tijdens hun vakantie in Ijsland dat het op bepaalde momenten erg rustig is dat het haast wel lijkt alsof er niemand aanwezig is; met als resultaat dit dus. Altijd leuk als filmmaker als je een locatie vindt waar je veel inspiratie van krijgt, maar stop ie inspiratie dan ook in het script. Dit was een leeg omhulsel dat na een half uurtje niet meer overeind kon blijven wegens te weinig substantie. Zonder Monroe's aanwezigheid was de afstandsbediening halverwege al geconsulteerd.