Coco (2017)

"El Mariachi"

Vanaf het "Kubo" moment in de film, waar Miguel op precies dezelfde wijze alle snaren van zijn gitaar raakt om een akkoord te spelen. Maar in plaats van velletjes papier krijgen we hier bladeren en worden we geïntroduceerd in de wereld van de doden. Ook leuk om zo een beetje het idee en de achtergrond van Dia De Los Muertos te leren. Velen kennen het wel uit verschillende films, waar het vaak dient als beeldvulling vanwege de vele kleuren, mooie kleuren en creaties en de uitbundigheid.

Met die "beeldvulling" zit het ook hier heel erg goed. Het land van de doden ziet er echt prachtig vormgegeven uit. Maar ook alle personages zien er fantastisch uit. De versieringen op de schedels is een erg leuke touch. Het verhaal is best aardig en werkt als geheel erg goed. Maar het zijn vooral de kleine, wat stillere momenten die echt impact maken. Zeker richting het einde weet Pixar weer heel wat los te maken. Erg knap hoe ze je echt onderdeel uit laten maken van hun films in plaats van alleen maar toeschouwer te zijn.

Wederom een Pixar film met liefde gemaakt. Prachtig gemaakt, leuke personages en een aantal hele mooie kleine momenten. Erg mooie score ook weer van Michael Giacchino.

Ik heb een morbide fascinatie met de dood, wat vooral tot uiting kwam tijdens vakanties in sommige katholieke landen in Europa waar ze soms de resten van heiligen tentoonstellen in de kerken. Ik herinner me een kerk in Oostenrijk waarin we waren gevlucht vanwege een hevige onweersbui. In de kerk bleek een vitrinekast met schedels te staan die met elke bliksem natuurlijk extra oplichtten, wat natuurlijk voor een heerlijk morbide sfeer zorgde.

Het hele idee van Día de Muertos spreekt mij dan ook erg aan, dus wat dat betreft was dit wel een film die me interessant leek. Uiteindelijk is deze film verre van morbide, maar toch de moeite waard. Het geheel is erg kleurrijk geanimeerd, vooral het land van de doden. Het verhaal, waarin de hoofdpersoon in de familiegeschiedenis duikt, weet te amuseren en soms ook te ontroeren. Minpuntje is wel dat het een beetje moraliserend is over hoe belangrijk familie is; dergelijke moraaltjes horen helaas bij de huidige films uit de Disney stal waar Pixar ook bij hoort.

Positief is dan weer dat de muziek niet zo vreselijk is als in de meeste nieuwe Disney films, die qua muziek nogal grootst willen uitpakken. Dergelijke bombastische soundtracks zijn zelden aan mij besteed en je kan vaak ook niet eens goed horen wat ze nu zingen. Sommige liedjes hier pakken ook grootst uit, maar worden gezongen door een minder sympathiek persoon, terwijl ze eerder klein gehouden worden door de sympathiekere personages en dat sprak me wel aan.

Of het allemaal authentiek kan ik niet zeggen, maar de Mexicaanse dame waarmee ik de film keek was erg te spreken was over de moeite die de makers gestoken hebben in het zo trouw mogelijk afbeelden van de Mexicaanse cultuur, dus blijkbaar zit het wel goed. 3,5*.

Prima Pixar, kleurrijke familiefilm met Mexicaanse cultuur en folklore. Ik ben het wel eens met het minpuntje dat Black Math al aangaf, namelijk 'dat het een beetje moraliserend is over hoe belangrijk familie is; dergelijke moraaltjes horen helaas bij de huidige films uit de Disney stal waar Pixar ook bij hoort.'

Erg leuke film hoor. Zeker weer een juweeltje van Pixar en Disney. Mooie animatie. Het verhaal is niet kinderachtig. Interessante manier om het hiernamaals te laten zien op deze manier. Ik hoopte nog wel te horen waar je heen gaat als je totaal vergeten bent. Dat wordt niet uitgelegd. Maar het jochie is aandoenlijk om naar te kijken. Zeer de moeite waard.

Redelijke pixar.

Pixars zullen nooit mijn genre worden. In het vliegtuig naar Amerika toch maar meegepakt vanwege de oscar nominaties en hoge recensies. Ik dacht dat hier echt een juweel op het scherm zou zijn, maar ik zat ernaast, en is het voor mij niet veel meer dan een cliche pixar maar dit keer in Mexico.

Begon best hoopvol, toegegeven, de Mexicaanse buurten zijn mooi geanimeerd en komt de cultuur dan ook soms vrij dichtbij. De voice actors waren niet zo irritant als dat pixar meestal weleens wil doen. De grappen voelen ook iets minder geforceerd aan.

Helaas is het wel een cliche pixar waarvan je eigenlijk al naar het verhaal kan raden. Alleen hierom vind ik dat de film vrij weinig nieuws onder de horizon brengt en wist me daarom ook niet echt te overtuigen.

Een werkelijk fantastische animatie in de stijl van Moana. Vind deze stijl er een stuk mooier uitzien dan een volledig getekende versie a la the Lion King. Natuurlijk is Coco wel van deze tijd. Qua vormgeving zou ik deze prachtfilm 5 sterren willen geven, maar we hebben uiteraard ook een verhaal erbij. Wist niet dat het grootste gedeelte plaatsvond in het hiernamaals. Eerlijk gezegd niet helemaal mijn ding met al die skeletten. Daarom is mijn punt iets minder. Het verhaal daarin tegen boeit wel. Zijn motivatie is leuk bedacht. Had 'm wel wat meer willen zien spelen. De manier waarop dit is gedaan is subliem. Ben zelf geen gitaarspeler, maar dit ziet er zeer professioneel uit. Grappig is ook dat bijna alle personages of uit Mexico zelf komen of in de nabijheid van de makers zelf. Zo lijkt die oma sprekend op een oude vrouw in het zo pittoreske dorpje Paracho. Ook mooi zijn al die altaartjes Día de los Muertos die daar zo gevierd worden zoals bij ons in veel mindere maten Allerzielen dag ook op 2 november bij de Katholieken. De kerkhoven zien er daar dan schitterend uit met al die mooie lichtjes. Een hele andere beleving dan hier. En vergeten betekent een soort of definitieve dood althans in Coco.

Een dode film kunnen we Coco niet noemen, maar het is wel onlosmakelijk verbonden met de dood. En er zit zowaar een plotwending in. Beetje jammer is dat ik deze film gezien heb in het Engels. De film schreeuwt namelijk om de Spaanse taal. We zien dan ook nog heel wat Spaanse woorden voorbij komen. Helaas kon ik niet kiezen in Spaanse taal met Nederlandse ondertiteling. Er is wel een Spaanse versie maar dan met Engelse subtitles. Afijn Coco kijkt lekker weg is schitterend gemaakt en mag van mij zelfs een tweede deel krijgen.

Hoog gewaardeerd, zoals wel meer animatie films. Deze steekt er voor mij niet boven uit hoewel Coco toch weet te raken. Miguel is een leuk personage en ook Coco mag er zeker zijn. De animatie an sich is in orde. De liedjes mwah.

Vergeet-me-nietje

Het leven na de dood: een eindeloos fascinerend thema, waar Pixar in Coco hun eigen unieke invulling aan geeft.Het resultaat is behoorlijk goed, al vond ik Coco wel pas goed op gang komen toen boven water kwam dat Ernesto de La Cruz Héctor om het leven gebracht had. Hoe de relatie tussen Coco en haar vader vervolgens getoond werd was prachtig en ook behoorlijk emotioneel. Het geeft de film een ziel.

Wel vond ik Coco een beetje traag op gang komen en konden de personages en het verhaal me in eerste instantie ook nog niet helemaal grijpen, hoe mooi het er allemaal ook uitzag. Het verhaal leek me in eerste instantie ook veel te dun, en hoewel dit later ruimschoots goedgemaakt werd neemt dit niet weg dat de eerste helft wel wat meer spanning had kunnen gebruiken.

Alle voors en tegens tegen elkaar afgezet verdiende Coco zeker mijn investering in de eerste helft, om mij vervolgens op een positieve manier te verassen in de tweede helft. De boodschap dat we onze dierbaren nooit mogen vergeten is daarnaast een belangrijk en mooi gegeven, dat ook nog eens op een mooie manier onderstreept wordt met de titelsong ''Remember me''. Pixar heeft weer een klein pareltje afgeleverd waarbij ik mij een stuk beter kan vinden in alle lof, ten opzichte van, bijvoorbeeld, het bejubelde Inside out.

3,5*

Onverwachts goed. Heb er weinig op aan te merken.

Sterke Disney Pixar film die zich afspeelt tijdens de Día De Los Muertos. Een enerzijds vreemde film doordat de film zich vooral richt op de doden en het hiernamaals, maar welke uiteindelijk wel wordt verteld op de kenmerkende Disney wijze. En dus een verhaal met voldoende humor, wat minimale spanning en leuke personages. Enerzijds hartverwarmend en anderzijds bijna ontroerend wanneer Miguel de levensloop van zijn grote idool en zijn grootvader leert kennen. Uitgevoerd in een visueel prachtige wereld.

Doodleuk.

Een wel heel apart en vreemd onderwerp om aan kleine kinderen, de hoofddoelgroep, voor te schotelen, vooral als je niet in Mexicaan bent, maar als het hiernamaals er zo kleurrijk en vrolijk met grappige personages en fijne fantasiedieren er uit ziet dan kom je er dus mee weg.

Het verhaal met als rode draad familiebanden, is wel heel leuk maar ik hou persoonlijk niet zo van die animatiestijl, ik vind het eigenlijk heel lelijk. Het overmatige hysterische kleurgebruik en de toch wel grappige skeletten hebben dan ook mijn kijkzin gered.

Deze animatiefilm eens bekeken en vond het wel een mooie film. Heel mooie en kleurrijke animatiefilm en toch ook wel een origineel verhaal. Niet het meest bekende feest bij ons, maar vond het toch wel eens interessant.

Verder was de speelduur wel goed, niet te lang en niet te kort.

De moeite om gezien te hebben.

Disney-Pixar, een hoog gemiddelde, een druilerige zondagmiddag. Kortom, de perfecte omstandigheden voor een film als deze.

Een bijzonder creatief uitgangspunt en visueel ziet het er zoals gewoonlijk uitstekend uit. Jammer alleen dat het verhaal zich verder vrij clichématig ontvouwt. De personages zijn vlak, voorspelbaar en weinig memorabel. Coco doet wat je mag verwachten, je (ruim) anderhalf uur onderdompelen in haar wondere wereld, maar ontbeert de inventiviteit om de karakters even kleurrijk te maken als de wereld waarin ze zich bevinden.

Ik heb al een jaar of dertig de neiging om animatiefilms volledig te negeren. Wellicht door het idee 'dat ik daar te oud voor ben', en voor een heleboel animaties is dat vanzelf ook zo. Maar er zijn er ook steeds meer waar dat niet zo bij is, en deze is daar dan ook weer eens een mooi voorbeeld van.

Super mooi getekend, en met een verhaal waar de gemiddelde Hollywood film niet eens bij in de buurt komt - spannend, meeslepend, en met een diepere betekenis erin die je bijblijft. En dat lukt Pixar wel eens vaker, valt me ondertussen op.

Qua onderwerp voor ons idee misschien niet het allervrolijkste, maar de Dia de Muertos is in Mexico een belangrijk feest - en daarmee vanzelf ook in de VS, dus niet zo'n vreemd idee om daar een film over te maken. En een stuk leuker dan de meeste films over Halloween, dat ook.

Leuk.

Een beetje out-of-the-blue gekeken, zonder enige voorkennis. En uiteindelijk heeft dat er misschien mee voor gezorgd dat Coco een dikke meevaller is gebleken. Uiteraard zijn ook hier de kindvriendelijke ingrediënten aanwezig, maar de film is gewoon sympathiek en kleurrijk. Het doet perfect wat het tracht te doen. De speelduur is kennelijk 1u50, ik had het niet kunnen vermoeden. Een goed teken.

3,5

Leuk hoor. Hoewel in veel dingen erg typisch Disney (zoals het wel heel erg ronde einde waar alles samen komt, is de film op een aantal vlakken ook origineel en verrassend genoeg om te boeien. De film moet het meer hebben van het verhaal dan van grapjes en/of grappige personages, in vergelijking met andere Pixar-animatiefilms. En gelukkig niet té druk allemaal, zoals bijvoorbeeld The Incredibles. En bovendien, en dat is denk ik de grootste troef van Coco, heeft deze animatiefilm zowaar enige diepgang met een moraal die verder gaat dan karma. Een aanrader wat mij betreft.

Een kleurrijk kindersprookje maar het verhaaltje zegt me maar weinig.

Visueel een heel knap werk en ge blijft op dat vlak toch in bewondering voor de schitterende opgang die de animatiefilm de laatste decennia heeft gemaakt.

“I have to sing. It's not just in me... It is Me. “

Ik heb best hersenloos werk. Mijn baan is daarom vrij saai en toen ik gisteren weer eens acht uur lang achter zo’n machine stond (in deze tijd is er ook niet veel beters te vinden) kreeg ik sporadisch zin in een animatie film. Dit heb ik overigens wel eens vaker, het zijn echt film waarvoor ik in een bepaalde stemming moet zijn. Ik zat even na te denken welke animatie film ik nog moest zien en het liefste ook wou kijken en toen kwam ik op twee films uit, toen ik hier thuis nog zat te twijfelen toch voor deze gekozen. ‘Coco’ is een typische Pixar film met een doos goede energie en een kleurrijke film maar met een verhaal waar een enorme drama spijker in word geslagen en die dan met veel clichés door gaat, voornamelijk verdrietig word en waarschijnlijk toch weer een goed einde heeft.

Deze kleurrijke film brengt ons het verhaal over een familie die in Mexico woont. De film speelt zich af tijdens de ‘Día De Los Muertos’. Dit is een feestdag in Mexico waar de mensen via foto’s de doden proberen op te roepen om jaarlijks bij hun geliefden in de echte wereld te komen. De foto’s zorgen er namelijk voor dat er een oversteek komt omdat de mensen de doden dan herinneren en herdenken en ze verwelkomen met lekkernijen en noem maar op.

In de film ‘Coco’ volgen we de jongen ‘Miguel’ die in een schoenmakers familie is terecht gekomen. Er is één nadeel aan zijn familie: muziek is er verboden en ze leven zonder, dit omdat de overgrootmoeder, of zelfs nog een generatie verder, is verlaten door haar man die volgens de verhalen groots wou worden in de muziek wereld. ‘Miguel’ wil ook muziek maken, hij voelt zich er voor geboren maar zal dit in het geheim moeten doen. Hij is groot fan van de Mexicaanse artiest ‘Ernesto de la Cruz’. Wanneer zijn grootmoeder zijn gitaar kapot maakt omdat ‘Miguel’ mee wilt doen met een talentenjacht steelt hij de gitaar van ‘Ernesto de la Cruz’ en bij het bespelen van deze gitaar word hij getransporteerd naar de dodenwereld waar hij terecht komt bij zijn overleden familieleden die er weer voor moeten zorgen dat hij terug naar de echte wereld gaat.

Hij komt er even later ook achter dat waarschijnlijk ‘Ernesto de la Cruz’ zijn vader is. Hij gaat naar hem opzoek omdat hij niet met voorwaardes terug naar de grote wereld wilt maar daar blijkt als snel dat ‘Ernesto de la Cruz’ iets te verbergen heeft. ‘Miguel’ moet er nou voor zorgen dat zijn familie weer bij elkaar komt maar ook dat hij op tijd weer terug naar de echte wereld gaat.

Zoals ik al zei is deze film zoals de meeste ‘Disney’ films een erg grote feel-good film met voornamelijk veel chlichés. Dit bleef ook niet gespaard in deze film want het soms wat onsamenhangend verhaal kent veel clichés met een heel hoog dramagehalte waar hij nauwelijks uit lijkt te komen wat best zonde was. De film was overigens qua sfeer erg sterk maar het had in mijn ogen best wat minder gejammer mogen worden.

Toch heb ik achteraf geen spijt dat ik de keuze heb gemaakt deze film te gaan kijken via ‘Disney+’ nu ik nog de kans daarvoor heb. Ik heb de film wel in het Nederlands gekeken omdat ‘Disney+’ hele irritante ondertiteling bevat wat bijna heel je kijk beeld overlapt, best irritant.

Al om al, prima film met een echte feel-good, soms iets te sentimenteel. Zeker niet rijkend aan de top van de ‘Pixar’ films al is het niet slecht te noemen.

3.5*

Het thema vind ik erg leuk en de animatie en gebruik van kleuren is mooi. Maar het is typisch Disney. Je ziet al mijlenver aankomen wat er gaat gebeuren en de karakters vervullen een formule in en hebben dus geen diepgang. Je weet dat alles goed gaat aflopen en er is nul spanning. Bij elkaar genomen kom je net boven gemiddeld uit maar de top 250 is echt bullshit. Dan laat je je toch in de luren leggen door het goedkope sentiment en die Disney saus. Ik heb het niet zo op die Disney saus maar als je ff zin hebt in wat luchtiger vermaak is deze film prima.

Prachtfilm! Het was geleden van het zien van Bambi, toen ik 'n jaar of 8 was, dat ik huilde bij een tekenfilm. Absolute aanrader!

Voor de zoveelste keer gezien en wat een prachtige animatiefilm is dit toch.

Ik spreek hier nu al van nostalgie.

Samen met Ratatouille en WALL•E een van de beste animatiefilm ooit gemaakt.

Remember Me nog steeds niet uit mijn kop.

Visueel is Coco misschien wel de mooiste animatiefilm die ik in héél lange tijd heb gezien. De prachtige scherpe en diepe kleuren, de aandacht voor de kleine details, de ongebreidelde fantasie die van het scherm spat. Wat een bombast en een spektakel; je komt soms ogen te kort om het allemaal echt in je op te nemen. De authentieke Mexicaanse muziek en de hele cultuur en sfeer van dit land komt in z'n meest geïdealiseerde vorm naar voor, en de spooky vibe van het Dia de los muertos-seizoen past hier perfect bij. De dodenwereld is echt absurd prachtig vormgegeven. Qua pracht en praal en sfeer zit het dus vanaf het begin al goed, en het is daardoor ook vrijwel meteen een fijne film om te kijken. Plot en personages zijn echter niet meteen even pakkend; dat heeft wel wat tijd nodig om op gang te komen. Emotioneel raakte de film me dan ook voor een tijdje niet, maar dit keert volledig om in de tweede helft, en zeker in het laatste halfuur. Niet per se het hoofdpersonage, maar wél de zij-personages grijpen dan echt naar de keel. Kleine brok in de keel richting het einde, Pixar doet het toch maar weer. Andere recente titels van Pixar heb ik nog niet echt gezien, maar Coco hoeft in ieder geval echt niets onder te doen voor hun eerdere films wat mij betreft.

4*.

Druk bezig de gehele top 250 af te strepen, ofwel van cijfer en comment te voorzien, en dan hoort deze Coco daar dus ook bij. Animatie is normaal voor mij een genre die ik links laat liggen maar voor de top 250 maak ik in die zin een uitzondering, en ik heb met Toy Story 3, The Lion King en verschillende Aziatische animaties nog wel het nodige te gaan op dat vlak. En hoewel ik vast kan verklappen dat dit geen topbeoordeling gaat worden was het toch geen straf om hier naar te kijken ook al loop ik hierna nog steeds allerminst warm voor het Disney genre.

Afijn, het verhaal mag duidelijk zijn rond de jonge Miquel en zijn familie waar alle generaties lang muziek in de ban is, iets waar Miquel lak aan heeft want zoals het spreekwoord betaamt kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Toch neemt het geheel wel een erg bizarre wending met de zoektocht naar zijn overgrootvader en het betreden van het 'dodenrijk' en al wat daar aan 'lijken' en geheimen uit de kast rolt, daarnaast tikt de klok ook nog eens in het nadeel van de jonge knul die niets liever wil dan contact met zijn overgrootvader en het najagen van een muzikale carrière.

Coco is een behoorlijke kinderfilm die, in zijn op het oog onschuldige verhaaltje, een brug slaat tussen de doden en de levenden en an passant het nodige aan familiezeer rechtzet en connecties hersteld. Wellicht dat de film zelfs nog wel over een diepere thematiek beschikt met de nalatenschap van mensen en de bewering dat wanneer men vergeten is ook verdwenen is, dat dingen zelden lijken zoals ze werkelijk zijn en een scala aan emoties betreffende verlies, verdriet, rouw en verder gaan. Dit allen in een visueel en kleurrijk plaatje gegoten, met uitbundige en buitenissige karakters en dieren, en vooral heel veel aanstekelijke humor zoals bijvoorbeeld de ambtenaar die allergisch is voor de hond. Zoals reeds gezegd was deze Coco geen straf om naar te kijken, degelijk en bij tijd en wijlen vooral best grappig.