Coco (2017)

Om maar meteen met de deur in huis te valen. Coco heeft niets te maken met Book of Life... én dit is een van Pixar's mooiste films! Wauw wat ben ik nog onder de indruk van deze film.

Ik had het geluk om gisteren een voorpremiere te kunnen bezoeken. Het voordeel is dat je nog vrij weinig weet van een film. Er zijn geen reviews, dus je stapt blanco de zaal in. En dat kan ik iedereen aanraden!! Zorg dat je vooraf niets leest over het verhaal van Coco, want alles wat je van te voren weet doet afbreuk aan de ervaring. Ik werd aangenaam verrast door het verhaal dat prachtig als een puzzel in elkaar valt. Alles klopt... elk 'ding' is er voor een reden. Niet zomaar een of andere nutteloos ding dat er enkel is om 'leuk ' te zijn. Nee, alles wat je ziet heeft een doel, en draagt bij aan het verhaal.

En de animaties... daar hoef je eigenlijk niets over te zeggen. Maar toch... op een gegeven moment viel mijn oog op de bretels die een van de skeletten aan heeft. En ik zie hoe ze door het skelet heen een beetje losjes zitten te bungelen. Een detail dat bijna niemand zal zien. Maar het maakt het helemaal af. Alles klopt!

Een vrolijke, muzikale en emotionele (Yes, you will cry...) ervaring. Of het een film is voor de aller kleinste, dat weet ik niet... Het zijn geen minions hé. Maar dit is gewoon wat je van een Pixar mag verwachten. Prachtig!!! GA DIT ZIEN!!

4,5*

Ik sluit mij aan bij de meneer boven mij. Mooi inderdaad hoe goed het in elkaar steekt, vooral hoe op het einde alles samenkomt. De film vliegt voorbij, een genot om te kijken. Wel ietwat voorspelbaar, maar ach, wie maakt dat nou uit. Ultieme feelgood-movie.

Een nieuwe Pixar, en deze is kleurrijker dan ooit. Is dit misschien de visueel meest indrukwekkende Pixar tot nu toe? Ik denk dat dat een zeer terechte vraag is na het zien van dit pareltje.

Pixar heeft van een heel zwaar thema een best wel vrolijke familiefilm weten te maken. Niet alleen het thema 'de dood' komt voorbij, maar ook andere zware thema's zoals dementie komen voorbij. Op sommige momenten moest ik toch wel slikken. Vooral op het einde raakte de film bij mij de juiste snaar. De film weet de juiste dingen op de juiste momenten te zeggen. Dat is zo ongelofelijk knap.

De film heeft de vrolijkheid en humor van een Ratatouille en Finding Nemo en de emotionele kern van een Inside Out en Up. Voeg daar de leuke cast en de visuele pracht aan toe en je hebt het zoveelste pareltje van Pixar te pakken.

Coco [Ana Ofelia Murguía] is de dementerende overgrootmoeder van Miguel [Anthony Gonzalez]. Sinds Coco's vader haar moeder in de steek lied voor een muzikale carrière, is alles wat met muziek te maken heeft taboe. Miguel is echter dol op de muziek en wanneer hij bij toeval ontdekt dat zijn doodgezwegen overgrootvader niemand minder is dan de beroemde muzikant/acteur Ernesto de la Cruz [Benjamin Bratt], besluit hij dat hij zich tegen zijn familie keert om in de voetsporen van Ernesto te treden.

Twee puntjes van kritiek: zijn entree in het dodenrijk blijft onverklaard en de film heeft iets teveel thematische raakvlakken met het superieure 'Up'. Danté de hond is bovendien een reïncarnatie van Kevin de vogel uit die film. Gelukkig weet het scenario hier steeds de juiste snaar te raken en is de film nooit sentimenteel, maar wel en bijzonder ontroerend en vervalt het slecht een enkele keer in de melige slapstick die je wel ziet in de Frozen-spinoff 'Olaf's Christmas Adventure' die ik (ook) als voorfilm te zien kreeg. De film is visueel verbluffend de entree in het 'Land der Doden' en de decors in het paleis waar Ernesto zijn gasten ontvangt, zijn een prachtige combinatie van fantasie, creativiteit en vakmanschap. Gonzalez geeft een foutloze vertolking in een complexe hoofdrol en ook de andere stemmen zijn uitstekend. John Ratzenberger (de Stan Lee van Pixar) is hier te horen als Juan Ortodoncia, een man met een bijzondere gebit, maar de twee meest ontroerende momenten zijn voor Ana Ofelia Murguiá in de kleine, maar cruciale titelrol. De flashback naar Coco's jeugdherinnering van haar vader is een magisch moment an sich en behoort (samen met de sequentie waarin Carl en Ellie oud worden in 'Up') tot de hoogtepunt uit het imposante oeuvre van Disney/Pixar.

Fijne Pixar, al mist het de echt magische momenten die andere echt goede Pixars wel hadden. ook is het einde er één die te afgeraffeld is, met snel wat thematiek die erdoor wordt geduwd, deus-ex-machina's en verrassingen die geen verrassingen waren. Dat García Bernal de vader was, dat was al direct duidelijk. Tip: als iemand is verbrand, of er ontbreekt een gezicht op een foto, dan leeft die persoon nog en is het iemand waarvan dat niet direct duidelijk is voor de hoofdpersoon. Buiten dat, Bernal is te belangrijk als naam voor een simpele bijrol.

Maar verder een hele lekkere film. Een Pixar die er ook eens mooi uitziet, buiten Wall-E gebeurt dat niet vaak. Veel kleurtjes, maar niet kitscherig. Heerlijk tempo ook, fijn geacteerd wel, prima verhaal en gewoon uitstekend bioscoopvermaak. Je merkt aan alles dat hier met liefde aan is gewerkt en men is helemaal los gegaan in de ontwerpen van decors. Dat is wat anders dan een Cars dat er technisch wel goed uitziet, maar gespeend is van elke vorm van inventiviteit.

Ik vond overigens wel vreemd dat men weer in accent spreekt, en veel Spaans erdoor. Doe het dan volledig in het Spaans of volledig in Engels van iemand in zijn moerstaal. Ik vroeg me ook af in hoeverre dat voor niet Spaans-sprekenden volledig te begrijpen was. Ik kon het met wat lessen goed volgen, maar iemand die daar helemaal geen kennis in heeft? Gracias begrijpt iedereen wel, maar ayúdame? Misschien in de context, maar ik ben daar wel benieuwd naar eigenlijk. Zeker kleinere kinderen. 3,5*.

Coco is een ware beleving! Het visuele is prachtig en het verhaal is op een goede manier uitgewerkt en verteld, voor jong en oud is dit een film die indruk maakt.

De film ademt een warme, ouderwetse sfeer uit en is perfect voor in de december maand.

Veel humor maar ook genoeg tijd voor zwaardere onderwerpen, de combinatie werkt niet altijd even geweldig maar in het geval van Coco versterken de 2 genres elkaar alleen maar.

Beter dan verwacht, misschien pak ik deze nog wel een 2de keer mee in de bios.

4*

Leuk verhaal waarin toch een aantal niet zo eenvoudige onderwerpen knap met elkaar verbonden worden zonder echt zwaar over te komen. Het blijft allemaal luchtig ondanks dat onderwerpen dementie, oud worden, sterven, afscheid nemen, bedrog voorbij komen. Heel knap gedaan. Ergens in het midden van de film zakt het wat in, maar gelukkig komt er een broodnodige twist die wat pit in het verhaal terug brengt. 7,5/10

Iets betere Pixar.

Maar het concept is wél een double whammy voor de studio, waarin de klassieke tegenstelling maar weer eens de basis vormt voor een hele film. Niet enkel is Miguel het muzikaal aangelegde mannetje in een familie die muziek verafschuwt, hij is ook nog eens het enige levende ventje in de wereld van de doden. De moraaltjes die eruit voortvloeien laten zich al raden.

De vergelijking met Book of Life is niet zo heel vreemd, hoeveel Día De Los Muertos animaties worden er nu eenmaal per decennium gemaakt. Vond die film ook stukken beter, zowel qua esthetiek, humor en zelfs qua plot, maar in vergelijking met andere Pixar films is Coco wel een duidelijke stap voorwaarts. Zeker in de omgevingen zit een stuk meer klasse en inventiviteit. Technisch gezien is het onovertroffen, maar zoals wel vaker bij Pixar maakt dat het niet meteen echt mooi om kijken, al is het ook op dat vlak wel één van hun beste films.

De personages zijn echter nog steeds het grote minpunt, althans, wanneer ze druk en pratend zijn. Zo'n beetje alle hoofdpersonen dus. Een typische Amerikaanse animatie met brede gebaren en plastische bewegingen, maar verder wel in een braaf keurslijfje gegoten. Het omatje (stil en vredig) is de welgekomen uitzondering, maar net als in Up worden dat soort figuurtjes naar de achtergrond geschoven. Daar tegenover staat dan Dante, een zéééér vervelende sidekick die te pas en te onpas komt opduiken.

Coco is zo'n film waar ik meer kan genieten van wat er zich op de achtergrond afspeelt, maar dat met moeite kan doen omdat ik te vaak afgeleid wordt door de drukke voorkant. Verder mag alles er Mexicaans genoeg uitzien, de hele film zelf voelt zo Amerikaans als de pest aan, dus wie zich druk wil maken over whitewashing en cultural appropriation heeft nog steeds genoeg voer voor discussie.

Qua drama, moraal en humor is dit nog steeds absoluut niks voor mij. Vervelende personages en een wat onoprechte feel-good toon maken dit een erg herkenbare Pixar film, gelukkig valt er visueel wel wat meer te beleven deze keer.

2.0*

Voorafgaand aan deze film werd een weerzinwekkende korte film gedraaid met die bevroren lulhannes uit Frozen. En daarvoor draaide men een trailer voor een film getiteld Ferdinand, een animatiefilm over een stier, die ... kan praten (althans, meer werd mij niet duidelijk). Het bevestigde dat ik Amerikaanse computeranimaties zat begin te worden. Soms komt er een verrassing als Big Hero 6 voorbij, maar de laatste jaren is het vrij droevig. Madagascar 6, Ice Age 8, Shrek 12 of je wordt op zijn minst doodgegooid met minions of zingende beesten. Zelfs Pixar kwam de laatste tijd met weinig soeps op de proppen; Finding Dory was maar een matig vervolg en The Good Dinosaur een flauwe versie van Platvoet. Gelukkig was er in 2015 hun film Inside Out. En van datzelfde kaliber is er gelukkig ook zoiets als Coco.

Op visueel vlak is Coco wonderbaarlijk sterk, Pixar heeft de lat wederom hoog gelegd. Technisch en qua design, zie enkel iets als die brug of de oma, prachtige animatie. Maar daarnaast is Coco vooral weer fijn creatief. Het is weliswaar nog geen Ghibli, maar het gaat allemaal net dat stukje verder dan een gemiddelde Amerikaanse computeranimatie, lijkt het. Ik ging er overigens ook naar toe zonder plot te hebben gelezen of trailer te hebben gezien, waardoor ik vaak niet exact kon invullen waar de film naar toe zou gaan. En dat is een verademing, zeker gezien je veel soortgelijke films al van A tot Z kunt invullen door enkel naar de poster te kijken. Scripttechnisch worden vrij netjes alle paden bewandeld, maar hier en daar zit wel een kleine verrassing. Net als Inside Out is Coco creatief, verzorgd en hartverwarmend, het liet mij in ieder geval niet onberoerd. Zo ken ik Pixar weer. En zo zie ik ze graag.

4 sterren.

Coco (2017) verenigt het beste van de Verenigde Staten en Mexico. De vakkundige, gedetailleerde animatie waarmee een Amerikaanse studio als Pixar grote thema's (de dood, migratieproblematiek) naar het grote scherm tovert, maar met de Mexicaanse couleur locale van soap opera's, Frida Kahlo en Día de Muertos. Die kant van Pixar - producties die 'one of a kind' zijn - is wat ondergesneeuwd geraakt in hun recente hausse aan vervolgen en spin-off's, terwijl deze film laat zien dat hun kracht zit bij dit soort pareltjes. In een tijdsgewricht waar te pas en te onpas begrippen vallen als whitewashing en cultural appropriation, is deze productie een verademing in dat tijd, geld en moeite niet alleen is gaan zitten in het technische vernuft. Pixar heeft de kritiek op haar eerdere producties serieus genomen- te wit en teveel gericht op de Verenigde Staten -en schetst een sprookjesuniversum dat niet per se exotiseert, maar recht doet aan de (soms bittere, soms mooie) ervaringen van migrantenkinderen.

Beste,leukste en mooiste animatie van 2017...heerlijk van genoten.

Prachtig gemaakte film met geweldige kleuren en een prachtige verhaallijn.

Eigenlijk valt hier weinig of niets op aan te merken...en zit deze in mijn top tien voor 2017.

Een film die ook wel een gevoelige snaar wist te raken....heel mooi.

Mooi animatie filmpje van welke ik de Engelstalige(3D) - en niet de in het Nederlands nagesynchroniseerde versie heb gezien. Tja, de animaties zoals ik al zei zijn zonder meer erg mooi maar ik vond het verhaaltje i.m.o. te sentimenteel. De film wist bij mij geen gevoelige snaar te raken. Ik veerde pas op als Dante de hond in beeld kwam. Echt genoten van zijn capriolen. Maar .. nu scoren bij mij dieren altijd hoog in animatiefilmpjes. Dus, zo verrassend was dat ook weer niet.

3.5*

Erg genoten van wederom een Pixar 'klassieker'. De film hoeft het niet eens zo van de humor te hebben, want echt dubbel lig je niet. Maar het is een mooi verhaal, boeiende karakters en schitterend gemaakt. Het is misschien wat sentimenteel soms, maar ze gaan nooit te ver. De muziek is verder ook mooi en het eind is perfect.

4*

Remember me

Sinds begin dit jaar heb ik mee mijn schouders gezet onder Cinemapp (in de eerste plaats een bioscoop-app maar die veel meer is met onder andere blogposts en recensies) en een tijdje geleden zijn we met een vlog genaamd Cineklapp begonnen. Ik doe camera, ben niet zelf in beeld trouwens, en tijdens filmen bleek ik één van de weinigen te zijn die Coco nog niet had gezien. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en een paar dagen geleden eens voor gaan zitten.

Weliswaar eerst nog door één of andere Frozen kortfilm moeten worstelen (dan vond ik Lava bij Inside Out en La Luna bij Brave toch heel wat beter) maar na zo'n 20 minuten was het dan eindelijk aan Coco. Degelijke film - daar niet van - maar die zogenaamde Pixar genialiteit blijft toch een beetje aan mij voorbijgaan. Toegegeven, de film komt best nog wel origineel uit de hoek met het idee van de wereld van Día De Los Muertos maar blijft daar wat steken in een voorspelbaar plotje dat de gebruikelijke paden bewandelt. Ook qua personages is het een feest van "herkenning" omdat die gewoon bestaan uit een sjabloon en zodoende in eender welke andere film kunnen komen opdraven. Zeker zo'n sidekick als Dante hebben we toch al in tig andere films en vormen gezien. Soit, betekent dat dan automatisch dat je Coco links moet laten liggen? Dat nu ook weer niet. Er zit genoeg fun in voor kleine kinderen en ook voor volwassenen. Sowieso wel fijn om wat knipogen te zien in onder andere Frida Kahlo maar ook het gebruik van verouderde technologie in de geestenwereld omdat niemand in de levende wereld zich die nog kan herinneren.

En eerlijk is eerlijk, visueel blijft dit er toch ook wel erg fijn uitzien. Niet alles is even goed geslaagd (vond Pepita, de Alebrije van Mamá Imelda een iets te geforceerde poging om te laten zien hoe multicultureel en kleurrijk ze bij Pixar wel kunnen zijn) maar de stad ziet er op zich wel erg fijntjes uit. Misschien hier en daar allemaal net iets te druk, maar had het gevoel dat hier heel veel detail in zat. Qua cast ook wel een goede zet van Pixar om Latino acteurs te casten. Dat resulteert in een (voor mij) wat onbekendere namen, met uitzondering van Gael García Bernal dan, maar dat is juist een positief punt. Vind het altijd jammer als je een acteur er meteen uit kunt halen, dat haalt toch een stuk van de inleving weg. Soit, op dat gebied dus weinig op te merken aan deze Coco. Toch ook nog even een lans breken voor de muziek. Lange tijd nog met het Remember Me nummer in mijn hoofd gezeten, al moet ik daarbij toegeven dat mijn geheugen niet verder geraakte dan de eerste twee woorden en dat ik de film op den duur begon te vervloeken.

Catchy nummer dus en dat is wat dit soort films nodig heeft. Zo'n soundtrack van The Lion King staat ook nog altijd als een huis naast de film en op dat vlak doet Coco veel goeds. Niet het beste uit de stal van Pixar, maar een aangename verrassing ten opzichte van al die sequels die ze tegenwoordig aan het maken zijn. Het is meteen ook de laatste originele Pixar film (die dus geen sequel of andere afgeleide is) voor dit decennium, toch ook wel jammer als je het mij vraagt.

3.5*

Ik heb toch wel uitgekeken naar deze nieuwe Pixar film, een bedrijf dat jarenlang stond voor absolute topkwaliteit aan animatiefilms. Maar toch vielen de laatste titels wel tegen, op het schitterende Inside Out na. Ze maken tegenwoordig iets teveel gemakkelijke vervolgfilms die gewoon niet zo sprankelend zijn als je hoopt, maar nog altijd kijk ik naar de meeste van hun titels, waar niet het woordje Cars in de titel zit, uit. Helemaal toen ik de trailer van Coco zag, wat visueel echt indruk maakte.

Uiteindelijk toch nog Coco in de bios gezien en het viel zeker niet tegen. Coco is visueel echt schitterend, met veel details, kleur en sfeer. Het Mexicaanse sfeertje is erg sympathiek en het wordt alleen maar beter als de dodenwereld wordt betreden, inclusief de sfeervolle soundtrack. Sowieso zit het muzikaal helemaal goed, ook het nummer Remember Me vond ik catchy. Wel grappig trouwens, de dodenwereld deed me erg denken aan de cultgame Grim Fandango, maar met iets minder humor. Ondanks dat ik regelmatig een glimlach had, was de film niet overdreven grappig en meer gericht op de inhoud en het pakkende verhaal. Wat dat betreft past de film goed bij titels als Wall-E en Inside Out.

Inhoudelijk is het ook allemaal meer dan voldoende, met een verhaal over een jonge jongen waar zijn familie hem verbied om muziek te maken of zelfs te luisteren. Dat levert nog best een aandoenlijk verhaal in the land of the dead op, maar toch werd ik emotioneel minder door geraakt, wat eerdere Pixars als bijvoorbeeld Toy Story 3, Wall-E en Inside Out wel meer lukte. Geen idee wat de reden is, maar Coco voelt veel meer als een spannend avontuur in een fantastische wereld dan een emotionele reis, al zie ik in andere reviews dat mensen wel weer geraakt werden. Zo zie je maar.

3,5*

Wederom een bijzondere en mooie film van Pixar, met in dit geval als achterliggend thema de Mexicaanse feestdag Dia de los Muertos. Een origineel en goed uitgewerkt verhaal, met toch ook enkele redelijk onverwachte wendingen. Ook de (zeer kleurrijke) animatie is weer zeer de moeite waard en tot in de kleinste details uitgewerkt. Het greep mij qua verhaal iets minder dan het erg sterke Inside Out, maar het verhaal steekt wel degelijk goed in elkaar en weet de juiste snaar te raken. Hopelijk blijft Pixar dit soort originele films maken, ze steken een stuk beter in elkaar dan de (ietwat ongeïnspireerde) vervolgen op Finding Nemo en Cars.

Hooggespannen verwachtingen? Ja, dat komt er van. Van een filmografie met titels als ‘Inside Out’, ‘Up’, ‘Wall-E’, ‘Ratatouille’, ‘The Incredibles’ en ‘Finding Nemo’. Dan is het geen wonder dat ‘Coco’ het publiek achterlaat met het gevoel dat er nog meer had ingezeten. Ah, we zijn immers vergelijkende wezens – en net daaruit ontkiemt alle bitterheid. Want los van elke referentie is ‘Coco’ gewoonweg geweldig – ook dat moeten we onder ogen zien. Vooral dat, eigenlijk.

Eens te meer slaagt de tandem Pixar/Disney er in om essenties uit te lichten. Dat geluk in het leven niet schuilt in uiterlijk vertoon, ambitie of succes, bijvoorbeeld, maar integendeel in oprechtheid, in familie en in datgene doen waar je in gelooft. Het kan bovendien geen toeval zijn dat de makers het verhaal situeren in Mexico, dat land dat door Trump en aanhangers/aanhangsels als een prehistorisch artefact wordt afgedaan waar Amerika kost wat het kost van moet worden afgeschermd. Coco & co laten echter zien hoe rijk de cultuur is achter die muur waar de president over droomt. Hoe men er geen mateloos consumeren aanbidt, maar dichtheid, warmte, traditie. Een hartverwarmende tegenpool voor de Verenigde Staten, als het ware. Enfin, mijn hart is er nog van aan het gloeien.

Warm? Warm, ja. Warm aanbevolen.

3,5*

Één van de beste animatiefilms die ik de laatste jaren zag. Zeker voor Disney-Pixar een waar topfilmpje waarbij eindelijk wat meer diepgang werd gestopt. De bekroning op de Golden Globes is wat mij betreft ook helemaal terecht. De trailer zelf zei me niet zoveel en deed me besluiten dat het een zoveelste doordeweekse matige animatiefilm ging zijn. Gelukkig kwam de award op tijd. Ook de recensies op MM en IMDB deden me overstag gaan een bezoekje aan de cinema te brengen.

Coco is in de eerste plaats visueel een waar genot om naar te kijken al is dat tegenwoordig niet meer zo uitzonderlijk. Neen, ik werd vooral aangenaam verrast door het mooie verhaal en prachtige opbouw. De idee van de film om een soort tussenwereld te creëren met dierbare overledenen werd mooi uitgewerkt met de feestdag van de Dia de los Muertos, de waarde van foto's en het hebben van herinneringen tout court. Dit gegeven werd overgoten met de belangrijke waarden van familiebanden en het gaan voor je dromen (in dit geval het muzikantenbestaan). Ook de kleine moraal waarbij eenieder zijn talenten moet ontwikkelen en moet doen wat hij zelf wil of waarin hij het best is, werd fijn uitgewerkt.

Coco is een boeiend en orgineel verhaal geworden voor zowel jong als oud. Mooi einde ook. Het doet me eveneens denken aan het feit dat ik dringend Inside out ook moet bezien. Deze film lijkt me een ideale aanzet om dra nog een animatiefilm van Pixar te bekijken. Mooi, dikke 4,0*!

Coco is voor de verandering geen sequel of remake en doet ook niet kinderachtig. Een verademing en het zet Pixar misschien wel terug op de kaart. De film is boeiend genoeg en mooi gemaakt met een eigen verhaal. Ik hou ook wel van de muziek.

Verder is het wel vooral via gekende Disney-formule en dat maakt het evengoed voorspelbaar. Zowel qua verloop als qua personages. Inclusief die verschrikkelijk irritante hond Dante. De film is niet per se hetzelfde als de vorige Pixar-films, maar je mist toch wel de creatieve originaliteit. Het is niet meer gedurfd en lijkt wel bandwerk te zijn. Tijd dat Disney en Pixar een nieuwe renaissance kennen en met iets nieuws komen. Creatief dan, commercieel draait de machine op volle toeren.

“Remember me...”

Alle lof voor Coco is meer dan terecht, want wat een fantastische film. Het is een film over de Mexicaanse traditie Día de los Muertos, en hoe wij als mensen omgaan met familiewaarden, verlies, rouw, het eren van dode familieleden en het uitstippelen van je eigen toekomst.

Een echte Pixar film dus, met schitterende animatie, een sterk verhaal, aanstekelijke muzieknummers, sterke stemacteurs en ook veel humor. Maar onder dit alles zit ook een mooi menselijk verhaal, en daardoor maakt Coco nog meer indruk. Houdt het maar droog als Miguel op het laatst ‘Remember Me’ zingt voor mamá Coco. Coco is een feest om naar te kijken en te luisteren, en het is een kroonjuweel op het toch al niet onaardige palmares van Pixar.

Ben niet zo dol op animatie als de gemiddelde Nederlander. Het is vaak zo degelijk en loopt dermate via de geijkte patronen dat het voorspelbaar en een beetje saai wordt. Technisch altijd bekwaam maar te leeg van binnen. Maar voor een Pixar mag je me gerust midden in de nacht wakker maken omdat zij vaak toch de uitzondering zijn op de regel. Finding Nemo, Wall E, Up, Monsters, Inc, Inside Out, Ratatouille....allemaal good looking animatie gebaseerd op nieuwe frisse ideeën die op originele wijze en met de nodige durf worden uitgewerkt. Coco begint wat aarzelend, maar als Miguel in het dodenrijk terecht komt barst het spektakel los. Geweldig wat we allemaal te zien krijgen, ik heb me de ogen uitgekeken. Merkwaardig maar ook mooi dat zo'n prent meer gevoel en emotie bij je los weet te maken dan menige live action film. De beste animatiefilm van 2017, lijkt me duidelijk dat deze begin maart de oscar gaat winnen. Enig nadeel: de allerkleinsten kun je beter niet meenemen naar de voorstelling, daarvoor zal het toch net een beetje te eng zijn. Maar voor alle anderen: ga dit zien.

Ik ben in het algemeen niet zo’n fan van de Pixar- en andere animatiefilms omdat ik ze te veel kinderfilms vind en dus te weinig voor volwassenen te bieden vind (al vind ik bv. de Minions wel grappig). Maar Coco heeft voor volwassenen net zo veel te bieden als voor kinderen. De thema’s (leven en dood, herinnering en vergeten, familie en ambitie) zijn interessant, het verhaal zit knap in elkaar en je blijft met tranen in de ogen achter. Mijn favoriete Pixarfilm.

De eerste helft van de film vond ik misschien wel het meest on-Pixar wat Pixar ooit heeft gemaakt. Ik voelde er nog weinig bij, en qua drukte en sfeer had het ook zo een Dreamworks of iets in die richting kunnen zijn. Met name al die drukke (uit elkaar vallende) skeletten en de humor die daarmee gepaard ging vond ik op een of andere manier erg uit de toon vallen met wat Pixar normaal doet.
Daar komt nog bij dat ik ook helemaal niets heb met Mexico en die hele Mexicaanse sfeer maar niks vond, dus het leek op een teleurstelling uit te gaan lopen.

Gelukkig kwam daar de tweede helft, waar de Pixarmagie ineens toch nog om hoek kwam kijken. Als we erachter komen hoe het echt zit met de familie van Miguel en met de la Cruz wordt het zowaar nog een emotionele en ineens erg vermakelijke film, die qua verhaal enorm opknapt.

Het begon wat stroef en gezocht, maar later komt alles knap en rond bij elkaar en kon ik toch weer een oprecht traantje wegpinken. Daarnaast ziet de (doden)wereld er prima uit, met regelmatig reusachtige decors die toch wel erg mooi en kleurrijk gedaan zijn.

Maar jammer dus van de eerste helft, denk dat ik daardoor toch op 'maar' 3,5* blijf steken.

Pixar weet zoals altijd grafisch een prachtige film op te leveren. De Dag van de Doden biedt genoeg mogelijkheden voor kleurrijke beelden, dus op dat vlak zit het wel goed.

Het verhaal vond ik wat vergezocht; de reden dat de familie al generaties lang niet van muziek houdt, is alleen maar omdat de achtergrootmoeder is verlaten voor een muzikant? Nou, vooruit dan maar. De protagonist vond ik verder vrij saai en écht memorabele personages zaten er niet in. Ook het verloop is wat voorspelbaar, maar door de frisse aankleding is het toch wel leuk om te zien. Zeker het tweede deel -waar het wat emotionele diepgang krijgt- is goed te pruimen.

Coco mag dan wel niet de impact hebben van bv. Toy Story 3, Wall-E of Finding Nemo, toch krijgt deze film krijgt wel een voldoende.

Sublieme Pixar-film die zich met gemak kan meten met het beste werk van de animatiestudio. En dat wil heel wat zeggen. Niet alleen visueel is dit een beleving; ook inhoudelijk valt er veel te genieten. Wat een mooi verhaal en wat een leuke personages. Hier kunnen we kort over zijn. Indrukwekkend.

Goed verhaal met mooie betekenis die eigenlijk naadloos aansluit bij Mexicaanse Día De Los Muertos. De animatie is prachtig door het verbluffende gebruik van kleuren en de muziek is een aangename bijkomstigheid. Heb me prima vermaakt.

Het duurde even voordat het verhaal vorm kreeg, maar wat is dit een geweldige animatiefilm. Hoe cool zou het wel niet zijn om je betovergrootouders te ontmoeten. Moest dat nu eens kunnen, wat een ervaring zou dat zijn? Wie ze waren en wat ze tijdens hun leven gedaan hebben. Verhalen over de oorlog en hun alledaagse leven etc. Ja, daar zou ik zeker geld voor geven en direct voor tekenen.

De film zit ook vol met wijsheden maar is bovenal gewoon enorm menselijk. De personages leven en dit terwijl ze eigenlijk al dood zijn. Schitterend toch, wie bedenkt zoiets. Een film voor alle leeftijden, al kan ik me voorstellen dat de skeletten wat eng kunnen zijn voor de allerjongsten.

Toen ik Remember Me hoorde via YouTube dacht ik waarom heeft dit de Oscar van Beste Originele Nummer gewonnen tegen This is Me uit The Greatest Showman. Nu ik de film gezien heb begrijp ik het wel, al vind ik This is Me beter tot zijn recht komen zonder de film (dus gewoon als je luistert). Ontzettend mooi hoe Coco weer helemaal opleeft door het horen van de muziek die haar vader vroeger voor haar zong.

De film maakt ook duidelijk dat sommige mensen over lijken gaan om succes te behalen, maar misschien ook dat familie uiteindelijk belangrijker is dan je eigen dromen na te streven. Er zitten dus ook diepere betekenissen in en vast nog meer dan wat ik hier schrijf. Ook de animatie is zeer sterk (een gewone kaars is precies levensecht), de hond vond ik wat kinderachtig maar de andere personages gedroegen zich gelukkig wel normaal. Weer 4*, keep them coming!

Geweldige Pixar prent. Dia de Muertos is al cultureel erfgoed, maar Coco mogen ze ook tot erfgoed maken wat mij betreft. De animatiefilm toont namelijk heel wat Mexicaanse folklore in een prachtig uitgewerkt en zelfs tijdloos verhaal: familie, het blijven herinneren van je dierbare overledenen, de geestengids, de goudsbloem, de mariachi... Een hartverwarmende film die zo goed als zeker een traantje zal weten te trekken; misschien ontroerde het mij ook wel omdat ik onlangs ook mijn eigen "'mama coco" ben verloren en de herinnering aan haar nog sterk is. Een Pixar die vele generaties mee zal gaan mark my words... Wie dit een waardeloze Pixar vindt heeft dringend psychiatrische hulp en bijstand nodig.

Uitstekende film over een familie waarin muziek al generaties verbannen is totdat de jongste een gitaar oppakt. Een origineel verhaal waarin de Mexicaanse cultuur mooi is verwerkt. De animaties zijn prachtig (zoals gewend van Pixar) en de film bevat een paar mooie liedjes. Onderhoudend van begin tot eind en een ontroerende plottwist.

'Gewoon' weer een leuke pixar. Prachte animatie vooral als je hem in UHD kunt zien. Echter heeft pixar een aantal films gemaakt wat genre overstijgend is en mij tot denken aan zet (Ratatouille, Inside Out, Up, Wall-E) en dat zorgt er voor dat films als deze een beetje als gewoontjes worden ervaren.