Messiah of Evil (1973)

Verrassend sterke zombie-film uit 1973 die inmiddels in het publieke domein beland is, ergens is dat wel jammer want de print die in omloop is die is inmiddels behoorlijk vaal geworden en zal voor het grote publiek onbekijkbaar zijn, zo'n klein schermpje wil dan nog wel eens helpen.
Nog niet zo bloederig en ingewandenrijk als in latere Fulci-tijden, maar met minimaal twee klassieke scenes (de supermarkt en de bioscoop) en okay de hereniging met de vader, rood en blauw het is een mooie kleurcombinatie
Verhaal weet voldoende te boeien en met name de tweede helft van de film is erg sterk.

Een soort H.P. Lovecraft voor de LSD gebruikende hippie-generatie. Occulte, apocalyptische taferelen als profetieën, bloedende oogkassen, opkomst van een soort antichrist en een negroïde albino man die met een pick-uptruck vol lijken rondrijdt. Volslagen gestoord, waarbij het surreële gevoel vergroot wordt door derderangs acteerwerk, verschrikkelijke speciale effecten en een inconsequent plot. Wel fraai zijn de geflipte set pieces en het creatieve kleurgebruik op het beeld. Met de beste wil van de wereld geen goede film te noemen, maar het hoge B-film gehalte maakt het tot vermakelijk

obscure niche-cinema.

Ondanks dat de film redelijk veel positieve reviews krijg, vond ik de film verre van goed. De low-budget seventies horror film draait om niet veel personages: 1 man en drie vrouwen. Plus een negroïde albino die, voor Joost mag het weten, aan het begin soms langs kwam? En als twee van die vrouwen op pad gingen dan... Ook op de momenten dat er dan wat "gore" kwam zoals de bioscoop en supermarkt moorden, waren die vooral tam en verre van spectaculair. Eerder lachwekkend. En wat waren die stadsmensen dan precies? Vermoedelijk zombies maar ze gedroegen zich te veel als gewoon; mensen. Daarnaast was er voordat en tijdens dat een moord plaats ging vinden even elke logica zoek. Naast die "enge" momenten, was het middelste gedeelte vooral langzaam en leek het alsof het einde maar was afgerafeld. Het enige waar ik nog iet positiefs over kan zeggen; waren de zeventige jaren decors en de mooie vrouwen. Verder is het vooral een sterk verouderde film uit 1973, die maar weinig leuks te bieden had.

je kan beargumenteren dat deze film sfeer heeft , en dat kan ik dan onmogelijk ontkennen , maar sfeer wil niet zeggen dat de film goed is , lijkt wel of de film arthouse wil zijn maar het weet nergens echt te boeien , je hebt veel van die italiaanse horror pulp uit de jaren 70 die dezelfde sfeer hadden en na een paar ervan gezien te hebben kan ik volmondig verklaren dat ik er niks mee heb .

twee knappe actrices die er in spelen en dat was het dan , die 90 minuten leken wel erg lang te duren .

Een jonge vrouw wordt geïntrigeerd door het bevreemdende stilzwijgen van haar vader en gaat naar hem op zoek in een geïsoleerd dorp aan de Amerikaanse westkust. Ze wordt daar geconfronteerd met een oude vervloeking die de bewoners van de streek op regelmatige tijdstippen omtovert tot bloeddorstige kannibalen.

Ondermaatse low-buget zombiefilm met een traag tempo en wisselvallig acteerwerk. Het plot mist samenhang. “Messiah of Evil “ voelt als een film die zich meer afspeelt op het niveau van het onderbewuste dan van de rede, wil een mix zijn van een Lovecraftiaanse nachtmerrie en een droomlogica van Europese arthouse-horror maar kon mij niet bekoren. We staan verschillende trappen lager dan “Night of the Living Dead” waardoor de film beïnvloed is.