Nu Ji Zhong Ying (1973)

De filmstudio Shaw Bros had er een handje van om toekomstige regisseurs met potentie te importeren uit omringende landen en Chih-Hung Kuei was daar eentje van. Tegenwoordig vrijwel onbekend, een lot welke eenieder uiteindelijk zal moeten ondergaan, maar toch heeft hij een aantal sterke prenten op zijn naam staan. En hoewel The Bamboo House of Dolls (een prachtige titel trouwens) zich niet in dat eerste rijtje kan scharen, is het wel een goede tweede.

Chih-Hung Kuei heeft een vrij aardig budget tot zijn beschikking en daar gaat hij goed mee om. Visueel goed verzorgd met o.a. aardige decors, solide muziek (soms zelfs sfeervol spaghettiwesternachtig), meerdere mooie shots en een vrij grote cast. Maar ook inhoudelijk vrij aardig met natuurlijk de nodige twists (zo blijkt Lo Lieh juist voor de Chinese regering te werken en geen overloper te zijn en er zit een verrader tussen de vrouwen) en tragedie (allemaal gaan ze dood, zelfs Birte Tove die met haar laatste adem totaal vanuit het niets Lo Lieh de liefde verklaart, wat toch wel vrij hilarisch was). Kleine minpunten zijn het zo nu en dan zichtbare gebruik van fast motion en toch wel de cast zelf. De westerlingen acteren vrij beroerd terwijl er met bekende namen als Lo Lieh en Hsieh Wang, Mei Sheng Fan, etc… niets mee wordt gedaan. Zonde.

De film begint, toch wel tegen de verwachting in, vrij agressief met een gewelddadige inval van Japanse soldaten in een ziekenhuis, op zoek naar een Amerikaanse piloot. Moord, doodslag en bloederigheid alom (sexploitation meets actie) zetten direct de toon zet en de verwachtingen worden naar boven toe bijgesteld.

Hierna verplaatsen wij ons naar de vrouwelijke concentratiekamp met volop schaars gekleed vrouwelijk schoon (oosters en westers). Zonder al te expliciet te worden, op de vele borsten na dan, is The Bamboo House of Dolls totaal niet cheap of soft (neem bijvoorbeeld een slaapverwekkende Ilsa) maar verrassend goed en "hard". En dat men niet terugdeinst om wat humor te gebruiken is een goede pluspunt. Dat er op de helft ineens een "goedkoop scoren" moment inzit (een massale wasscène van volledig naakt vrouwelijk schoon en met water en zeep in overvloed) had ik dan ook niet aan zien komen.

Maar vrij snel daarna verschuift de focus van sexploitation naar actie en krijgen we een volbloed actiefilm te zien. De versnelling gaat omhoog met als hoogtepunt toch wel een sterke ontsnappingsscène op 2/3 (waarbij één van de gevangenen op indrukwekkende wijze een gruwelijke dood vindt). En het is deze actie, met aardig wat bloederigheid en doden doch ook altijd realistisch overkomend, welke de film boven het exploitationgros doet uitkomen (hoewel catfights altijd wel een bonus zijn).

Redelijk bruut, maar ook chaotisch begin waarna het verhaal zich geleidelijk aan ontwikkelt waarin veel bloot en zweepslagen de troeven lijken te zijn. Al valt het verhaaltje wel mee. De film heeft een paar leuke plottwisten en is niet voorspelbaar zoals je zou kunnen vermoeden. Een paar harde scènes passeren nog.

5/10