La Resa dei Conti (1967)

Clichématig en slaapverwekkend. Van Cleef en Milian doen het niet verkeerd, maar het verhaal is nogal eenzijdig en de figuren behoorlijk één-dimensionaal.

Hier staat de film met een lengte van 105 minuten. Die van mij duurt 89 minuten. Nou ja, als ik de verkorte versie gekeken heb... blij toe.

2*

Dit is een ontzettend goede spaghetti-western. Moet ik bekennen dat ik voorheen nog twijfels had of het wel terrecht was om Sergio Sollima de "third Sergio" te noemen, ben ik nu helemaal overtuigd van zijn positie. Ik was vooral gecharmeerd van de maatschappijkritiek die hij er in wist te stoppen en dan met name met betrekking tot het onderwerp van pedofilie. Ook was het einde fantastisch, de schitterende score van Ennio Morricone. Vooral de theme waarin hij Beethoven's "Für Elise" verwerkt werkt ontzettend goed (en is natuurlijk later nog minstens zo gaaf gebruikt door Tarantino voor Inglourious Basterds). Ook speelt Lee Van Cleef hierin één van zijn betere rollen. La Resa dei Conti is een erg gaafe spaghetti-western.

Deze vorige week ontvangen en afgelopen weekend de extended Amerikaanse versie (95 min) bekeken en vandaag de Italiaanse langere versie (110 min).

Wow! Wat een gave film! Echt -nu binnen een week weer- ontzettend genoten! Van Cleef is natuurlijk sowieso fantastisch en lijkt voor het genre te zijn geboren.

Hij krijgt dit maal goed tegenspel van Milian, totaal andere acteur met andere mimiek en spel, maar het contrast tussen beide acteerstijlen werkt wonderwel.

Het kat- en muisspel tussen de twee, de gehele film door, is zowel boeiend als bij vlagen hilarisch, het heeft wel het effect dat door telkens een andere setting waarin de twee terecht komen, de film hier en daar ook wat fragmentarisch aan doet, maar echt storend is dit niet, ook gezien het feit dat het tempo van de film erg hoog ligt.

Morricones score is even wennen, maar past perfect bij de beelden en is nu al voor mij uit gegroeid tot een van mijn favoriete Morricone scores!

De finale, waarbij Morricone gebruikt maakt van Beethovens "Fur Elise" (aka Bagatelle nr. 25 in A mineur) is grandioos en alleen daarvoor wil ik de film snel weer een keer zien (komt goed uit: want er zit ook nog een dvd versie in het doosje bij).

Voor nu een dikke acht, ofwel vier sterren.

Wat een geweldige spaghetti is dit zeg!

Lee Van Cleef speelt een soort bounty hunter die denkt op een nobele missie gestuurd te worden wanneer hij opdracht krijgt om de moordenaar en verkrachter van een 12-jarig meisje op te sporen.

Tomas Milian speelt de man waar hij achteraan moet en een grotere tegenpool van Cleef's personage kan je bijna niet bedenken.

Toch werkt dit duo prima. Daar waar Milian hier en daar zorgt voor een komische noot, is Cleef meer serieus en heeft hij een uitstraling van mannelijke stoerheid. Dit terwijl Milian juist meer een "softie" is.

Visueel is de film ook echt een plaatje. Vooral in de laatste 20 minuten komt dit op een geweldige wijze naar voren wanneer men een grootse klopjacht door een rietveld en door de kale heuvellanden laat gaan. Neem daar nog eens de erg sfeervolle soundtrack van Ennio Morricone bij en dan is deze spaghetti western helemaal compleet.

Jammer dat hij in Nederland niet uitgebracht is, maar gelukkig is hij bij onze oosterburen te verkrijgen.

Een aanrader voor zij die eens meer spaghetti's willen zien na Leone's klassiekers.

Heerlijke spaghetti western inderdaad.

Lee Van Cleef en Tomas Milian zijn elkaars tegenpolen hier, maar vullen elkaar op een mooie manier aan. De rustige stoïcijnse Van Cleef komt in een kat en muis spel terecht met de drukke altijd pratende Milian. Ik vond het erg leuk om te zien hoe de twee elkaar aanpakten.

Ondertussen ziet het er visueel allemaal behoorlijk goed uit en is de ondersteunende score van Morricone meer dan de moeite waard. Ook de actie mag er zijn en is in meer dan voldoende mate aanwezig. Ja best wel van genoten en zeker de moeite waard als je van westerns houdt.

4,0*

Goeie film waarin een onofficiële gerechtsdienaar jacht maakt op een man die een meisje vermoord heeft. Een onderhoudende spaghetti-western. De ontsnappingen van de ogenschijnlijke bad-guy vormen een aantal vermakelijke momenten. Lee van Cleef is goed gecast, maar Tomas Millian maakt toch net wat meer indruk. De muziek van Ennio Morricone sluit weer naadloos aan bij het geheel. Met gemak 3.5 sterren.

Redelijk.

Ennio Morricone steelt wederom de show met een uitstekende bijdrage. Zijn muziek had eigenlijk ook een iets betere film verdient, al kan ik The Big Gundown geen slechte noemen. De film doet veel 'spaghetti'-dingen gewoon goed: Lee Van Cleef in de hoofdrol, geweldige muziek, een opvallend Duits(?) figuurtje als slechterik.

Maar het duurt even voor ik in de film kwam. Bepaald acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven en dat doet weleens afbreuk aan de schwung van zo'n film. Dubs helpen daar niet altijd bij - ik ben wel iemand die daar vaak last mee heeft. Niettemin wel een deftig tussendoortje binnen het genre.

3

De muziek hiervan ken ik al een jaar of dertig dankzij het album “The Morricone Anthology” dat ik toen heel regelmatig beluisterde. Om nu ook de beelden en film erbij te hebben, is een aparte ervaring.

Klassieke Italiaanse western met grootse gebaren, landschappen en muziek. Love it. Lee Van Cleef is de charismatische revolverheld waarvan je je afvraagt waarom hij het allemaal doet. Ook een film die gebaat is bij het grote scherm om het allemaal nog meer tot zijn recht te laten komen. Minder gekend dan de Leone films en daarom goed dat ik deze nu ook gezien heb. Past helemaal in dat rijtje.