Vampire Hunter D: Bloodlust (2000)

Net gezien en hij is weer erg goed. Ik heb de 1985-versie ook gezien en in tegenstelling tot anderen vond ik die ook erg aardig. Deze scheen nog beter te zijn dus had er aardig hoge verwachtingen van.

Wederom schitterende animatie en een übercoole D in de hoofdrol. Het verhaal is nog best diep en boeiend uitgewerkt. Er zat naar mijn mening niet erg veel, maar wel mooi actie in, maar er waren wel erg veel toffe scenes met een mooie spannende en donkere gotische en onheilspellende sfeer

Vier sterren.

Bijwijlen stijlvolle, maar evenzeer clichématige en irritante anime, die na jaren van oponthoud opvallend minder weet te boeien. Het clichématige karakter kenmerkt zich vooral in de toepassing van allerhande gekende vampierelementen. Terwijl het irritante karakter dan weer te wijten is aan de gotische sfeer, die men hier té moedwillig, getuige vooral de soundtrack, tracht neer te zetten.

2*

Nogal een vlakke bedoening. In de kern is het wel een mooi verhaaltje over onvoorwaardelijke liefde, maar ze weten het niet het benodigde mee te geven om hier echt een klassieker van te maken.

Deze heb ik zo'n zes jaar geleden eens gezien op Canal+ en zo goed bevonden dat ik hem meteen daarna heb gekocht op DVD. Nu dus eindelijk herbekeken.

Die scène met de vliegende zandmanta's toont meteen aan wat voor een schitterende verbeelding de makers hadden, om nog maar te zwijgen van het constant wauwelende gezicht dat D in zijn linker handpalm met zich meedraagt, een soort parasiet

Het is me nu duidelijk geworden waar regisseur Stephen Sommers zijn ideeën heeft opgedaan voor het magistrale Vampierenkasteel in zijn Fantasyfilm "Van Helsing (2004)", da's zo weggeplukt uit de eindscène van deze film !

Het begint als een rechttoe rechtaan actiefilm maar de laatste 40 minuten komt hij pas goed op dreef met zijn emotioneel geladen actiescènes, nu besefte ik terug waarom ik hem zovele jaren geleden goed genoeg vond om op DVD te kopen.

Het geluid van mijn DVD-uitgave (A-Film) vond ik tamelijk slecht, het was alsof ik naar een MP3 bestand zat te luisteren dat op een te lage sampling rate werd opgenomen, als je begrijpt wat ik bedoel... ?

Vroeger heb ik deze film een 9/10 gegeven, nu schiet daar nog een nipte 7/10 van over, die zijn vooral de verdienste van de laatste 40 minuten.

Eén van de betere Anime films voor zover ik weet, want veel heb ik er in dit genre nog niet gezien...

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Ghost In The Shell werken de Engelse stemmen hier wel, het blijft alleen een schande dat ze zulke afgrijselijke teksten moeten opdreunen. Of het een taalbarriere is of een matig script weet ik niet, maar het komt allemaal niet overtuigend over.

Qua animaties en design zitten er enkele mooie vondsten (voornamelijk te vinden in de monsters en bij de barbaroi), maar ook een hoop wat me niet aanstaat. Vrouwen als Leila met een wespentaile en absurde borsten doen het hem voor mij gewoon niet, helemaal als ze er rare puntige kinnen en achterlijk grote ogen bij hebben. Vreemd, want bij een flink aantal scenes zien we toch een stijl terug die tegen het westerse aan zit (openingsscene waar D. zijn missie krijgt, het westerndorp etc.). De belangrijke personages voldoen echter compleet aan het Aziatische cliché van vreemd geproportioneerde figuren en dat blijft jammer.

De film gaat alle kanten op: soms pure horror (werkt goed), dan weer licht filosofisch (werkt minder) en pure romantiek (mierzoet, werkt niet). Slechts in enkele scenes werkte het sentimentele script (zoals de begrafenis op het einde) maar in de meeste gevallen was het weinig verheffend. Dit krijg je helaas nogal snel met vampiers, want interessantere zaken dan zeuren over hun bestaan zul je in films niet snel tegenkomen. Soms verlang ik naar een tijd waar het gewoon bloedzuigende monsters van het kwaad zijn, dat zorgt in ieder geval voor minder van dit soort sentimentele zooi.

De achtergronden zijn echter zeer mooi en het allegaartje van stijlen (post-apocalyptisch, horror, fantasy, steampunk, gothic) werkt weldegelijk. De film bevat daarnaast een behoorlijk aantal zeer sfeervolle of flitsende scenes die een groot gedeelte van alle clichées doen vergeten. In vergelijking met de eerste keer dat ik deze film zag (het was een van mijn eerste aanschaffen op dvd) merk ik nu wel dat het me allemaal toch een stuk minder doet dan vroeger.

Vampire D is één van de vele vampierenfilms, maar dit keer een animatie. 15 jaar na de cultanimatie (die ik trouwens nog niet gezien heb) is deze sequel er. En als ik de recensies wat lees, zou dit een betere film moeten zijn. Kan ik me enigszins voorstellen, gezien de '85-versie een pionier was en de serie over betere technieken en budgetten beschikte. Het resultaat mag er zijn. Moest Ghibli ooit een vampierenfilm gemaakt hebben, zou het iets in deze stijl zijn. Maar dan nog wel wat meer geweld. Het is een mooie fantasierijke film geworden met veel horror, gothic en apocalyptische western. Films als Van Helsing, Priest en Blade II hebben hier duidelijk naar gekeken.

De film is dan wel mooi en fantasierijk, toch mist het met momenten wat aan sfeer om echt een topper te worden. Het liefdesverhaaltje was soms minder boeiend en sommige figuren mochten iets meer uitgediept worden. Maar ik heb er toch van genoten.

"Humans are nothing more than livestock, we prey on them as they prey on beast! This is the rule of nature!"

Na gisteren Michael Dudok de Wits onvergelijkbare en tevens woordeloze La Tortue Rouge te hebben gezien, kwam Vampire Hunter D. - Bloodlust nogal rauw op mijn dak. Een beetje alsof je 's alsof je onder krekel-getsjirp van een vergezicht staat te genieten, en opeens met je hoofd tegen een steen gekwakt wordt terwijl er twee spitse tanden in je nek gezet worden. 'Hee, dat is niet aangenaam...'

Ik verkondig zelf af en toe dat van een film niet alle aspecten geweldig hoeven te zijn, om ervan te kunnen genieten. Dat zelfs een film waarvan bepaalde aspecten enorm knullig zijn, nog genoeg positieve punten kan hebben op andere vlakken. Dat moest ik tijdens het kijken van deze film herhaaldelijk tegen mezelf zeggen: 'maar de animatie is mooi! Maar de animatie is mooi! Kijk dan!'. Het was echter moeilijk om daarvan te genieten, met het oeverloos geleuter van de meest clunky dialogen. Je zou verwachten van een Japanse animatie die specifiek eerst in het Engels is gemaakt, dat ze juist dát aspect goed op orde zouden hebben. Nog onder de indruk zijnde van gisteren, van hoeveel emotie en informatie je zónder woorden over kunt brengen, leek Vampire Hunter D - Bloodlust bijna een kakafonie aan gewauwel te bevatten. En dat brak de boel toch behoorlijk op.

Wellicht dat het voor anime fans erg meevalt, maar de manier van verhaalopbouw, hoe de karakters met elkaar praten en hoe de actie wordt verbeeldt, lijken mij in een film als deze simpelweg (nog steeds) niet helemaal te liggen. Ik heb het grootste respect voor de films van o.a. Hayao Miyazaki, Satoshi Kon en Isao Takahata, maar een anime fan in hart en nieren zal ik vermoedelijk nooit meer worden. Ik ben wel benieuwd hoe de grote namen van mijn jeugd me nu zouden bevallen, Akira, Wicked City en Ghost in the Shell. Films die ik sinds eind jaren '90 volgens mij niet meer heb gezien. Hopelijk beter dan dit.

2,5*

In een post-apocalyptische wereld die wat weg heeft van een spaghetti-western (Sergio Leone) met cyberpunk (DUNE) invloeden, ontmoeten we vampierenjager Dunpeal, kortweg D. Deze half mens en half vampier (net zoals Blade) wordt ingehuurd om het meisje Charlotte te redden van de krachtige vampier Meier Link. Echter zijn er ook kapers op de kust want ook de Markus-broers zijn ingehuurd voor deze klus. Ondanks dat je links en rechts wel invloeden van andere (live-action) films ziet heeft de film vooral een eigen gezicht. Nu was ik wel bekend met de Japanse animatie van Studio Ghibli maar veel minder met andere lange anime. Aan het begin moest ik daarom wel even wennen aan de manier hoe de personages werden getekend maar eenmaal gewend was het genieten geblazen. De jager zelf is een fascinerend karakter, maar ook veel van de personages en monsters om hem heen zijn zorgvuldig uitgewerkt. Maar dat is niet alles want ook de gebouwen en landschappen om hen heen zijn prachtig en er is dan ook een werkelijk fascinerend universum gecreëerd. Wat me bij deze film ook opviel was de heerlijke bombastische muziek, die verhoogde de sfeer nog meer. De anime is erg stijlvol en spannend en mijn eerste kennismaking met Yoshiaki Kawajiri.

Hier ook maar eens wat bijpennen.

Een anime waarbij is moet zondigen tegen m'n eigen regels. Normaal probeer ik altijd voor de originele dub te kiezen, maar die is hier zo enorm brak dat het gewoon niet aan te horen valt. Eén van de eerste anime die specifiek met de Westerse markt in het achterhoofd werd ontwikkeld en daarom ook een Engelstalige primaire dub kreeg. Maar ga gewoon voor de Japanse, die is ook niet meteen uitzonderlijk, maar haalt wel een normaal basisniveau.

Verder is het een stevige upgrade tov de 80s animatie. Veel rijker in detail en animatie. Amano's stijl zie je beter terug, al is het zeker nog geen 1 op 1 adaptatie. Dat lijkt me zelfs nu nog redelijk onmogelijk voor een film met normale speelduur. Kawajiri voegt verder z'n eigen accenten toe, wat je een beetje moet liggen. Misschien niet zo'n grote naam als Oshii of Otomo, maar toch iemand die zijn stevig steentje heeft bijgedragen aan de populariteit van anime in het Westen. Maar dan wel de "slechte naam" die de films kregen onder bezorgde Westerse ouders.

Een coole mix van (Gotische) horror, demonische horror, fantasy en scifi. Het is een nogal aparte combinatie, maar het werkt wel lekker. Een eenvoudige film verder, puur gericht op genre plezier, maar wie daar zin in heeft vindt in deze film een origineel en creatief werkje.

4.0* en een uitgebreide review

Er zijn films die de kijker weer een kind laten voelen en diens jeugdjaren naar boven brengen. Dat effect had Vampire Hunter D: Bloodlust in ieder geval op mij, maar niet op de goede manier. Ondanks dat deze animatiefilm zich op volwassenen richt kon ik niet om de uiterst ouderwetse, soms ronduit kinderachtige ideeën heen kijken. Aan iedereen zijn eigen plezier en smaak, maar dit zijn niet meteen de fantasietaferelen die me persoonlijk trekken. Niettemin kent de animatie een grote vooruitgang ten opzichte van 1985, zijn de achtergronden wonderschoon vormgegeven en bonkt de film met creativiteit. Het voornaamste probleem is dat regisseur Yoshiaki Kawajiri te graag coole personages wil includeren. Met name D zelf en Leila Marcus zijn verschrikkelijk charismaloze figuren die vervolgens worden aangesteld om de volledige film te dragen. Door het gebrek aan innemende figuren zijn de actiescenes, die elkaar in behoorlijk tempo opvolgen, gematigd interessant te noemen. Deze film wordt in meerdere horrortoplijstjes benoemd, dus ik ben blij dat ik het nu achter de rug heb.

Prachtige animatie en een aantal verrassend complexe personages. Het voelde soms een beetje te vaag om een meesterwerk te zijn.

Jammer dat ik de Japanse dub hiervan niet kon vinden. Of misschien heb ik gewoon niet goed genoeg gezocht.

3,5*