Asphalt (1929)

Het jaar daarop had ze zelfs een rol in Hitchcock's "Rich and Strange", maar hier is Betty Amann perfect in haar rol van femme fatale in deze film over een passionele moord.

Het is een klassiek verhaal dat evenwel een verrassend slot inhoudt. Film moet destijds wel een kassucces geweest zijn, niet in het minst omwille van precies het menselijke en het edelmoedige in het verhaal. Nu is het nog maar een voorbeeld uit een lang vervlogen cinematijdperk maar beslist nog genietbaar.

Goede film uit de nadagen van het silent tijdperk. Betty Amann had wel bij de cast mogen staan, Asphalt is toch vooral geslaagd dankzij haar rol als verleidelijke/ kwetsbare/ berekenende vrouw, een klassieke femme fatale kortom. Ik vond eigenlijk de eerste 30 minuten nog het leukst, de verkeersagent, de diefstal en de nasleep daarvan. Het gevecht op het eind was ook wel weer goed gedaan.

Het begint met hectische beelden van het Berlijnse verkeer over de asfaltwegen, en de mensenmassa in de winkelbuurt. Een charmante dievegge is vindingrijk, maar niet erg bekwaam, want ze wordt meteen betrapt. Dan weet ze echter het hoofd op hol te brengen van de Wachtmeister die haar zou moeten arresteren.

Betty Amann, in de rol van gemene verleidster, draagt veel mascara en eyeliner, en een bobkapsel in de stijl van Louise Brooks. Expressieve close-ups, statige uniformen, schaduwen en rook roepen een duistere sfeer op. Regisseur Joe May werd geboren als Joseph Otto Mandl in Oostenrijk-Hongarije, en zou net als z'n land- en tijdgenoot G. W. Pabst in de jaren '30 naar de VS vluchten.