Don't Be Afraid of the Dark (1973)

Verbazingwekkend effectieve horrorfilm, die dankzij de angstaanjagende soundtrack, de overweldigende duisternis en de creepy make up van de creatures best eng is. Ik zie het probleem met het einde ook niet, wat is er nu enger dan door een stel van die wezens een eindeloos diepe schacht te worden ingetrokken?

Ik had hier pas geleden ergens iets over gelezen. Ondanks dat de film bijna veertig jaar oud is, schijnt hij een behoorlijke status te hebben. Het jaartal kan ook nog wel eens in zijn voordeel werken bij zo'n genrefilmpje, de hedendaagse horror-CGI is vaak ook niet alles. Met de allerbeste bedoelingen ging ik dus de film in.

Alex en Sally erven een groot huis van de tante van Sally. Alles lijkt in orde, maar het huis heeft een kamer met een open haard die dichtgemetseld is. De aannemer waarschuwt ze nog, laat de open haard met rust. Niet dat er iets kwaads achter zit, maar maak hem niet open! N-I-E-T. Zodra hij weg is maakt Sally natuurlijk zonder enige twijfel de open haard los en de ellende begint.

En ook voor de kijker, want je weet meteen waar je aan toe bent. De monstertjes zien er werkelijk belachelijk uit zoals op de poster te zien is en er lijkt geen moeite gedaan om ze enigszins creepy te maken. Belachelijker wordt het wanneer ze gaan dreigen met zinnen als 'we want you' en 'just tease her'. Ze praten gewoon Engels maar met een erg schorre stem. Dus Sally kon ze het best een stophoest en een pot fimoklei geven en ze lekker laten spelen want deze rommel is niet serieus te nemen. Deed me ook denken aan Troll, maar die had bergen meer sfeer. Heel soms kon ik heel even uit mijn hoofd zetten dat Alex en Sally te maken hadden met een stel dreumesen waardoor er iets meer spanning bovenkwam. Echter werd dat moment meteen de das omgedaan door een wanschepsel die zijn afstotelijke harses achter een bloem verstopte.

Acteerwerk is niet best, maar dat geeft niet. De score klinkt best spannend, maar komt niet tot zijn recht. Het einde is wel goed gedaan, zo'n kutfilmpje moet ook gewoon een rot einde hebben om de kijker nog met een enigszins positief gevoel zijn disc door midden te doen breken. Het aantrekkelijkste vooraf aan de film was de speelduur, maar helaas duurt het net iets te lang. Het andere positieve is dat de remake waarschijnlijk beter wordt. De titel is sarcastisch bedoeld, maar de boodschap van de film mag je best letterlijk nemen: don't be afraid of the dark. Tenzij je ook bang bent voor tuinkabouters.

Hij heeft een behoorlijke status omdat het een 'made-for-TV' filmpje is (waar normaal gesproken de 'Geslagen: de Naam-van-een-Vrouw Story' dingen vandaan komen) dat destijds om een uurtje of negen werd uitgezonden en een hele generatie Amerikaanse kindertjes traumatiseerde. Echt sterk is hij niet, en echt eng ook niet, maar er hangt wel een okaye sfeer. De monsters zijn misschien niet bepaald overtuigend, maar hebben wel iets unieks zo met hun spitse hoofden. Je begrijpt wel dat een Giullermo del Toro hier als kind door gefascineerd raakte.

Ik vond het niet onplezant om eens gezien te hebben, zo met de korte lengte.