Charade (1963)

Niet erg bijzonder, maar toch best een plezierige sterrenfilm. De aanloop is wat lang, de humor niet altijd even leuk, maar de achtervolging door de metro van Parijs is erg goed.

3.0*

Tel de momenten waarop Audrey Hepburn die grote ogen opzet. Zelf was ik al snel de tel kwijt. Nog leuker zijn haar momenten met een deur in de buurt. Alle rollen in de film zijn lekker aangedikt. Je moet er maar van houden natuurlijk. Het overgrote gedeelte komt van de dialogen, de cast en sfeer van de stad en muziek van Henry Mancini. Uiteindelijk stelt het niet al te veel voor.

Snap persoonlijk de klassiekers status niet. Bij heruitgaven kreeg deze ik meen het label van het Filmmuseum, waarna een ieder dat overnam.

Jaja, leuke film hoor. De romantische en komische kant werken beter dan de spannende (we zijn sindsdien verpest waardoor de ontknoping zich liet raden), maar het plezier spat van het scherm. Geweldige cast in deze iets te lange film.

3,5*.

Wat een lauwe reacties en weinig stemmen, voor deze geweldige klassieker. De film is een combinatie tussen een (goede) James Bond film, His Girl Friday (de humor) en een goede Hitchcock (North by Northwest vooral).

De plot zit steengoed in elkaar. De vele plotwendingen zijn vooral komisch, maar het verhaal is echt ontzettend sterk gebracht. Hierdoor vliegen de twee uur voorbij. De humor is leuk, de dialogen gevat en de acteurs op hun plek (mooi duo- Grant en Hepburn). Een van de beste films in zijn soort. 4,5 sterren.

Echt een klasse film zoals ze niet meer gemaakt worden, met twee sympathieke steracteurs in de hoofdrol.

Grant ziet er wel stukken ouder uit als in zijn andere klassiekers (hij maakte zich destijds dan ook zorgen of het publiek het wel zou pikken dat hij met Heburn een filmpaar zou vormen), maar is zo als gewoonlijk weer goed opdreef en Audrey is een genot om naar te kijken.

De muziek van Manchini is om van te watertanden en geeft de film extra spanning en wanneer je het deuntje eenmaal gehoord hebt is het nog nauwelijks uit je hoofd te krijgen (ik heb het er in iedergeval al een jaar of 25 niet meer uitgekregen!)!

4,5 ster!

Zowat de laatste film van Cary Grant, komt dat zien, komt dat zien! Je krijgt Audrey Hepburn er ook nog bij, wat zou je meer willen? Bij deze film is men vergeten copyright aan te vragen, zodat deze gewoon gedownload mag worden. Zeker de moeite waard dus !

Gedateerde classic.

De humor is inmiddels behoorlijk belegen en werkt lang niet altijd. Ook de chemie tussen Hepburn en Grant valt wat tegen. Hetgeen echter het meeste tegenvalt is het kluchtige verhaaltje vol plotwendingen en goofs. Naast het feit dat e.e.a. bol staat van onlogica en plothiaten is er weinig vermakelijkheid. De sterrencast ten spijt. De film wordt nergens echt spannend bijvoorbeeld.

De DVD ziet er overigens uit als een telecine, waarbij de originele filmband ook nog eens behoorlijk gehavend blijkt. Jammer.

Redelijk.

Zeer vermakelijke en uiterst mysterieuze film die je telkens op het verkeerde been zet.

Heel goed verhaal en ook spannend.

Acteurs zijn ook gewoon goed.

3,5 ster

Een beetje van van alles: een beetje spanning, een beetje humor, een beetje overjarig.

Maar Audrey Hepburn straalt als altijd en dat maakt veel goed.

"Why do people lie? Because they want something and with the truth they don't get it"

En meer van dit soort inzichten komen langs.
Een leuke sixties detective. Speelse vondsten, zoals het stel wat voor de poppenkast staat en waarbij de dame vertelt wat de poppen beleven analoog aan haar eigen leven, zoals kinderen bij de psych zouden doen. Zo ook de bedreiging tijdens het (sexy) sinaasappel-doorgeef-spel. En niet te vergeten: de man die na een gevecht met zijn metalen haak/hand prothese aan de dakrand blijft hangen.
En zo zijn vele scenario's erg creatief bedacht. En sommige namen: Mr. Crookshank? Lol.
Wie is good guy en wie is bad guy? Het blijft tot het eind onzeker, goed gedaan.

De beelden zijn verzorgd en erg mooi qua kleuren en scherpte, de score is onopvallend doch effectief en ook echt sixties qua sfeer. Erg leuke teksten en dialogen, ook met af en toe goede one-liners, waardoor de film erg onderhoudend blijft.

Ik heb deze film met tussenpozen van vele jaren nu drie maal gezien, en het wil maar geen echte klassieker worden. Toptalent ruim aanwezig : Cary Grant (één van mijn favoriete acteurs). Audrey Hepburn (idem van actrices), ook chemie tussen beiden, een paar geweldige bijrolspelers, vaardige regie, muziek van Henry Mancini, een ouwe rot achter de camera, veel slimme twists, ik zat er helemaal klaar voor om dit een geweldige film te gaan vinden, en toch wilde het maar niet lukken. Misschien is dat wel het verschil tussen the best Hitchcock movie Hitchcock never made en a Hitchcock movie.

Samen met Les Diaboliques zo'n film die bestempeld is als 'the best Hitchcock movie Hitchcock never made." En bij Charade is het niet vreemd om te zien waar die stempel vandaan komt. Charade is een interessante misdaadkomedie, maar heeft wel zijn sullige momenten. Zo ogen de gevechtsscènes af en toe toch wat knullig en blijft zo'n achtervolging ook wel iets geestigs hebben als je ziet dat men eerst netjes een kaartje koopt voor de metro. En hoe lang de aanloop voor het verhaal in dit soort films ook is, een romance is altijd in één oogopslag neergezet. Eén blik en één zin dialoog en onze hoofdrolspelers zijn voor altijd verliefd. En als laatste kwam dat Franse jochie ook wat knullig over, gelukkig was dit geen grote rol.

Maar desondanks is Charade een aangename film. De spanning wordt alleraardigst opgebouwd en de film kauwt gelukkig niet al te veel voor. Vond vooral het spel tussen de vier mannen en Hepburn goed gedaan. Ook leuk spel van onder andere George Kennedy en James Coburn. Grant doet weer precies wat hij moet doen en waar hij het beste in is; de droogkomische charmeur. Verder ook een leuke rol voor nog een favoriet, Walter Matthau. Wel jammer dat een toffe confrontatie tussen Matthau en Grant uitbleef, dat had ik graag gezien. Hoe dan ook, een paar toffe vertolkingen in een vlotte film met prima script en opbouw. Alleen blijft Les Diaboliques toch de beste Hitchcock die Hitchcock nooit maakte.

3,5 sterren.

Uitstekende film waarin een vrouw erachter komt dat haar recent vermoorde man een hoop geld had als drie mannen haar proberen te vermoorden. Een onderhoudend plot à la Hitchcock vol goeie wendingen en een spannende finale in de Metro van Parijs. Een goed werkende mix tussen spanning, romantiek en een vleugje humor. Cary Grant en Audrey Hepburn hebben een goede chemie samen.

Hitchcockiaans misschien, maar toch ook wel duidelijk Doneniaans (of Doniaans?). Stanley Donen moet haast wel de meest zelfbewuste regisseur uit het klassieke Hollywood zijn geweest, want net als in het meer dan tien jaar oudere Singin' in the Rain is dit duidelijk een film die weet dat het een film is. Dat past niet echt in het klassieke Hollywood, maar het sluit wel aan bij de nouvelle vague die toen in volle gang was, zelfs al het had nog niet echt effect op Hollywood in 1963. Donen deed het echter al langer, dus ook hier weer erg gestileerde shots (bijvoorbeeld de introductie van de drie schurken, één voor één als silhouet in een deur) en personages die zich zelfs in de meeste benarde situaties gedragen alsof ze wel weten dat het allemaal wel goed komt. Dit is nauwelijks nog een thriller te noemen, want het is gewoon ontzettend luchtig allemaal, ondanks dat er aardig wat doden vallen.

Het is hoe dan ook een erg vermakelijke film en door zijn stijl en humor ook best origineel. Hepburn en Grant hebben daarnaast erg veel chemie (dat gezeur over leeftijdsverschillen vind ik vaak wat overschat) en hebben duidelijk plezier in hun rol, net als de bijrolacteurs. Hepburn is niet iemand die je in veel films kunt casten, maar in licht werk als dit vind ik haar vaak perfect.

4*

How do you shave in there?

Sinds een aantal jaren ben ik me gaan interesseren in het werk van Hitchcock. Het is alweer een serieuze tijd geleden dat ik nog een film van de Meester van Suspense heb gezien maar Charade trok meteen mijn aandacht omdat ik deze film al vaak was tegen gekomen onder de categorie: the best Hitchcock film that Hitchcock never made. Kan op zich wel tellen maar mijn interesse werd nog meer gewekt door de eenmalige samenwerking tussen Cary Grant en Audrey Hepburn. Zo'n maken ze er vandaag de dag niet meer, zoveel moge duidelijk zijn.

Want daar zit meteen ook de kracht van de film. Oorspronkelijk wou Cary Grant de rol niet accepteren wegens een te groot leeftijdsverschil tussen hem en Hepburn (hoewel het in de film duidelijk wordt dat ze wel vaker naar oudere mannen is aangetrokken) en het feit dat hij de romantic lead moest spelen. Peter Stone, degene die samen met Stanley Donen het script schreef, wou echter koste wat Grant in de rol hebben en werkte dag en nacht aan het script. Eens hij er voor had gezorgd dat het personage van Hepburn degene ging zijn die de eerste stap tot de relatie zette was Grant aan boord. En dat is sowieso een erg goede keuze geweest want ze vullen elkaar perfect aan. Grant blijft de eeuwige charmeur en Hepburn blijft de perfecte actrice voor dit soort rollen. Sowieso is Charade wel een geslaagde film qua acteurs. Zeker James Coburn (schitterend om te zien hoe hij toen al die geweldige smoel had uit Pat Garrett & Billy the Kid) steekt er met kop en schouders bovenuit maar ook Walter Matthau mag niet vergeten worden.

Maar toch had ik nog altijd iets meer verwacht en dat komt doordat het plot helemaal niet zo sterk aanvoelt als ik bij Hitchcock heb. Zeker met de climax gaat Donen een tikkeltje de mist in door de kijker teveel keer op het verkeerde been te willen zetten. Ik ben daar precies allergisch aan en er zijn maar weinig films waar ik dit soort twist op twist kan waarderen. Dat Bartholomew er voor iets tussen ging zitten, zie je al van ver aankomen, maar wat me eigenlijk nog het meest stoorde is dat het einde totaal niet bevredigend aanvoelt. Grant blijkt opeens een hoge pief van de regering te zijn en dat haalt imho de film compleet onderuit. En dat is erg jammer want de film is voor de rest wel erg goed. Ik heb de eerste 100 minuten genoten van het vlotte verhaal en de sterke chemie die tussen de personages hing maar dit is toch wel een koude douche te noemen. Vind het trouwens in het algemeen toch nog net een gradatie minder dan wat Hitchcock heeft geregisseerd. De man heeft natuurlijk ook zijn slechtere films gehad maar dit kan niet tippen aan bijvoorbeeld een North By Northwest, toevallig met diezelfde Cary Grant in de hoofdrol.

Goh, Charade is een film geworden die zijn status toch niet geheel kan waarmaken. Misschien verwachtte ik er uiteindelijk teveel van maar verder dan een (erg) vermakelijke film kom ik niet. Een sterke cast draagt hier sowieso aan bij want hier zitten toch wel een paar degelijke acteurs tussen maar het einde nekt de film. Wel geamuseerd, daar niet van, maar toch een tikkeltje teleurgesteld.

3,5*

Charade doet inderdaad erg aan Hitchcock denken. Ik lees het hier talloze keren, maar tijdens het kijken van de film, kwam die gedachte bij mij ook een paar keer om de hoek zetten.

Het haalt overigens niet het niveau van de beste Hitchcocks. Het is allemaal behoorlijk vermakelijk, maar het plot is soms net wat teveel doorgevoerd metal die twists. Ik vond het verder best leuk om naar te kijken. Cary Grant kost het nooit enige moeite om een spraakzame charmeur te spelen en Audrey Hepburn ga ik naarmate ik meer van haar zie ook steeds meer waarderen. Beiden hebben ook een prima chemie met elkaar en van het grote leeftijdsverschil tussen de twee merk je bijna niets. Verder zitten er ook erg prettige rollen in van James Coburn en Walter Matthau.

De dialogen zijn behoorlijk goed en zeker in de eerste helft wordt de spanning goed opgebouwd doordat alles nog redelijk mysterieus blijft. Het sfeertje is daarnaast wel leuk. Donen kiest af en toe voor opvallende humor, waardoor de spanning dan wel wat wegebt en het allemaal een beetje te luchtig wordt. Al moet ik dan aan de andere kant ook wel weer toegeven, dat dit laatste wel bijdraagt aan de leuke sfeer die Charade uitademt. Vlot en fris, maar net niet helemaal top, zo kan ik Charade wel het beste samenvatten denk ik.

Het past qua scenario zeker tussen het werk van Hitchcock, maar tijdens het kijken merk je duidelijk dat Hitchcock dit niet geregisseerd heeft. Het wil trouwens ook niet automatisch zeggen dat Charade dan beter was geweest, want ook Hitchcock heeft in die tijd mindere films gemaakt, die dit niveau niet eens haalden. Maar goed, die vraag kan nu eenmaal ook niet meer beantwoord worden…..

3,5*

Hier hadden we een hele fijne thriller van kunnen maken, maar helaas gaat ruim de helft van de film op aan al dan niet romantiek tussen Grant en Hepburn...en dan zijn we nog niet klaar want er moet ook nog wat komedie in.

Thrillerplot heeft voldoende potentieel, maar wordt zo verwaterd dat het maar bijzaak wordt.

Paar spannende scenes, een geweldig begin-energiek en veel fijne acteurs, maar 't is allemaal vluchtig.

Een leuke verrassing en een heerlijk tussendoortje! Charade weet voor mij de perfecte balans te vinden tussen een comedy en een Hitchcock film en weet zowel de humor als het mysterie op een interessante manier uit te werken.

Het who done it verhaaltje is door de jaren heen natuurlijk al vaak gebruikt maar in het geval van Charade is het helemaal niet zo voorspelbaar als dat de kijker in eerste instantie zou kunnen denken.

Zelf werd ik best wel op een dwaalspoor gezet en vond ik deze film zelfs een paar raakvlakken hebben met North By Northwest, niet dat het ooit het zelfde niveau haalt maar het is op zijn minst een very nice try!

4 sterren zijn zeker op zijn plaats.

Leuke film, met name door het acteerwerk van Cary Grant en Audrey Hepburn. Hepburn is een zeer charmante verschijning en Grant komt af en toe wat houterig over, maar weet toch wederom een leuke rol neer te zetten. De film doet een beetje denken aan North By Northwest, maar wellicht ligt dat ook aan de aanwezigheid van Grant. Verder een vlot en leuk plot met enkele aardige wendingen en prima setting (in Parijs). Een mengeling van avontuur en humor, waardoor de film ook steeds iets luchtigs heeft. Zeer de moeite waard.

“How about making me vice president in charge of cheering you up?”

Leuk. Audrey Hepburn en Cary Grant samen in een film, meer hoefde ik niet te weten om Charade te gaan zien. Het is fijn dat er ook chemie is, en het knettert tussen deze acteergrootheden. Charade is voor de rest een vlotte en vermakelijke film waarin niets is wat het lijkt. Hoeveel namen Grant in deze film heeft is bijna niet bij te houden, en dat is maar één van de vele running gags. Charade is een romantisch en komisch mysterie met veel humor, scherpe dialogen, twists en zelfs een vechtpartij met Cary Grant.

Van de ene plottwist in de andere. Een stuk of wat teveel, eigenlijk, en er is wel een tikkeltje suspension of disbelief nodig om tot het verdiende bittere einde van de dader te komen. Het verhaal is in ieder geval echt niet wat deze film de moeite waard maakt. Dat is alleen Hepburn met haar schattige uitstraling, de rest is volledig bijzaak. Cary Grant heeft indertijd wellicht mijn moeder nog een plezier gedaan met zijn verschijning, maar voor mij is ook hij volstrekt inwisselbaar met de rest van het gespuis dat de film bevolkt, en met weinig meer reden dan om een contrast met hare Hepburn te laten zien. Wellicht met als enige uitzondering Coburn, maar of die in deze rol nou zo senang is vraag ik me dan ook nog even af.

Bref. Hepburn, daar gaat het om, maar ik zie haar liever in een film als Breakfast at Tiffany's.

De beste Hitchcock film die nooit door Hitchcock... eh, never mind. Velen schijnen bij deze romantische komedie thriller aan Hitchcock te denken, mij deed de film vooral denken aan een Pink Panther film, door de prachtige muziek van Henry Mancini waarschijnlijk maar ook door de luchtige verteltrant en het toneelachtig acteren. Vooral Hepburn doet erg aan overacteren en hangt het onnozele gansje uit, met haar grote ogen en ogenschijnlijk kinderlijke onschuld. Na een tijdje gaat ze mij toch wat tegenstaan. Sommigen vergelijken deze film met North by Northwest (1959), maar ik vind die laatste film toch spannender dan Charade.

Charade heeft een echte sterrencast met de elegante charmeur Cary Grant, Audrey Hepburn, James Coburn, George Kennedy en de fabuleuze Walter Matthau. De nadruk ligt in deze film vooral op de romantiek en de leuke dialogen, en minder op het mysterie en de actie. Wel een leuk gegeven dat iedereen zich verdacht gedraagt in deze film en dat Regina Lamperts (Hepburn) niemand schijnt te kunnen vertrouwen.

Een heerlijke mix van spanning, humor en romantiek. En daar zorgen Cary Grant en Audrey Hepburn excellent voor. Dat Grant al wat ouder geworden is (59 jaar op dat moment) is met momenten ook al goed om er even mee te lachen. Denk aan het leeftijdsverschil met de 25 jaar jongere Hepburn. Maar ook de scène onder de douche helpt zijn ouderdom op een sublieme manier te verbergen zodat het niet gênant wordt.

De film kan rekenen op een sterrencast en dat helpt wel. Het is een film dat draait over de vraag wie je eigenlijk kan vertrouwen en wie niet. Namen als James Coburn, George Kennedy, Walter Matthau en ook Jacques Marin zijn hier best in vorm. En ook achter de schermen zien we vakmensen. Regie van Stanley Donen (Singin' in the rain, Royal Wedding en Funny Face), cinematograaf Charles Lang (Some like it hot en Sabrina), editor Jim Clark (Midnight Cowboy en Marathon Man) en de heerlijke muziek van Henry Mancini (Pink Panther en Breakfast at Tiffany's).

Charade is niet de klassieker geworden helaas. Met de mix van spanning, humor en romantiek wordt het vergelijk al snel gemaakt met andere films. De verwijzing naar Pink Panther en Hitchcock is al een paar keer gemaakt. Nochtans verdient de film beter. Het is geweldig om te zien hoe alle personages zich verdacht maken en je als kijker toch ook met de vraag zit hoe de vork in de steel zit. En de humor werkt wel. De scène met Grant en de appelsien is hilarisch. En kleine dingen als Hepburn die het ijsje tegen Crant gooit of de douchescène zorgen steeds voor een glimlach. De romantiek valt ook goed mee. Beiden hebben een groot charisma en tegelijk nemen ze zichzelf ook niet al te serieus.

Onderschatte film, maar gewoon genieten van begin tot einde. Heerlijk om te zien.

Misdaad en humor gaan vaak goed samen. De openingssequentie met animatie van Maurice Binder en swingende muziek van Henry Mancini brengt er meteen de nodige schwung in. Het tempo ligt hoog, met snelle dialogen en achtervolgingen. Daarbij dalen ze steeds verder af, van de Franse Alpen naar hotelkamers naar de Seine en Parijse straten, om onder de grond te eindigen met een achtervolging in de metro. Telefooncellen, liften en zelfs een souffleurshokje houden personages tijdelijk vast, terwijl treinen, trams en taxi's er beweging in houden.

Het verhaaltje is zo luchtig als een meringue. De drie hoofdrolspelers zijn door de wol geverfde komieken. Audrey Hepburn is de in modieuze Givenchypakjes gehulde weduwe die moet beslissen wie ze kan vertrouwen: Cary Grant of Walter Matthau, die haar allebei een hoop leugens op de mouw spelden. Het mysterie maakt gebruikt van een oude truc: het gezochte fortuin is verborgen in open zicht. Valse identiteiten, woordspelingen en drie lompe schurken maken het plaatje compleet. Niet ernstig te nemen, maar wel uitstekend entertainment.

Een misdaadkomedie met een beetje Hitchcock-allure maar heel hoge toppen scheert hij niet.

Uiteraard spanning maar ook romantiek en natuurlijk de gratie en charme van Audrey, deze keer in zee met de kwarteeuw oudere, toch ook charme te over hebbende, Cary Grant. Vakman Stanley Doonen wist best wie hij moest samenbrengen om de kassa met garantie te laten rinkelen

Een fijne mystery thriller met de immer bevallige Hepburn in de hoofdrol. Ze werd destijds wel meer achterna gehold door mannen, maar dan hopelijk voor haar niet zoals in deze film weergegeven. Haar personage, Regina, een beetje verwaand, maar uiterst stijlvol weet zich perfect staande te houden tussen al die mannelijk geweld. Ze moet wel wil ze het overleven.

De film omvat alles wat een leuke achtervolgingsthriller moet hebben. Veel spanning, veel achtervolgingen in straten, metro's en hotelkamers, leuke boeven en veel leugens om het mysterie groot te houden.

Ik kende de film eerlijk gezegd niet, maar was aangenaam verrast. Spanning en humor gaan hier wel samen, zonder dat het kolderiek wordt. En dat vleugje romantiek mag met de mooie verschijning van Hepburn zeker niet ontbreken. Fijn!

Dit wordt ook wel eens een Hitchcock niet gemaakt door Hitchcock genoemd. Maar dan moet het misschien vergeleken worden met The Trouble with Harry of zo, want daar ligt ook de klemtoon op wat cynische humor. Een thriller kan je dit niet echt noemen hoewel de verhaallijn het concept van een thriller volgt. Het is allemaal tongue in cheek gebracht en dat geeft een leuke kijkbeurt. De jaren ‘60 zijn voor mij een interessant filmtijdperk omdat hier de overgang gebeurt (in Hollywood) van een eerder repressief systeem naar meer vrijheid. Deze Charade heeft wel flair en speelt met conventies. Cary Grant komt al een beetje over als een coryfee van vervlogen tijden. Audrey Hepburn verleent de film in haar eentje de genoemde flair. Leuk om een keer gezien te hebben.

Een twists and shouts comedy zou ik het noemen. Vrolijk springen van plottwist naar plottwist, wat gepaard gaat met het nodige geschreeuw (onnodig en irritant). Nooit bloedstollend spannend, nooit hilarisch maar boeiend blijft het wel (itt bv. het schromelijk overschatte Clue uit '85). De losse regie, een resem heerlijke acteurs en de 'ghahaha'-lach van Cary Grant helpen daarbij.

Topkapi was nog beter, daar deed Charade me ook aan denken.

Charade heeft alles als je zin hebt in een amusante en tegelijkertijd spannende en mysterieuze film. Ik snap de vergelijking met Hitchcock wel, maar hier zat nog meer humor vervat dan ik gewend ben bij een Hitchcock en dan vooral de komische dialogen waren na een tijdje niet meer bij te houden.

Het verhaal is ook heerlijk spannend en mysterieus. De hele tijd lang blijft het een groot vraagteken wat er nu precies 250.000 Dollar waard is waar iedereen naar op zoek is en de ene plottwist volgt de andere in sneltempo op.

Ook hulde aan Cary Grant en Audrey Hepburn. Cary Grant vind ik altijd goed uit de verf komen in dit soort rollen waarin hij een praatgrage charmeur speelt. Audrey Hepburn ben ik nog niet te vaak tegengekomen, maar dit smaakt zeker naar meer. Ze moet zeker niet onderdoen voor Grant met haar naturelle flair. De 3 schurken worden ook geweldig neergezet, vooral omdat ze echte boeventronies hebben (vooral James Coburn kan niet beter gecast zijn voor zo'n rol). Hun introductie op de begrafenis was al meteen een schot in de roos.

Heerlijke cinema zoals ik het graag heb. Amusant, vlot en doorspekt met wat spanning en mysterie.

4*