Heat (1995)

Vlekkeloze film, formidabel van begin tot eind. De enige film die ik minstens 10 keer gezien heb en nog steeds boeit. Al Pacino, Robert De Niro en Val Kilmer zijn mijn 3 favoriete acteurs, en dat ze samen in 1 film spelen dat is echt een droom die uitkomt voor mij. Ik heb deze film dan ook gelijk als 2 Disc Special Edition DVD gekocht (voorheen had ik 'm alleen op video). Ik kan niet zeggen wie het best speelt in deze film, omdat ze alle 3 magistrale rollen spelen. Ook de supporting cast is goed met o.a. Jon Voight, Ashley Judd, Tom Sizemore, Natalie Portman etc. in sterke rollen. Iedereen weet dat de shootout en het Pacino/De Niro dialoog geweldig zijn, maar wat ik ook opvallen mooi vind zijn de scenes tussen Kilmer en Judd (vooral Kilmer's 'terugkomst'). Must-see. In mijn top 10. 5/5

Helemaal met je eens, ook een 4.5

Behoorlijke actiefilm, die zich eigenlijk alleen onderscheid door zijn cast. Maar beide acteurs heb ik aanzienlijk betere rollen zien spelen.

4,5*

Twee sluwe wolven, do or die.

Heeft mij van begin tot het einde weten te boeien. Hele goede verhaallijn met uitstekende acteurs.4*

Actiefilm om van te smullen.

Zoals al vaker gezegd in dit topic: Een sterrencast om van te smullen.......succes gegarandeerd.

4*

Hoera vanavond op tv

Welke zender dan?

VT4 (Vlaamse zender).

Oh, vandaar.. dank je.

Weet iemand hoe de muziek noemt wanneer Vincent in de auto zit 's nachts noemt?

zeer leuke film. Alles was perfect: cast, verhaal (ik hou van ongrijpbare dieven), muziek, ...De volle 3uren heeft hij me kunnen boeien.

4

Die eindscène, wonderbaarlijk.

ondanks de lange duur bleef het boeiend. personages werden uitgediept, wat ik het pluspunt vond - het was meer dan een misdaadverhaal. visueel erg sterk in beeld gebracht, bv de schietpartij na de bankoverval - het leek wel of ik er zelf tussen zat. een minpunt van de film vond ik wel het scenario, dat was niet echt origineel. maar de uitstekende acteerprestaties (ook van de bijrollen) en de sublieme fotografie zorgen toch voor 4 sterren

Iedereen vind deze film het einde en dat verbaast me een beetje. 'Heat' is immers naar mijn gevoel een onwaarschijnlijk ONtoegankelijke prent! Ja, de film bevat een aantal "coole" schietscènes, maar uiteindelijk zijn het vooral de haast abstracte decors en quasi expressionistische mise-en-scène die overheersen. Daar komt bij dat 'Heat' er dan wel mag uitzien als een action-flick die het moet hebben van de "vibes & thrills", het is een onaards koele en afstandelijke film. Deze prent kruipt niet in je kleren ofzoiets en emotioneel staat de wijzer pal op nul. Onwaarschijnlijk vreemd allemaal. Weet eigenlijk niet goed wat ik van de film moet denken; postmodernisme verheven tot kunst of uiteindelijk commerciële zaterdagavondfilm, een vraag die ik me trouwens wel stel bij de meeste 90's classics...

Beste olivier, het spijt me maar ik ben niet akkoord met jou. Ik hoop dat je instemt dat het acteerwerk subliem was, zie de cast en hun verleden. Emotioneel staat de wijzer niet op nul want er zijn een paar romantische scènes, dus zeker niet op 0. Je moet van de film denken dat het een geslaagde, meeslepende thriller is en met een goed en voldaan gevoel dan de tv uitzetten.

Hier ga je de fout in: een cast en hun verleden staat dus niet altijd meteen borg voor goed acteerwerk

Zo voortreffelijk vond ik beide grootmachten ook niet hierin, ik heb ze veel sterker rollen zien spelen.

En een paar romantische scènes staat nu niet meteen gelijk aan emotionele diepgang in een film trouwens.. da's erg kort door de bocht.

Ik erken bij tijd en wijlen het genie van 'heat' wel, maar weet niet goed of ik het écht wel een chef d'oeuvre vind zoals velen. Ik sluit me als ik rationeel nadenk over de film aan bij orbit: deniro & pacino zijn prima in hun rol, maar het is allemaal zo koeltjes, zo onbewogen. Nergens haalt dit het emotionele acteerwerk van de dialogen tussen pacino & brando in 'the godfather', keitel & deniro in 'mean streets' en 'taxi driver' of -om iets helemaal anders te zeggen- woody allen & diane keaton in 'annie hall'. Om het heel plastisch uit te drukken: ondanks het feit dat ik erken dat de dialoog geweldig geschreven is, heb ik nooit het gevoel dat de vonken eraf vliegen...

Over de emotionele factor... wel dat gaat ook in die richting. Het gaat niet om feit dat ik snak naar romantiek, maar vind de regie van mann nogal afstandelijk, bijna vervreemdend. Vind het geheel zo koel, zeg maar ONDERkoeld en daardoor vind ik het heel moeilijk om deze film naar waarde te schatten...

"Voldaan" is net het woord dat ik niét associeer met 'heat'. Misschien is dat het genie van Mann, namelijk dat hij de kijker niét geeft wat hij wil en de kijker volslagen vervreemd met zijn abstracte mise-en-scène. Ik weet het echt niet ...

Kan je uitleggen wat je hiermee bedoelt? Ik zie werkelijk niets abstract en/of (quasi) expressionistisch in deze film.

Nee, eerder het tegenovergestelde.

Neen, dat is wat het lijkt: 'heat' lijkt op een koele policier. Maar je zou eens moeten letten op de mise-en-scène en een heleboel decors die het beeld van de film uitmaken. Ik heb het dan voornamelijk over interieurscènes. De verhoudingen tussen de cadrage van de personages en de strakke, koele lijnen is helemaal niet gangbaar. In bepaalde scènes is het decor zodanig sober, dat het quasi afwezig is, dat de personages gewoonweg 'tegen een muur' staan te spelen. Dit gaat véél verder dan bijvoorbeeld de 'koele/coole' fotografie uit pakweg 'basic instinct' of de buildingfotografie uit Mann's eigen 'collateral'.

Ik merk dat 'heat' in je persoonlijke top3 staat, kos. Wat vind jij hier het absolùte meesterlijke aan. Wat maakt dit tot één van de allerbeste films die bestaan? Want wanneer we gaan zeggen dat 'heat' niét experimenteel is qua graad van onderkoeldheid, blijft er voor mij weinig speciaals over. Datgene waarom ik 'heat' bewonder is dat het bijna avant-garde cinema is naar mijn gevoel...

Die soberheid en uiterst beheerste kleurenregie , met de onmetelijke karaktertoppers Pacino en Deniro , de uitdieping van de personages .... maken deze film één van de beste ooit , voor mij.

Dat staan ze ook...maar dan een groene of blauwe muur.

Ik heb af en toe ook Heat in mijn top 10 staan trouwens...maar ik snap er nog geen barst van. Als je avant-gardisme noemt, noem je alles behalve de juist overgestileerde mis-en scene mainstream van Michael Mann lijkt me zo. Maar overstylering is iets anders dan avant-gardisme dacht ik.

Niks mis mee in mijn ogen, maar daar hebben we het niet over.

Volgens mij, Redlop, zijn er twee manieren om naar deze film te kijken: oftewel zeg je dat Mann geëxperimenteerd heeft tot in het oneindige door zowel narratologische als stylistisch onder het vriespunt te gaan. Zelden zag ik een film die MINDER emoties bevatte dan deze en ik kan me niet van de indruk ontdoen dat een groot regisseur als Mann dat expres heeft gedaan. Ik vind Mann namelijk altijd balanceren op de rand van de Hollywood-clichés en het experimentele (iemand al de trailer van zijn laatste film gezien? Als je niet wist dat het van Mann was, gaf je de film geen seconde geloofwaardigheid!). Anderzijds kan je Manns films ook bekijken als puur 'fun' en 'kogels', maar dan is het inderdaad mainstream. Ik snap niet, Redlop, dat je 'heat' enerzijds meesterlijk kan vinden maar anderzijds mainstream qua mise-en-scène?!

Bij geen enkele film van Mann heb ik zoveel problemen met uit te maken of het nu een gewone action-flick/policier is of wel een briljant stylistisch experiment...

Was onlangs op tv en heb nog snel de slotscène kunnen meepikken die werkelijk prachtig is. Heb de volledige film een tijdje geleden wel eens gezien, maar ik zou hem nog eens moeten herzien, want zoveel herinner ik me er niet meer van.

En daar ben ik het dus helemaal niet mee eens. Er zijn genoeg emoties en passies.

Het overgestileerde bij Mann hindert mij niet. Ik ben niet anti-mainstream. Zijn strakke regie vertelt een bepaalde liefde voor alle uithoeken van Los Angeles in mijn ogen. Je bekijkt LA zoals Mann deze metropool beleeft en daar geniet ik van de eerste t/m laaste minuut van. Maar termen als abstract en avant-gardisme zijn niet in me opgekomen.

Sterker nog, mijn top 3 is voor mij ongeveer gelijk aan elkaar. Wat ik zo briljant vind aan deze film is natuurlijk een persoonlijk gevoel dat ik bij de film heb. Ik snap best wel dat dit misschien niet 1 van de 3 beste films ooit is in cinema-termen maar voor mij wel, omdat het verhaal precies zo gebracht wordt als ik graag zie. Stylistisch perfect en idd onderkoeld, veel ruimte voor karakterontwikkeling wat ik nooit zie in een dergelijk verhaal, perfect ingetogen acteerwerk en dergelijke. Als ik de dvd aanzet op een willekeurig moment in de film kan ik van elke minuut genieten.

Ik denk dat het best wel 'experimenteel' is qua onderkoeldheid, maar jij had het over surrealisme en abstract, dat lijkt me totaal wat anders. Dat van die weinig emoties heb ik ook niet, want juist dat niet specifiek hengelen naar emoties geeft het een emotionele lading mee.

Zo vind ik persoonlijk de scene van De Niro aan de bar met zijn technische boek als hij Brenneman ontmoet misschien wel 1 van de meest romantische scenes ooit, juist door het koele ingetogen spel en de hele regie en het er juist totaal niet dik op ligt, integendeel. Maar ik kan ook heel goed begrijpen dat mensen me daar volledig gek voor verklaren .

Ik ben het al niet eens met dat deze film abstract is (wel bijzonder sfeervol), maar waarom is hij ontoegankelijk. Volgens mij kan het grote publiek hier wel gewoon naar kijken, hoor.

Ik dus ook.