La Classe Operaia Va in Paradiso (1971)

Cynische kijk op de vakbonden en uitbuiting van fabrieksarbeiders heeft zijn momenten maar wist me niet de hele speelduur te boeien. Daarvoor is het verhaal te simpel en te eendimensionaal, na een half uur was al wel duidelijk waar het heenging. Petri bespot meer nog dan het kapitalisme de intellectuele marxistische studenten die een revolutie hopen te ontketenen, maar zich niet bekommeren om individuen en eigenlijk net zo neerkijken op de arbeiders als de heersende klasse (grappig is de scene dat de studenten bij Lulu thuis zitten en het materialisme van zijn vrouw becommentariëren). Leuk detail dat ook eigenlijk niemand precies wist wat ze nou produceerden.

Waarschijnlijk de meest vergeten Gouden Palm-winnaar die ik tot nu toe zag. En dat komt denk ik omdat de film wel erg aan zijn tijd hangt en te vlak blijft waardoor de film nu waarschijnlijk moeilijk nog een behoorlijk publiek zal vinden die er iets mee kan. De lijnen rondom het gekkenhuis zijn daar nogal een duidelijk voorbeeld van. Het is dat de aandacht ervoor niet zo groot is, want daar dreigt de film een paar keer aardig de bocht uit te vliegen.

Waar de film veel beter in is is eigenlijk vooral door mijn twee voorgangers genoemd. De film is mede door de menselijkheid en het feit dat uiteindelijk iedereen ervan langs krijgt (en niet in het minst de revolutionaire studenten) wat mij betreft minder drammering als Pippo doet voorkomen. Volonté is bovendien een fraaie acteur, zo een die zijn rol boven het script uittilt en de levendige sfeer, met name in de scenes op de werkvloer.