Destination Moon (1950)

De eerste SF-film van de jaren '50 en ook eigenlijk een van de eersten, zo niet de eerste, van het type "Raket-met-astronauten-gaat-de-ruimte-in". Het wordt hier nog dichtbij huis gehouden, men gaat namelijk naar de maan toe. Overigens heeft Destination Moon her en der een educatief karakter. Dat Woody Woodpecker-filmpje was bijvoorbeeld bedoeld voor een zo breed mogelijk publiek (jong & oud) denk ik. Het maakt de film alleen maar leuker eigenlijk .

In naam van wereldvrede moet de Amerikaanse industrie (te grote klus voor die prutsers van de overheid) de maan claimen!! Hm, jaja.... nucleaire brandstof in raket die lijkt op een V2…gevaarlijk? Nee joh...en geloof je het niet wordt alles nog even duidelijker uitgelegd in een infomercial met niemand minder dan Woody Woodpecker in de hoofdrol! Die tekenfilmvogel met zijn geweer en de patriottische toespraak naderhand zijn zo'n een onvergetelijk indruk dat alle industriële leiders van sceptici in gelovigen veranderen. Voor de vroege jaren '50 is de film wel vrij opvallend omdat het niet afhankelijk was van buitenaardse ontmoetingen/dreigingen maar draait om de ruimteverkenning. Ze proberen om een ​​enigszins realistische kijk op ruimtevaart te creëren met de informatie die ze op dat moment hadden. Ze doen dus wetenschappelijk hun best! Maar voordat het zover is moet je wel een geruime tijd dialoog uitzitten. De film mist memorabele scenes; het is niet veel meer dan vier man in een ruimtevaarttuig heen en terug maar gek genoeg levert het ook nog een zekere hoeveelheid spektakel op! In die tijd zal het ook zeker indruk op jongetjes hebben gemaakt en misschien eveneens op striptekenaar Hergé want er kwamen ook ontwerpen terug in zijn strip "Raket naar de maan" (1950/1953)

Bijna meer een protocol-documentaire over hoe een maanvlucht er anno 1950 uit zou zien, en dat is behoorlijk accuraat zoals hier al vaker opgemerkt. Sober en onsentimenteel, geen romances of persoonlijke trauma's te verwerken, haast jammer dat het personage van Joe Sweeney benodigd is voor de comic relief ("Can you see Brooklyn? I wonder who's pitching!"). De afwezigheid van bekende koppen met alle heroïsche of anderszinse associaties van dien helpt het waarheids- of misschien beter gezegd waarschijnlijkheidsgehalte enorm, en de maan ziet er prachtig uit – sowieso zijn de FX nog steeds behoorlijk indrukwekkend, op een enkele uitglijder na, zoals dat panoramashot van de maquette van de raket met poppetjes van astronauten die daar in stop-motion overheen lopen, maar who cares?