L'Immortelle (1963)

ein-de-lijk eens een Robbe-Grillet gekeken. gelijk helemaal goed. De sfeer van deze film zit ergens tussen Duras en Lynch in; duidelijk new wave, met poetische/muzikale beeld en geluid compositie, maar ook een surrealistische thriller... Maya Deren komt wellicht ook om de hoek kijken. Helemaal 'mijn ding' dus.

Ma 20 mei, 19:00 draait ie in Toneelschuur in Haarlem zag ik vandaag. Ook andere Grillet's maar bij vooral deze wel welkom omdat fatsoenlijke kwaliteitsbronnen bijna niet voor handen zijn.

Daar moet ik bij zijn. Zie dat hij dinsdag 14 mei ook draait in De Uitkijk in Amsterdam, die ook een speciaal Frans programma hebben.

Niemand die vanavond is geweest? Ik wil maandag gaan, zou leuk zijn als er nog wat MM'aars aanwezig zijn

ik had heel graag vanavond willen gaan, maar uiteindelijk was de combi matige gezondheid en slecht weer (+ het feit dat ik em al gezien heb, al was dat natuurlijk niet in de bios... en dat is deze film zeker waard!) doorslaggevend in mijn thuisblijven...

Geweldige poster!

Ja hoor, natuurlijk niet in de gaten gehad dat het morgen tweede pinksterdag is. Wel enorm zonde als ik 'm nu niet ga zien. Komt dit niet nog een keer in EYE of zo? Of misschien bieden die blu-ray/dvd releases van twee andere A R-G films wat perspectief voor een dergelijke release van L'Immortelle...

Wordt wel eens tijd dat ie uitgebracht wordt op dvd of blu-ray inderdaad. 'k heb zo'n gare versie moeten zien die ik zelf nog naar de juiste beeldverhouding moest zetten omdat ie anders uitgerekt was. Maarja, naar Haarlem of Amsterdam rijden was ook niet echt een optie, en wachten kon ik ook niet na zijn andere geweldige films te hebben gezien. Mocht ie ooit uitkomen op dvd/blu-ray of hier in de buurt draaien, dan zal ik 'm per direct nog eens gaan bekijken.

Fascinerend hoe Robbe-Grillet (zijn) film hier deconstrueert, zowel tussen scènes, binnen scènes, als binnen shots. Hij laat hierbij traditionele (tijd)markers achterwege, zodat we in een droomstaat kunnen geraken. Robbe-Grillet laat de structuur dan ook grotendeels varen, zonder dat de montage ook maar ergens onnatuurlijk overkomt, integendeel.

Aan de andere kant maakt Robbe-Grillet ons meermaals bewust van het feit dat we een film aan het kijken zijn. Aardig om te vermelden is dat in de film letterlijk een reconstructie wordt getoond, en dat de twee hoofdpersonages nog even kort discussiëren of dit nou renovatie of creatie betreft. De vrouw vertelt de man enkele keren dat ze zich slechts in een decor bevinden, terwijl er toch echt op locatie is geschoten. We zien meerdere ruïnes, een vervallen schip, en een begraafplaats waar volgens de vrouw al tijden geen mensen meer worden begraven, en waar de pilaren met opzet scheef in de grond zijn geplaatst om authenticiteit te suggereren. Het kan zowel de staat van de man als de staat van cinema en kunst in het algemeen verbeelden.

Robbe-Grillet roept dus niet via de conservatieve (stijl)middelen bewustheid van de kijker op. Dit doet hij liever door te spelen met het concept van realiteit (tijd en ruimte) en de film te laten construeren door de kijker (via de protagonist), maar wel door een zekere afstand te bewaren middels die bewustheid. Dat mensen verdubbelen, verdwijnen of gefixeerd raken past allemaal in dit filmisch landschap van associaties en herinneringen. Het meest inventieve is misschien nog wel dat hij hiervoor een klassiek toegankelijk verhaal gebruikt, vol verlangen en vergankelijkheid, en op die manier avant-garde en mainstream bij elkaar weet te brengen.

Het wachten is ook beloond, want op blu-ray ziet dit er toch zeer fraai uit.

Al weer de vijfde film die ik van deze regisseur gezien heb, hoewel de kwaliteit van de door mij van het internet geplukte film erbarmelijk was. Niettemin was deze film het bekijken meer dan waard. De scènes met de bijna niet bewegende mensen, deed mij heel sterk denken aan soortgelijke scènes in L'Année Dernière à Marienbad (1961) van Alain Resnais, een film die qua stijl en thema toch wel heel dicht bij deze film in de buurt komt. Ook in die film werd je constant op een dwaalspoor gebracht. Is datgene wat je ziet nu echt of is het je verbeelding. Zo ook in dit mooie debuut van Robbe-Grillet.

3,5*

Eerste film die ik zag van Alain Robbe-Grillet en toch eerlijk bekennen dat het toch even wennen is, al was het maar om de heel ongewone montage.

Eigenaardig genoeg, vanaf het overlijden van L, komt deze grilligheid bijna als vanzelfsprekend over en als het ware onontbeerlijk ter verduidelijking van de gevoelens van N.

Hoe dan ook, geboeid (en nieuwsgierig) gekeken naar ondermeer de vele scènes met de personages die uit het niets opduiken en amper een woord spreken of nauwelijks bewegen. Merkwaardig allemaal.

Vond het dialoogwerk tussen beide hoofdpersonages heel goed.

Misschien probeer ik eens "L'Homme qui ment" van deze cineast.

Net als andere droomachtige films als L'année à Marienbad, Eraserhead en Under the skin, of sommige vroege horrorfilms die een helder plot combineren met spookachtige suggestiviteit (Nosferatu, Caligari, The mummy), of films die realistisch beginnen maar vanaf een bepaald punt in een onwerkelijk (mentaal) landschap terechtkomen (Sauna, Valhalla rising) vond ik deze film makkelijker op associatief dan op logisch niveau te volgen : zelfs als niet alle scènes in één keer op hun plaats vallen of de dialogen meteen begrijpelijk zijn, "voel" ik toch het grotere geheel. Knap hoe Robbe-Grillet probeert een soort psychologische situatie te schetsen door zich buiten de gebaande paden van chronologie en gevolg-en-oorzaak te begeven, maar automatisch gaan mijn gedachten toch uit naar Marienbad, en als zijn andere films ook volgens dit stramien werken hoop ik niet dat het tot een trucje verwordt.

Stijlvol labyrint. Ik had vorig jaar blind de blu ray box van deze regisseur gekocht. Ben er altijd wel op uit mijn horizon te verbreden en deze eerste kennismaking is goed bevallen. Moest zelf sterk aan Marrienbad denken. Een surrealistisch dromerige film vol herhalingen en variaties. Geschoten in schitterend zwartwit met Istanbul als rijk decor en mooie dames die steeds vanuit het niet opdoemen.

Het was lekker ronddwalen in dit doolhof.

Dikke 3,5