Ma Mère (2004)

Wat een ontiegelijk slechte prutsfilm.

Een flutscenario, flutkarakters en flutextremiteiten.

Isabelle Huppert was erg goed in La Pianiste. In Ma Mère vind ik het een erg matig actrice. Kan niet anders zeggen.

Louis Garrel heeft wel een mooie rauwe uitstraling, maar de motivaties van zijn karakter blijven in de film onduidelijk. In The Dreamers was hij veel beter op zijn plek.

1 ster, voor enkele mooie beelden en een enkele mooie dame.

P.S.

Grappig, er zijn twee versies van deze poster:

MET sigaret

zonder (zelfde als hierboven)

Niet slecht, maar een diepgaand, sympathiek, esthetisch of echt boeiend portret wil het niet worden. Zag gisteren Huppert nog in 8 Femmes en daar is ze toch wel van een ander niveau als hier. Garrel speelt zijn rol wel met overtuiging, zijn acties waren vreemd maar dat kwam natuurlijk door het plot.

Sex is hier nogal ingeburgerd. Verwacht niet van de figuranten uit de film dat ze corrigerend op zullen treden nadat de hoofdpersoon in een winkelhal zich laat bevredigen door een meisje. Verwacht geen film die subtiel omspringt met het thema incest, het is vooral een middel om er maar lustig op los te experimenteren, verwacht geen film die ook maar een moment prijsgeeft waarom de hoofdrolspeler de godganse dag de tijd heeft om maar te lummelen en te doen wat hij zelf wil. Natuurlijk was hij op vakantie, maar kreeg de indruk doordat moeder haar zoon lang alleen liet soms, dat hij geen enkele verplichting had.

Choquerend? Masturberen op mama `s foto `s, naaktlopen in het plaatselijke stadje onder het welbekende motto: niemand kent mij, vrijen in het openbaar, masturberen terwijl mama opgeborgen lag, op veel te gemaakte muziek: namelijk Happy Together werd weer eens uit de kast getrokken, net zoals het poëtisch bedoelde Adagio for Strings, ware het dat deze film niet poëtisch en passioneel is, iets waar ik Adagio wel voor vind staan. Kortom, niet functioneel en dat steekt: totaal geen aantrekkingskracht tussen moeder en zoon en veel te plat en voorspelbaar om poëtisch te zijn. 2,5*

Interessante film waar ik zonder ergeren naar heb gekeken. Ik denk niet dat hij echt een bepaald standpunt in wil nemen, enkel illustreren hoe ver je als mens kunt gaan in het zoeken naar afwisseling en het doorbreken van de dagelijkse sleur - om uiteindelijk toch in een, weliswaar perverse, sleur te belanden. De film is een beetje een kruising tussen de afstandelijke, altijd licht seksueel getinte films van François Ozon met de Spaanse gekte van Almodovar, maar het resultaat lijkt eigenlijk op geen van beide Opwindend is het allemaal wel, soms degoutant, bijna altijd fascinerend. Ik vind niet dat de film tot nadenken stemt, en al lijkt dat bewust gedaan, dat is al bij al het grootste gebrek: alles blijft vrijblijvend, en enkel de vreemde sfeer en de seksscenes zullen me waarschijnlijk bijblijven.

Georges Bataille's werk verplaatst naar de Canarische Eilanden anno éénentwintigste eeuw.

De vader van de 17-jarige Pierre komt plots te overlijden en hij blijft achter met z'n moeder die er samen met jonge vriendin de plaatstelijke slet uithangt...natuurlijk zijn ze ook niet te beroerd Pierre in te wijden in hun seksuele wereld ... biseksualiteit, sado-masochisme, incest ... het moge duidelijk zijn niet erg geschikt voor jong publiek want één en ander wordt ook allemaal redelijk expliciet in beeld gebracht...hup Cannes weigerde de film te vertonen en meteen een mooie publiciteitsrel ... alleen Isabelle Huppert blijft redelijk beschaafd in de kleren.

Door het thema en het broeierige camerawerk doet het wel wat denken aan Bertolucci's La Luna ... film is zowel te bekijken als filosofische bespiegeling of gewoon als intelligente "porno".

Maakt niet uit de film sleept mee en is zelfs opwindend zwoel.

Choquerend.

En daar lijkt vrijwel iedereen zich dan toch in te verslikken. Terwijl er toch iets van een uitdaging uit spreekt om door de vunzigheid, de aberraties heen te kijken en na te denken over welke boodschap de film dan precies te vertellen heeft. En hoort dat niet bij een echt goede film, dat er iets te vertellen is, dat je als een ander mens de zaal verlaat.

Wat ook nogal vergeten wordt is dat het een boekverfilming is. Nou heb ik het boek niet gelezen, en de film nodigt daar eigenlijk ook niet zo toe uit - en ook is het op geen enkele manier een legitimatie van wat we te zien krijgen. Toch geeft het wel wat meer inhoud aan wat het verhaal probeert over te brengen - en wat dat is? En zekere mate van begrip voor het minder gewone, misschien een waarschuwing niet te ver te willen gaan? Dat als je krampachtig op zoek gaat naar geluk, zal merken dat het zich goed verstopt? Voor iedereen het zijne om daarin te lezen, maar het kan niet ontkent worden dat de uitdaging er ligt om daar naar te zoeken. Wel is het denk ik een andere boodschap dan die in het boek staat, voor zover ik het even begrijp zit daar toch een diepzinnigere filosofische boodschap in. Overigens een die me niet erg ligt - ook dat nodigt niet uit het te gaan lezen.

Qua acteren lijkt me zonder enige twijfel dat er echt bewonderenswaardig gespeeld wordt. En ook zonder dat de acteurs zich daarbij lijken te laten hinderen door de gedachte hoe deze controversiële film op hun lijstje zal komen te staan, hoe de toekomst daarop reflecteert. Perfecte casting ook - Isabelle Huppert, die hier het bewijs levert dat oudere vrouwen nog steeds prachtig, schitterend mooi zijn. Louis Garrel, die fysiek en mentaal op de pijnbank mag - niets blijft ongezien. Emma de Caunes, met precies de goede mix van onschuld en schuld. Joana Preiss, die volledig uitstraalt dat ze waar maken kan wat ze speelt - en het spitting image van een zekere Rosa die ik ooit in Barcelona eens tegenkwam.

En zo ongeveer perfect in beeld gebracht ook. Met af en toe dromerig mooie beelden van Huppert - de camera houdt van haar, in deze film. En hetzelfde zullen de dames denk ik zeggen over Garrel, ook daar heerst de melancholieke romantiek. In vergelijking dan is het wel heel triest dat de soundtrack zo volkomen misplaatst is - deels omdat het melodietje, denk ik achteraf, te veel afgezaagd is, maar ook daarbuiten nog wel. Een originele soundtrack was echt veel beter geweest.

Maar het echte zwakke punt van de film is wel de ongebreidelde diepte van de afgrond waarin de hoofdpersonen verzinken. Daardoor wordt het een film die geen groot publiek verdraagt, zichzelf de kans niet geeft om zijn boodschap aan een groot publiek te tonen. En terecht - het is wellicht een goed idee om deze worm niet in je appel te vinden.

Het plezier begint als de worm in het fruit zit. Maar je moet 'm wel willen eten.

Erg merkwaardig.

Het thema is shockerend maar de manier hoe film wordt uitgewerkt, zou je bijna doen denken aan een luchtige drama. De lompheid van Garrel,
een gestoorde hyperseksuele moeder. Maar de hele achterliggende zaken zijn niet misselijk.

Hupert overtuigde me nou niet echt als een moeder waar de rillingen je bij op je rug lopen (zoals bij de moeder in de film Precious e.d) De film lijkt de rouwheid rond het schokkende thema erg op afstand te willen houden. De zonnige locatie, het veelal karikaturale doch subtiele manier van acteren... en met als klap op de vuurpijl dat einde, met die soundtrack inbegrepen, om dan vervolgens muisstil en bewegingloos en een hoop vragen de aftiteling laat passeren. What the fuck happened?

Ik kom bij een 3,5* uit.