L'Uomo in Più (2001)

De laatste Paolo Sorrentino die ik nog moest zien. En ook na One Man Up kan mijn conclusie alleen maar zijn dat deze regisseur nog geen misser op zijn naam heeft staan. One Man Up is wel de meest traditionele film van Sorrentino, want het verhaal over de broers Tony en Antonio die na grote successen als voetballer en zanger steeds verder afzakken wordt weinig verrassend uitgewerkt. Toch laat Sorrentino ook hier al bij vlagen zien wat hij cinematografisch in zijn mars heeft en het zijn ook die scenes die het meeste bijblijven.

Sorrentino vertelt het verhaal van twee typische Italianen, een verdienstelijk voetballer zonder sterallures en een zanger met deze allures. Zoals vaker bij deze regisseur zijn de hoofdpersonen over hun hoogtepunt heen en is het verval ingezet.

Voor een eerste film niet onaardig maar ook weinig beklijvend.

Dit typend op een telefoon kan ik geen gebruiker noemen maar timbo het zijn geen broers.

Heel goed debuut van Sorrentino. Vreemd dat bijvoorbeeld op hoes van de dvd over broers gesproken, maar dit idd nergens naar voren komt.

Verder vooral realistische filmstijl, maar daarnaast met mooie beelden. Ken Loach zit een beetje in diezelfde hoek wat zo'n verhaal als dit betreft. Alleen dit ziet er wat mooier uit..

Toch verbazingwekkend dat deze prachtige film maar zo weinig stemmen heeft hier. Een van Sorrentino's beste werken met wederom een geweldige Toni Servillo.

Aardig debuutje.

Al komt het allicht wel duidelijk naar voren dat Sorrentino hier nog in de kinderschoenen van zijn regisseursschap stond. Er springen zo hier en daar zeker wel glimpsen van zijn latere brille in het oog, maar de echte hoogstandjes vallen helaas slechts met mondjesmaat te ontdekken. Één daarvan was het knappe tracking-shot in de discotheek, waar die 16-jarige dame overigens wel opvallend snel door de knietjes ging voor Servillo.

Maar voor de rest een best solide drama, dat grotendeels lekker op rolletjes loopt en prima vermaak biedt. Acteerwerk meer dan oké, al wordt Renzi's performance nogal ondergesneeuwd door die van een vanouds sterke Servillo, wiens verhaallijn ook dikwijls een stuk meer boeide. Als je dan de soundtrack hoort wordt het wel weer flagrant dat je met een Sorrentino te maken hebt; die bestaat, zoals wel vaker, uit een guitige potpourri aan diversen stijlen en genres. Maar er wordt gelukkig ijverig mee omgesprongen.

Wel leuk om eens gezien te hebben dus, al kan het natuurlijk slechts in de schaduw treden van Sorrentino's latere creaties. Vreemd om te bedenken ook eigenlijk dat de man drie jaar hierna al met het sublieme Conseguenze op de proppen kwam. Hij moet vast en zeker een enorme ontwikkeling als regisseur ondergaan zijn in de tussentijd. 3,0* sterretjes voor dit filmpje.

Knappe film, zeker voor een debuut. Veel vaart, afgewisseld met de zo typische melancholie die Sorrentino's handelsmerk wordt. Misschien allemaal net iets te expliciet en doorzichtig...

In tegenstelling tot enkele anderen hier vind ik dit debuut helemaal niet zo onderdoen voor Sorrentino's latere werk. Sterker nog, het sluit vooral aan bij de films van hem die ik het meest waardeer, namelijk z'n laatste twee (La grande belezza en Youth). De opening onderwater is bijvoorbeeld tamelijk briljant. Ik ben het wel eens met de kritische laatste opmerking van ThomasVV maar daar staat tegenover dat L'uomo in Piu het voordeel heeft weinig pretentieus te zijn. Het is relatief ongedwongen. De cinematografische flair en de fijne muzikale ondersteuning zijn zeer herkenbaar Sorrentino, en dat geldt ook voor het personage Tony. De relatie tussen de twee Pisapia's is mij eerlijk gezegd niet geheel duidelijk geworden maar volgens mij is dat verder ook niet zo belangrijk. Behoorlijk goede film dit, niet zo gek dat Sorrentino hiervoor in Italië al onderscheiden werd met een award voor beste nieuwe regisseur.

Film over vergane glorie of hoe moeilijk het is weer uit die put te klauteren waar men, door fouten of pech, is in getuimeld.

Veel meer dan het verhaal op zich, is het cinematografisch cachet dat Sorrentino aan deze film heeft meegegeven. Na afloopp er van weet ge het zeker : dit is de regisseur van "Youth"...

Het levert meer dan één knappe visuele scène op waarbij dan nog dient gevoegd, en het is niet onbelangrijk, het beduidend in beeld brengen van een charismatige acteur als Toni Servillo, die hier toch weer het leeuwendeel van de aandacht trekt. Het helpt de film aan boeikracht maar maakt het daardoor geen meesterwerk, wel zeer gedegen en genietbaar.