The Assassination of Richard Nixon (2004)

Daar ben ik het niet mee eens, de film heeft mijns inziens erg veel diepgang, al kan een vergelijking met Taxi Driver niet ontkend worden.

De titel is ook afschuwelijk misleidend, evenals de poster. Het is een eenvoudige film over een goedhartig, gevoelig iemand die totaal niet om kan gaan met de maatschappij, die is gericht op alles wat hij verafschuwt, wat leidt tot tegenslag na tegenslag.

De film neemt heel rustig de tijd om zijn verhaal te vertellen en vervalt niet in sentimentele danwel echt overdreven scenes en Penn is wederom briljant bezig.

Het is wel een erg sombere film zonder veel verrassingen, maar het zit goed in elkaar. In ieder geval niet voor iedereen wegelegd vermoed ik. Ik hou het maar op 3,5 ster.

Nou lekker hoor. Nixon mag dan wel een flutpresident geweest zijn, maar dit gaat natuurlijk veels te ver.

Gisteravond heb ik deze film gehuurd omdat ik wel zin had in een spannende thriller, maar dan kom je met The Assassination of Richard Nixon bedrogen uit. Op een gegeven moment had ik wel het gevoel dat ik naar een uiterst saaie film zat te kijken, maar achteraf gezien valt dat allemaal wel mee.

Sean Penn speelt ijzersterk, zoals we wel van hem gewend zijn, maar het is wel weer zo'n typiche Sean Penn-rol. De man kan wellicht zeer goed acteren, maar ik begin een beetje flauw te worden van zijn zielige ogen en het bijbehorende oscar-winnende geschreeuw.

Toch is dit een zeer boeiende film, met een tragisch verhaal. Het einde is overdonderend. Een 'mooie' vertoning van pure wanhoop.

3,5* vind ik een waardig cijfer voor the Assassination of Richard Nixon.

Erg sterke film. Penn zet één van zijn beste rollen uit zijn carrière neer; ik heb weinig mannen zo goed zien huilen in een film.

In hoeverre is dit verhaal trouwens écht gebeurd? De vliegtuigkaping is wel echt gebeurd, maar in hoeverre klopt het hele verhaal eromheen met de werkelijkheid?

Goede, sfeervolle film die voor zo'n 90% steunt op de rol van Sean Penn. De rest van de cast heeft eigenlijk weinig toe te voegen, alleen Jack Thompson als de baas van Bicke weet nog iets extra's aan het geheel mee te geven.

Sean Penn speelt fantastisch tot de scene waar hij wacht op het vliegveld en zenuwachtig wordt en door een soort van epilepsie-aanval (???, ik weet niet hoe ik het beter moet verwoorden) inclusief trillende ogen kijkende in tl-buizen doordraait. Daar ging het geheel mis gevoelsmatig.

Zeker de moeite waard, maar het script geeft te weinig ruimte voor de bijrollen die er maar een beetje als zandzakken bij worden gesleept voor het dramatisch aspect. Hier had meer in kunnen zitten. Keurige 3,5 sterren.

The Assassination of Richard Nixon is een film die mij in positieve zin kon verrassen. Sean Penn speelt de rol van Bicke zeer intens en weet de gehele speelduur te overtuigen. Als karakterstudie hoort deze film zeker bij de betere van de laatste jaren en het is dan ook jammer dat hij overal ondergewaard wordt.

De connectie met Taxi Driver is natuurlijk gemakkelijk gemaakt. Hoewel die film op een aantal punten duidelijk beter is, mag The Assassination of Richard Nixon zeker niet vergeten worden. Niels Mueller had een slechter debuut kunnen hebben, en hopelijk komt er een volgende film van zijn hand.

Verrassend goede en herkenbare (was zelf ooit verkoper, met precies zo'n baas) film. Het is eigenlijk een mix tussen Taxi Driver en Falling Down en wat mij betreft kan deze film zich daar wel mee meten.

Weer een erg goede rol van Sean Penn. Wat jammer dat die kerel in het echt zo'n dweil is. Maar ja, acteren is zijn vak en dat vak verstaat hij zeer goed.

4 sterren

Vond het een mooie doch 'lege' film. Acteerprestaties wel van hoog niveau. Maar na afloop miste er toch iets had ik het idee. Ook niet echt blijven hangen na de aftiteling helaas. Dat had ik wel bij 'He was a quiet man', waar deze me veel aan doet denken (met Christian Slater)..

Toch vrij aardige film, 3* en voor Sean Penn nog een halfje erbij.

Prima film, goed verhaal, Sean Penn is overtuigend.
Maar een beetje voorspelbaar was het wel, afgezien van het einde dan..
Ik zat niet op het puntje van mijn stoel, maar het was zeker onderhoudend, en er zaten aardige details in. Zoals de Positive thinking -tapes, voor de verkoper.

Zou Karst T. ook zijn snor af hebben moeten scheren o.i.d.?

Uitstekende film over een eenling met de nodige problemen in zijn leven. Film heeft zeker raakvlakken met Taxi Driver. Je kunt je als kijker bijzonder goed in het hoofdpersonage verplaatsen, aangezien je alles vanuit zijn gezichtspunt meemaakt. De film wordt ook zeker naar een hoger niveau getild door Sean Penn die hier een weergaloze rol neerzet en je kunt gewoon zien dat hij een tikkende tijdbom is.

Goh, het was geen slechte film, al mocht de film iets meer pit/vaart hebben. Dit heeft ook wel te maken dat Sean Penn z'n rol heel overtuigend speelde en het hoofdpersonage me gewoonweg niet erg aanstond. Van Naomi Watts had 'k wel een grotere rol verwacht, maar ze deed dit zoals gewoonlijk helemaal niet slecht.

Kortom over de acteerprestaties niks dan lof, al vind 'k het een film die je niet gezien moet hebben. De titel doet je misschien denken dat het een spannende film zal zijn, maar vergis je niet, de film valt zeker onder drama, enkel het laatste kwartier wordt het spannender.

Eentje om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen.

Niet de nagelbijter, die ik vooraf min of meer verwacht had. Film gaat feitelijk over de karakterontwikkeling van een man, die door zijn gebrekkige sociale vaardigheden steeds meer geïsoleerd raakt en daar de samenleving de schuld van geeft. De voornaamste verdienste van de film is het mooie acteerwerk van Sean Penn, aan wie je een dergelijke rol wel kunt toevertrouwen. Hoewel geïnspireerd door ware gebeurtenissen werd ik niet warm of koud van het verhaal, omdat dat regelmatig in herhalingen dreigt te vervallen.

It's about money, Dick!

Het zijn weer volop de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten en dat is iets dat ik toch altijd met veel plezier volg. Volgens mij deze keer één van de meest schrijnende verkiezingen (er is nu werkelijk niemand waar ik zelfs nog maar 60% achter sta) maar ik verwachtte van The Assassination of Richard Nixon een film die me een beeld ging kunnen brengen van de periode dat die president was, zowat zoals met All the President's Men eigenlijk, maar dat bleek uiteindelijk anders uit te draaien. Wat ik in de plaats kreeg was een film met een ijzersterke performance van Sean Penn.

Jammer is dit verder wel een degelijke film, maar blijft het allemaal nogal koeltjes en weinig meeslepend. Gebaseerd op waargebeurde feiten, er heeft effectief een man genaamd Sam Bycke bestaan die van plan was om met een vliegtuig in het Witte Huis te vliegen en zodoende Nixon te vermoorden, maar heel het levensverhaal rond Bicke voelt me iets te cliché aan. Het slechte contact met zijn vrouw en kinderen, het verlies van zijn job, de lening die er niet door komt, de breuk met zijn broer die nog verder barst, ... Op geen enkel moment weet regisseur Niels Mueller te verrassen. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Eenmaal Bicke is aangekomen op de luchthaven schiet de film opeens een gradatie hoger en blijkt Bicke een koelbloedige killer te zijn. Het breekt met al hetgeen we ervoor hebben gezien en dat was eigenlijk wel een nodige afwisseling.

Glansrol voor Sean Penn. Ben niet meteen de grootste man van de fan, heb zelfs Milk halverwege afgezet, maar dit doet hij uitstekend. De hypernerveuze, angstige, twijfelachtige ticks voelen erg reëel aan en de ellende die Penn ondergaat straalt van het scherm af. Beetje pijnlijk dan ook dat de rest van de cast niet bijzonder veel voorstelt. Naomi Watts is onherkenbaar flauw als de ex van Bicke en Don Cheadle loopt ook maar wat in zijn garage rond zonder echt indruk na te laten. Jack Thompson is nog wel goed op dreef trouwens als baas van Bicke.

Mjah, op zich wel een vermakelijke film die vooral door zijn einde nog wat punten weet te sprokkelen. Verder is vooral de glansrol van Penn memorabel en valt de rest wat in het niets. Bizar eigenlijk dat Mueller hierna niets meer heeft gemaakt, heb toch de indruk dat dit goed ontvangen is geweest indertijd.

Kleine 3.5*

Wederom bekeken, en vind de film nog saaier dan de beide vorige keren.

Titel die ik al verscheidene malen tegen kwam en me altijd afvroeg of het iets zou zijn. Bij deze dan de kans gegrepen en hoewel interessant voor een keer blijf het daar ook bij.

Samuel Byck, in de film Bicke genoemd om familie te beschermen, wordt in deze film gevolgd in zijn botsing met het systeem. Aanvankelijk wordt er een beeld geschetst van een man die weliswaar intelligent genoeg is, maar ook een bepaalde naïviteit uitdraagt. Echt kwaad lijkt er tot dan toe niet in te zitten, en bewust of onbewust plaatst hij zichzelf in een kwetsbare positie, zie de situatie met zijn vrouw waarin hij simpel weg de realiteit niet lijkt te kunnen, of willen zien.

Enerzijds wordt er daarna een interessant gegeven ontwikkelt dat ook bij deze tijd past met alle discussie over racisme en bevooroordeeldheid, maar tegelijk laat Bicke in zijn gedachtegang ook zien dat hij het noorden kwijt is een doordraaft. En vooral dat laatste wordt ik op een gegeven erg moe van. Altijd maar die complottheorieën, altijd maar dat vermeende racisme en dat de wereld er op uit is hem kapot te krijgen. Sterk is het punt dat Bicke heeft bij de man van The Black Panthers, je hoeft niet perse een kleur te hebben of slachtoffer van het systeem te zijn. Kleur of geen kleur, tegenzitten kan altijd zoals tevens in Bicke's situatie geld. Toch heeft hij dit ook deels aan zichzelf te danken, want zaken loslaten en accepteren, zoals zijn vrouw, kan hij niet, en de nuance zoekt tussen wat hoort en nodig is ook niet. Alles lijkt op een gegeven onacceptabel en respectloos in zijn ogen, iets dat begrijpelijk is. Maar leven is soms offers brengen, en soms moet mijn een compromis sluiten zoals vriend Bonny regelmatig zegt.

The Assassination Of Richard Nixon is dan ook een film met een tragisch beeld van een man geplaagd door situaties, pech, zijn eigen denkbeelden en depressies. Een man met een wanhoopsdaad die uiteindelijk een punt wilde maken, met een bizarre einde tot gevolg die overigens erg mooi gebracht wordt. Toch verraadt het slaaplied achtige deuntje, en het beeld van mensen die voorbij gaan aan de tv en het nieuws, de vergetelheid der dingen. Het is tevens ook het finale gevoel van de film, interessant voor een keer maar echt hangen blijft het niet. Eindoordeel: redelijk.