Arahan Jangpung Daejakjeon (2004)

Vrij slechte film met hele slechte CGI en uiteindelijk ook een waardeloos plot.

Aangename verrassing

Ik had Arahan een tijd geleden gekocht in de Free Record Shop omdat ik nog een 5e film voor de 5 voor 10 euro actie nodig had. Een plot was er niet en de hoes van de DVD leek zich meer te concentreren op het feit dat er welgeteld 16 trailers op de DVD staan + Arahan in kleinere letters. Ik wist zelfs niet zeker of de film die ik gekocht had dezelfde was als dit...

Toch ben ik blij dat ik hem heb meegepakt want Arahan is een zeer vermakelijk filmpje. Ryoo zorgt ervoor dat zijn film aanvoelt als een lichtere versie van Stephen Chows Shaolin Soccer of Kung Fu Hustle. Ik zeg lichter want Arahan is toch wel af en toe iets minder. Vooral qua verhaal voelt het allemaal nogal geforceerd aan. De film begint vrij luchtig en dat blijft ook maar jammer genoeg wordt het naar het einde toe allemaal wat te serieus en verdwijnt de humor ook compleet. Spijtig, want als men dit niveau had kunnen volhouden had er wel eens een dikke 4* in gezeten. De reden waarom ik dan toch nog een 3.5* geef is omdat de rest van de film, met name de special effects, er netjes uit ziet. Over het algemeen worden de effecten als slecht beschouwd maar eerlijk gezegd, het paste lekker bij het sfeertje van de film. Allemaal vrij kitscherig maar vaak wel erg netjes, wederom eenzelfde gevoel als bij Chow. Maar dit soort kung-fu films zou niets waard zijn zonder een aantal coole gevechten en dat heeft Arahan in overvloed. De zwaarden vliegen in het rond, de hoofdrolspelers ook en af en toe wordt er zelfs nog met stenen gesmeten. Jammer dat de film op het einde te lang doordraaft op de uiteindelijke confrontatie tussen de good guys en de bad guy.

Nu zie ik van tijd tot tijd wel eens graag een Aziatische film maar echt thuis ben ik niet in die tak van de cinema. Geen idee dus of er eigenlijk echt bekendere acteurs tussen zitten maar ik denk het niet. Toch bewijst de cast dat je niet bekend moet zijn om een deftige prestatie neer te zetten. Seung-beom Ryu neemt de hoofdrol van klunzige flik op zich en wederom was de link met Chow nogal vrij snel gelegd. Soortgelijke personages maar Ryu moet maar een beetje onderdoen. De klunzige scènes komen niet altijd even goed uit de verf, daar is de humor soms wat te banaal voor, maar voor de rest komt hij wel vrij goed in de film over. Iets wat volgens mij alleen maar te danken is aan So-yi Yoon. De scènes die ze samen hebben zijn bijna altijd geslaagd en het eindgevecht is ook amusant om te zien hoe ze elkaar elke keer van een gewisse dood redden. Het minste was Doo-hong Jung die de rol van bad-guy vertolkt. Op zich wel een cool personage en hij zag er ook wel cool uit maar door het gebrekkige plot krijgen we niets diepgang, verwacht niet dat dat bij de andere personages wel is maar nu voelt Jung gewoon aan als een extreem nutteloos personage. Ach, voor de rest is de film wel vermakelijk maar dat is ook wel te danken aan de hilarische Seven Masters, die technisch gezien maar met 5 zijn zoals Sang-Hwan in een intelligent moment opmerkt. Vooral de twee die op televisie komen in zo'n psychic show zijn erg leuk.

Een verhaal moet je hier niet verwachten en hetgeen je dan effectief krijgt is redelijk zwak maar Arahan moet het vooral hebben van zijn cast, zijn humor en de effecten en die zitten, gelukkig, over het algemeen wel goed. Leuk vermaak voor een paar euro dus.

3.5*