A Boy Named Charlie Brown (1969)

Hier hou ik van! poezie voor kinderen (of toch voor iedereen? mischien niet, aan de score te zien) prachtige onschuldige spannende situaties en heerlijke 60`s jazz.

Waarschijnlijk heb ik Snoopy eerder opgemerkt dan de strip Peanuts.

Ik kwam een poosje terug een gebundeld boekwerk(je) van Peanuts tegen in de bieb, en dacht waarschijnlijk: Nou ja, leuk, gewoon een bibliotheekboek. Ik begon te lezen in de verzameling Peanuts strips die ik had geleend. En lag in een deuk. Bibliotheekboeken moeten echter wel terug, en dus leverde ik het boek weer in. Maar in de tussentijd was ik er wel geamuseerd door geraakt. Het was geweldig hoe Schulz alles tekende en ik kon en kan me dan ook erg vinden in de strips van Peanuts.

Ik ben een beetje een strip liefhebber. Ik verzamel niet echt fanatiek, maar Garfield kan ik moeilijk weerstaan. En met een vader die de nodige Lucky Luke's en een heleboel Suske en Wiske's (en meer stripboeken) heeft, las ik vooral Suske en Wiske graag en veel in het verleden.

Ik begon op Wikipedia en Google te zoeken naar Charlie Brown, las de Engelstalige versies van de strips online op afbeeldingen, en eerlijk gezegd (ook aan mijn avatar hier en op MSN te zien inmiddels), ben ik gewoon wel een fan te noemen van Peanuts. Afgelopen donderdag zag ik dat deze film uitgezonden zou worden op BBC2, en het leek me waanzinnig cool om hem te zien. Helaas was BBC2 niet te ontvangen op de videorecorder, een feit waarvan ik hevig baalde. En wat doe je dan, als je denkt dat alles kan..? Nou, dan bestel je hem toch gewoon via een webwinkel, heb je hem zo in de bus...

Alles wat ik in het ene boekje van Peanuts gelezen heb, komt naar voren. Charlie Brown is precies zoals ik hem me voorstelde (en al eerder zag in Youtube filmpjes ), en ik lag een paar keer heel erg in een deuk, net als met de strips. En het einde vond ik heeel leuk, ik begon weer eens keihard te lachen.. Wat niet normaal was, nee.

4* voor deze heel erg fijne stripverfilming. En, oh good grief! Een veel te lang bericht gevuld met nutteloosheid.

Eerste lange Peanuts film, waar de huidige jeugd waarschijnlijk niet meer om staat te springen. Technisch gezien kan het zich lang niet meer meten met de huidige animatiefilms, maar ik vind het simplisme juist erg charmant en er zijn leuke visuele vondsten. De film is duidelijk een product uit de jaren zestig met pop art achtige sequenties en een geweldige soundtrack met speelse en melodieuze jazz. Eenvoudig, maar met het hart op de juiste plaats.

Een gedurfde film die tegenwoordig niet meer zou aanslaan. Het tempo is vrij rustig en mikt hoofdzakelijk op kinderen. Maar tegelijkertijd slagen de makers erin de simpliciteit van de strips en een psychedelische sfeertje te mengen. Het is moeilijk om een cartoon te vertalen naar het grote doek, maar Schultz is er toch wel in geslaagd. Is dit dan een goeie film, ja en nee. Goed gemaakt, maar anno 2012 niet meer zo hip als in de jaren '60. De strips zijn tijdloos gebleven door hun korte gags en snelle pointes. Maar de film heeft helaas wat moeten inboeten. Niet aan kwaliteit, maar aan marktwaarde.

Bioscoopbewerkingen van strips vallen vaak tegen, maar hier werkt het goed, omdat het script van Charles M. Schulz zelf is en dicht bij de orginele stijl blijft. Charlie Brown is een Jan met de pet die eraan gewend is te verliezen en uitgelachen te worden door z'n klasgenootjes. Op een dag blijkt hij dan toch ergens goed in te zijn.

Spelling bees zijn een fenomeen in de V.S. die kinderen onder zware druk kunnen zetten. Het regeltje "i before e except after c" staat in Amerikaanse schoolboeken, maar kent vele uitzonderingen: seizure, weird, fancies.... Uiteindelijk gaat het mis, maar dan volgt er een einde dat er een positieve draai aan geeft. De uitspraak van Linus "The world didn't come to an end" is een optimistische levensfilosofie: ook al gaat er van alles mis, wees blij dat je leeft.

De vriendjes van Charlie zijn gelaagd, met name Lucy. Ze pest en vernedert hem vaak, maar als het erop aankomt, supportert ze voor hem. Een klein rolletje is er slechts voor Pig-Pen, het jongetje dat altijd vuil is. Bij Snoopy zaten ze met het probleem dat hij in de strip denkballonnetjes heeft. Dat compenseren ze door hem een mondharp te geven, die op een cruciaal moment als Charlies madeleinekoekje fungeert. De beagle loopt meestal rechtop als een mens. Grappig is wanneer de kinderen opeens volwassenenjargon gebruiken met termen uit de psychologie.

Visueel is het vaak minimalistisch met weinig achtergrond. Soms wordt slechts een deel van het scherm gebruikt. Er zitten psychedelische momenten in de droom- en fantasiescènes. De jazzmuziek van Vince Guaraldi draagt bij aan de sfeer.