A Boy Named Charlie Brown (1969)

Een gedurfde film die tegenwoordig niet meer zou aanslaan. Het tempo is vrij rustig en mikt hoofdzakelijk op kinderen. Maar tegelijkertijd slagen de makers erin de simpliciteit van de strips en een psychedelische sfeertje te mengen. Het is moeilijk om een cartoon te vertalen naar het grote doek, maar Schultz is er toch wel in geslaagd. Is dit dan een goeie film, ja en nee. Goed gemaakt, maar anno 2012 niet meer zo hip als in de jaren '60. De strips zijn tijdloos gebleven door hun korte gags en snelle pointes. Maar de film heeft helaas wat moeten inboeten. Niet aan kwaliteit, maar aan marktwaarde.

Bioscoopbewerkingen van strips vallen vaak tegen, maar hier werkt het goed, omdat het script van Charles M. Schulz zelf is en dicht bij de orginele stijl blijft. Charlie Brown is een Jan met de pet die eraan gewend is te verliezen en uitgelachen te worden door z'n klasgenootjes. Op een dag blijkt hij dan toch ergens goed in te zijn.

Spelling bees zijn een fenomeen in de V.S. die kinderen onder zware druk kunnen zetten. Het regeltje "i before e except after c" staat in Amerikaanse schoolboeken, maar kent vele uitzonderingen: seizure, weird, fancies.... Uiteindelijk gaat het mis, maar dan volgt er een einde dat er een positieve draai aan geeft. De uitspraak van Linus "The world didn't come to an end" is een optimistische levensfilosofie: ook al gaat er van alles mis, wees blij dat je leeft.

De vriendjes van Charlie zijn gelaagd, met name Lucy. Ze pest en vernedert hem vaak, maar als het erop aankomt, supportert ze voor hem. Een klein rolletje is er slechts voor Pig-Pen, het jongetje dat altijd vuil is. Bij Snoopy zaten ze met het probleem dat hij in de strip denkballonnetjes heeft. Dat compenseren ze door hem een mondharp te geven, die op een cruciaal moment als Charlies madeleinekoekje fungeert. De beagle loopt meestal rechtop als een mens. Grappig is wanneer de kinderen opeens volwassenenjargon gebruiken met termen uit de psychologie.

Visueel is het vaak minimalistisch met weinig achtergrond. Soms wordt slechts een deel van het scherm gebruikt. Er zitten psychedelische momenten in de droom- en fantasiescènes. De jazzmuziek van Vince Guaraldi draagt bij aan de sfeer.