To Catch a Thief (1955)

Onderhoudende film.

Voor een Hitchcock een wat eenvoudig verhaal, maar daarom niet per definitie minder interessant.

Cary Grant is zoals altijd weer erg goed. Trouwens veel romantiek in deze film.

Vond er niet zoveel aan. Voorspelbaar, niet spannend. Minste Hitchcock die ik ken, eerste die ik een onvoldoende geef

Vond deze film niet lijken op de andere Hitchcocks die ik heb gezien. Deze heeft een eenvoudig verhaaltje, is totaal niet spannend (geen enkele seconde van de film) , maar het acteerwerk van Grant was wel erg goed. ondanks alles krijgt deze film van mij 2,5*

Aardige draai aan het typische Hitchcock gegeven van een ten onrechte beschuldigde man die dan zelf maar achter de dader aan gaat. Grant en Kelly hebben 'het' wel, maar er is gebrek aan spanning en aan het einde loopt de film eigenlijk met een sisser af.

3*.

Absoluut niet de beste Hitchcock, maar ook zeker niet de slechtste.

De geweldige Grant en de bloedmooie Kelly zijn beide erg goed op dreef en stelen elke scène waar ze in te zien zijn. Het is voor mij dan ook duidelijk dat de film een heel stuk minder zou zijn geweest zonder deze twee acteerkanonnen. Want hoewel het plot van de film goed weet te boeien en Hitch er een prima filmpje van heeft weten te maken, mist de film toch iets.

De film bevat, en dan met name in het begin, nogal wat knullige momenten (wie schreeuwt er nu in hemelsnaam van het balkon dat je sieraden zijn gejat?) en nogal wat slecht uitgewerkte scènes, die hierboven mij ook al worden genoemd. Verder is de film af en toe ook wel ietwat voorspelbaar en voelde tevens nogal afgeraffeld aan. Maar goed, hoewel To Catch a Thief misschien niet aan mag schuiven bij Hitch' grootste meesterwerken, het is en blijft toch een uitstekend en erg amusant filmpje.

3,5 sterren.

Mwa, ik vind toch dat Hitchcock in zijn lange en geroemde carrière wel meer dan één thema eens mocht verkennen dan het klassieke kat-en-muisverhaaltje... Vooral omdat hij een aantal keren bewezen heeft dat hij met andere uitgangspunten (liefdesobsessies, voyeurisme en geestelijke afwijkingen om er een paar van op te noemen) veel betere films heeft kunnen maken!

To Catch a Thief is uiteraard weer een zonnige variant op het bekende gegeven: dief op pensioen wordt verdacht van diefstallen en moet zelf bewijzen dat hij onschuldig is.

Dit is enkel maar de premisse, de hitchcockiaanse MacGuffin, want waar het uiteindelijk gaat bij deze screawball thriller is de relatie tussen Kelly en Grant, misschien één van de meest charismatische en charmante koppels van het witte doek.

Het lijkt of Hitchcock onmiddellijk in het verhaal wilde zitten want van opbouwing is hier niet echt sprake: de personages worden maar half voorgesteld en de intro, het begin van het verhaal lijkt maar een bijzaak te zijn: want kan iemand me echt een duidelijke reden geven waarom Robert per se, noodzakelijk en beslist zelf naar de dief op zoek moest gaan en zich zo aan meerdere gevaren bloot te stellen ?!

Verder vind ik dat de twee hoofdpersonages niet overtuigend overkomen, vooral in de scènes die het meeste met de plot te maken hebben. Zo is Grace Kelly niet declever girl die ze ons wilt laten geloven (ik vind haar maar een kleurloze, karakterloze verschijning in de film om eerlijk te zijn)en lijkt Cary Grant gedurende de hele film, met enkele uitzonderingen na, met een stok in zijn achterwerk te acteren... Was dit en stomme film geweest hadden ze van mij 2 sterren meer gekregen!

Wel verdienen de cinematografie en het script wat meer lof omdat ik regelmatig de perfecte postkaartjes voorbij zag komen (zulke plaatsen kan je gewoon niet anders inblikken) en dikwijls moest lachen om de grappige, licht scherpzinninge dialogen.

3*, had deze score wel een beetje verwacht eigenlijk...

Sfeervolle Hitchcock die romantiek als boventoon voert. Redelijk voorspelbaar maar nog steeds onnavolgbaar mooi. Goed.

Hitchcock op niveau, altijd zeer goed.

Het enige wat me stoort aan deze film is het overdreven romantiek-gehalte, haalt het tempo enorm uit de film want het draait vooral toch om The Cat. Grace Kelly vond ik verder geheel oninteressant. Cary Grant is van topniveau.

Leuke locatie om deze film te maken: De achtervolgingsscenes komen er goed door en het zorgt ook voor sfeer in deze film. Het verhaal is goed en de plottwist mag er ook zijn.

Ik zou neigen naar 4 sterren maar na een beetje bezinking toch 3,5*.

Uiterst sfeervolle film, dankzij vooral de mooie locatie aan de Franse Riviera, waar deze film zich grotendeels afspeelt. Cary Grant zet net als in North by Northwest een erg sterke rol neer. Zijn tegenspeelster Grace Kelly is mooi, maar vond ik het in deze film toch net iets minder doen. Ze straalde op de een of andere manier weinig emotie uit.

Het eerste half uur van de film vond ik vrij rommelig en soms leek het even alsof Hitchcock even niet leek te weten waar hij met het verhaal heen moest. Daarna wordt de film gelukkig steeds beter en krijgen we een interessant verhaal te zien, dat uiteindelijk leidt tot een bij vlagen best spannende film, ondanks dat ik op het einde wel wist wie de dief was. . Verder is het jammer dat het romantische gedeelte af en toe de boventoon ging voeren, iets dat in mijn ogen soms ten koste ging van het verhaal en de spanning.

Desalniettemin heb ik mij weer prima geamuseerd met deze vermakelijke en uiterst sfeervolle Hitchcock, die naast eerder genoemde punten ook uiterst fraaie shots van de Riviera bevat. Ik kreeg tijdens de film gewoon zin om er eens heen te rijden!

3,5*

Verder is het gewoon een leuk wegkijkende film, met fantastische shots van de franse rivièra.

Ook deed Cary Grant me een beetje denken aan een James Bond, omdat ik ook met bepaalde dingen mooi en slim weg kwam.

Dat maakt deze film tot een 3.5, + 0.5 voor Grace Kelly = 4 sterren

Leuke Hitchcock die zich minder met het plot bezighoudt, maar de klemtoon legt op Cary Grant en Grace Kelly. Beiden hebben leuke scenes voor hun rekening gekregen in de mooie setting van de Franse Rivièra. Met een aantal scenes zoals een mooi gefilmde achtervolging neemt Hitchcock een voorschot op zijn topper North by Northwest en de latere James Bond-films. Cary Grant heeft met zijn charmes in deze film wel wat weg van onze grote Britse vriend en Grace Kelly zou een uitstekende Bond-girl zijn .

Niet Hitchcock's beste, maar To Catch a Thief is een vermakende romantische thriller geworden. Prachtige setting, Cary Grant die goed op dreef is en schitterende kleuren maken de film tot een soort James Bond-achtige prent. Jammer dat er weinig experimenten zijn op het gebied van cinematografie, Hitchcock weet tijdens de scene met het vuurwerk wel te imponeren met zijn prachtige kleurgebruik. Geen heel bijzondere film, daarom ook geen heel bijzonder cijfer.

3*

Hitch op vakantie, voor de helft althans, en de kiekjes zijn er naar. De cast mag het doen op schitterende locaties en helikoptershots onderstrepen nog eens de pracht en praal van de omgeving. Met suspense heeft het verder niet zo gek veel te maken. Enkele achtervolgingen maken het levendig (ondanks een mal aandoende speed-up), verder is het vooral vrolijk en speels met gevatte dialogen. Moeder Stevens is rechttoe rechtaan grappig en Hughson is zo'n typetje dat hier helemaal past. Wanneer Grace Kelly achteloos You want a leg or a breast? vraagt, wordt het nog wat warmer in Zuid Frankrijk. Het is niet de enige opmerking in die soort.

De film staat dan ook lange tijd in het teken van de aanzuigingskracht van de twee grote sterren. Grant en Kelly doen de vraag wie de dief is, eigenlijk volledig vergeten. Die focus komt pas vrij laat weer terug. Op nogal abrupte wijze. De scènes rondom de dood van Foussard vallen dan ook een beetje uit de toon en de ware indentiteit van De Kat is geen grote verrassing meer. Het trekt wel op naar een slot dat weliswaar ook niet bol van de spanning staat, maar wel nog een kenmerkende slotscène op een dak in huis heeft. Hitchock's stempel in een luchtig en prettig filmpje dat je niet zozeer naar de dader, maar naar de zon doet verlangen.

I have a feeling that tonight you're going to see one of the Riviera's most fascinating sights.

Mijn Hitchcock-collectie is jammer genoeg nogal vrij beperkt met vijf titels (zijn grote vier en The Birds), dus daar moest eens snel verandering in komen. Deze week heb ik alvast deze To Catch a Thief en Marnie aangeschaft en gisterenavond was het al meteen de beurt aan To catch a Thief.

Dat To Catch a Thief niet tot de allerbeste films van Hitchcock wordt gerekend kan ik ergens wel begrijpen, maar hij hoefde zich hiervoor absoluut niet te schamen, want dit is nog altijd van een erg hoog niveau. Het verhaal is natuurlijk niet één van de meest hoogstaande plots die we al zijn tegen gekomen in films, maar Hitchcock weet wel weer de juiste sfeer neer te zetten. Het mysterieus randje rond de diamantendiefstallen door De Kat heeft weer die typische Hitchcock sfeer die ik meer en meer begin te waarderen. Alleen is het jammer dat het einde niet echt meer een verrassing is doordat John Robie op een bepaald moment een briefje leest van Germaine die “toevallig” in haar mandje was beland en ook door de dood van Faussard was de verrassing voor een deel weg. Eigenlijk is dat het enige minpuntje dat ik kan bedenken, want voor de rest staat deze film als een huis met een paar fraaie scènes. Vooral de achtervolgingsscène op Grant en Grace Kelly zal me nog lang bijblijven. Niet alleen omdat die Scène op zich al erg sterk is met op het einde de botsing met de kip, maar ook omdat Grace Kelly op diezelfde weg is verongelukt. Zeer triestig verhaal. Ook de eindscène op het dak is er eentje om in te kaderen, maar zoals ik al zei kwam die climax niet echt als een verrassing aan. Verder heeft Hitchcock de perfecte locatie gevonden aan de Franse Riviera. Langs de ene kant heeft de film een mysterieus kantje, maar anderzijds ziet het er ook erg romantisch uit.

Prima werk weer van Hitchcock, maar de grootste kracht van de film zit hem in het duo Cary Grant – Grace Kelly. Ik vond Grant al geweldig spelen in North by Northwest en hier doet hij dat nog eens over. Zijn rol uit North by Northwest is best vergelijkbaar met de rol die hij hier speelt. Iemand die in een lastige situatie is terechtgekomen en door zowat iedereen op de hielen wordt gezeten. Ik kan hem vooral waarderen door zijn heerlijk sarcasme, zoals in de scène waar hij in zijn villa luncht met Hughson. Daar was hij heerlijk op dreef. Sowieso een acteur waar ik nog wel meer van wil zien, maar ook van Grace Kelly kan ik niet genoeg krijgen. Het is nochtans maar de tweede keer, na Rear Window dat ik Kelly aan het werk zie, maar toch staat ze bij mij bovenaan het lijstje van favoriete actrices. Ze had niet alleen een oogverblindende schoonheid, maar ze had ook erg veel talent en ze straalde zoveel passie uit. De combinatie Grant – Kelly vond ik ook een tikkeltje beter dan Stewart – Kelly in Rear Window. Het blijft toch erg jammer dat ze niet het maximale uit haar carrière heeft gehaald en ook nog eens op een veel te jonge leeftijd is overleden. Ach ja, de chemie tussen de twee is prachtig en ze zijn samen dan ook een geweldig duo voor deze film, maar ook de bijrollen worden vrij goed ingevuld. Zeker Jessie Royce Landis doet het aardig als de moeder van Grace Kelly. Eerlijk gezegd heb ik het niet zo voor de moederfiguren die Hitchcock geregeld in zijn films stopt, uitgezonderd Psycho dan maar dat is dan weer een ander geval. De moeder uit North by Northwest was nog op het randje, maar die uit The Birds was echt ergerlijk. Ook John Williams speelt voortreffelijk als Hughson en het Franse meisje deed het eigenlijk ook prima.

Dat To Catch a Thief niet dezelfde status heeft als Hitchcock’s grootste films is ergens wel te begrijpen, maar is daarom niet minder genietbaar. De stijl van Hitchcock is duidelijk herkenbaar met het mysterieus verhaal, de romantiek tussen de twee hoofdpersonages en natuurlijke de prachtige cinematografie. Cary Grant en Grace Kelly spelen gewoon uitstekend en vormen een fantastisch duo. Enige vorm van kritiek is dat de climax niet echt meer als een verrassing aankomt, maar dat kon de pret alvast niet drukken.

4.5*

Leuke en vlotte film van Hitchcock. Hoewel de spanning nagenoeg ontbreekt in deze film en het plot ook niet bijster sterk is, weet de film toch te boeien. Beide hoofdrolspelers, Cary Grant en Grace Kelly, doen het uitstekend. De romance tussen beide vind ik daarentegen niet al te overtuigend. Echt spannend wordt het ook niet, omdat de zoektocht naar The Cat vaak een beetje naar de achtergrond wordt verdrongen. Daarnaast was het al ruim voor de ontmaskering duidelijk wie de Cat is en komen er verder ook niet echt andere verdachten in beeld.

'k vond het geen misse film, maar spijtig genoeg ook geen topper. De film wist me wel te boeien, maar echte verrassingen zaten er niet in deze film. Ook niet direct memorabele scènes en zelf Hitchcock was gemakkelijk te spotten.

De cast deed het goed en kwam wel overtuigend over.

Leuk om eens gezien te hebben, niet meer, niet minder.

Niet de Hitchcock als gebruikelijk maar, al is een heel stuk van de film gevuld met wat zwak en ook frivool romantisch getater, naar het einde toe brengt Fredje er toch weer heel wat suspens in.

Wat dat romantisch gedoe betreft, niet vergeten dat het om een komedie gaat en dan is de kost wat lichter en vooral ook niet vergeten dat twee topacteurs als Cary Grant en Grace Kelly er toch in slagen, in die slappere momenten, de film van enige verveling te redden;

Hitchcock gaat op vakantie aan de Rivièra en neemt mee... Grace Kelly en Cary Grant! Niet echt veel meer. Hitch laat de sterren en de locatie hun werk doen en doet het zelf rustig aan. Toegegeven, dat is niet helemaal eerlijk, want deze film kreeg niet voor niets een Oscar voor cinematografie, want het is vaak spectaculair gefilmd.

Het is ook echter wat moeilijk om echt iets om deze film te geven. Als lekker zomers filmpje is het allemaal best oké en het levert luchtig vermaak, maar het is duidelijk dat niemand enige moeite heeft gestoken in het verhaal, dat van onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt en wat potentie laat liggen (zo dacht ik heel lang dat de onthulling zou zijn dat Grace Kelly de dief zou blijken, een idee dat op een bepaalde manier past bij het geheel en het interessanter had gemaakt). Echt spannend wordt het nooit, maar ook niet echt grappig, waar Hitchcock hier toch voor lijkt te gaan.

Aan de andere kant gaat hij natuurlijk ook voor romantiek en moest dit vooral een sexy film worden. En toegegeven, als zodanig werkt het wel. Grant en Kelly zijn de perfecte acteurs hiervoor en zorgen er met gemak voor dat het nooit saai wordt. De beroemde "breast or leg"-scène viel wat tegen, de zin wordt er wat tussen gesmeten. Daar staat tegenover dat de eerste kus die Kelly Grant geeft wel echt geweldig is, nog beter dan de beroemdere kus van Kelly in Rear Window. Erg mooi naar opgebouwd en uitgevoerd. Ook de vuurwerkscène mag er zijn. Dat die eigenlijk over het randje van alle smaak gaat mag niet deren, want dit is er net de film naar.

Dus nee, dit is geen Hitchcockhoogstandje, maar voor onvervalste Hollywoodglamour, zei het aan de Rivièra kun je slechter terecht dan bij To Catch a Thief.
3*

Hitchcock heeft een aantal gedenkwaardige films gemaakt, maar een paar prulwerken. Dit is er zo een. Allicht bedoeld als misdaadkomedie is het veeleer een gezapige romcom, waarin elke vorm van spanning ontbreekt, Grace Kelly haar niet geringe charmes in de strijd werpt en Cary Grant voor de invulling van zijn rol de automatische piloot heeft aangezet. Wetend hoe Grace Kelly aan haar einde gekomen is, is het wel wat pijnlijk haar te zien racen over de bochtige bergweg bij Monaco, ook al is het fake. Matig.

Helaas was dit Hitchcock werkje een grote tegenvaller voor me, de elementen die hem zo groot hebben gemaakt zitten hier amper in. Het verhaaltje blijft maar een beetje voort kabbelen en iedere keer als het spannend dreigt te worden is dat voor je het weet al weer voor bij.

Deze film moet het dus totaal niet van de spanning hebben maar meer van de eye candy, hier bedoel ik niet alleen de vrouwelijke hoofdrolspeelsters mee( Grace Kelly & Brigitte Auber) maar ook zeker de mooie shots van de omgeving.

Cary Grant vond ik trouwens ook een stuk overtuigender in North by Northwest, hier gaf hij zijn personage weinig extra mee naar mijn idee.

Al met al best een tegenvaller dus, maar door de prachtige beelden en het vrouwelijk schoon is het niet helemaal zonde van mijn tijd geweest.

2,5*

Objectief gezien is deze film een 10 met een griffel; Hitchcock pretendeert niets anders dan wat luchtigs te maken en daar slaagt hij wonderwel in.

Enfin, Hitch op vakantie dus. Nu is hij voor mij altijd al een regisseur die gewoon vermakelijke films (met een beetje spanning) maakt, maar nu gaan ook alle pretenties opzij dat het allicht te lichtvoetig wordt. Ergens in een etalage in het eerste shot zijn wat reclameposters voor Frankrijk te zien en vervolgens word je als kijker meegenomen. Plot maakt niets uit (soms wel jammer overigens, want dat had echt een topfilm kunnen maken), het is nu en dan weleens rommelig en de afloop is tamelijk voorspelbaar, maar dat mag niet alle pret drukken.

Want we krijgen twee charismatische en charmante hoofdrolspelers die helemaal op hun plek zijn, net als de moeder van Kelly en de verzekeringsman, en dit voelt echt gewoon als een lekker gezellig filmpje. Soms ook naïef en wat verouderd, maar ach, af en toe wil je dat ook. Een aantal mooie momenten (die kus) of die vuurwerkscène, veel shots van de mooie Franse zuidkust (al had daar best meer mee gedaan kunnen worden, nu komt de schoonheid vooral uit het getoonde) en vooral een heel leuke finale met dat gemaskerde bal. Ach ja, je kijkt het en je bent het weer vergeten, maar zo voor een keer prima te doen. 3,0*.

Wat doet Hitch hier? Het verhaal gaat dat hij gewoon zin had in een zonnige lokatie en daarom inging op de suggestie van de studio om de gelijknamige roman van David Dodge te verfilmen, met als gevolg dat dit eerder een veredelde vakantiefilm dan een echte Hitchcock is. En inderdaad is de plot niet altijd even interessant en zeker niet spannend of meeslepend (en soms ook gewoon onduidelijk – het heeft me meerdere kijkbeurten gekost voordat ik begreep wat de implicatie is van die vrijwel geluidloze scène waarin Robie bijna gewurgd wordt).
        Maar eigenlijk let ik daar ook helemaal niet op. Deze film is voor mij allereerst een studie in verleiding, met bijna een driehoeksverhouding tussen Robie, Francie en haar moeder (een heerlijk oneerbiedige rol van Jessie Royce Landis, die hier Cary Grants aanstaande schoonmoeder en in North by Northwest zijn èchte moeder speelt, hoewel ze slechts een dikke zeven jaar ouder is), de verzekeringsagent die weerstand probeert te bieden aan Robie's pogingen om hem de lijst met bezitters van juwelen te ontfutselen, en Hitchcock die de kijker verleidt met prachtige opnames (Oscar voor cameraman Robert Burks) van de verre vistas van de Méditerranée en de onwaarschijnlijk kleurrijke kostuums van het gala.
        Een paar valse sporen complementeren de romantiek: Robie's huishoudster die de politie in de waan brengt dat zij de vluchtende Robie is, Francie die allang weet wie Mr Burns eigenlijk is, Mrs Stevens die verbaasd reageert op de bewering van haar dochter dat Robie zich zojuist nog in haar slaapkamer ophield, en de magnifieke manier waarop Robie de hele tijd op het galafeest aanwezig is.
        Centraal staat echter de relatie tussen Robie en Francie (allebei meesterlijk gespeeld door acteurs die deze rollen tot in de perfectie beheersen), en net als in Notorious gunt Hitchcock de toeschouwer zo de mogelijkheid om éven in de schoenen te staan van degene die een mooi (en universeel geliefd) iemand het hof mag maken. Waar hij in die eerdere film de kijker bijna mee liet kussen in de lange en extreem sensuele omhelzing van Cary Grant en Ingrid Bergman, biedt Hitchcock hem (en haar) hier de gelegenheid om Grant te verleiden met dialogen waarvan het me nog altijd verbaast dat ze indertijd door de filmkeuring kwamen: eerst Kelly die "Do you want a leg or a breast?" improviseert, later de supererotische scène waarin Kelly zegt: "I've a feeling that tonight you're going to see some of the Riviera's most fascinating sights. – I was talking about the fireworks." om zich daarna in het donker naar Grant voorover te buigen: "Look, John. Hold them." Ze heeft het natuurlijk over haar juwelen. Wèlke, laat ik in het midden.
        De humor: Grants gezichtsuitdrukkingen bij het gekibbel tussen Francie en Danielle in zee ("Say something nice to her, Danielle!"), Robie en Hughson wanneer de laatste een woord gebruikt dat de eerste niet eens kan spèllen, Grants gezicht nadat hij Kelly's eerste kus in ontvangst heeft genomen, Robie's "I must remember to yell Timber! occasionally", en natuurlijk die prachtige eindgrap en Cary Grants bijbehorende blik... Ach, feitelijk teveel details om op te noemen, teveel redenen om geen belang te hechten aan de matige achtergrondprojectie, het storende Engelse dubben van Charles Vanels Franse dialogen en het gebrek aan werkelijke spanning.
        Mysterie, mondaine chic, humor en seksuele spanning. Geen typische of klassieke Hitchcock, wel een film die ik steeds opnieuw kan zien, en die bovendien aantoont dat je voor echte erotiek niet uit de kleren hoeft (hoewel Kelly daar in de scène in haar appartement al wel een beginnetje mee heeft gemaakt natuurlijk, met die jurk waarin ze bepaald niet overdressed is).

Hitchcock nr. 15, en ik heb weer genoten. Fantastische plaatjes en twee mooie hoofdrolspelers. De Riviera is een schitterend fundament voor het plot, dat op een leuke manier uitgewerkt wordt door Hitchcock. Erg spannend wordt het niet, maar erg vermakelijk wel. De camera vliegt soms op een wonderschone manier door de verschillende settings heen en trakteert ons regelmatig op prachtige shots.

Verder pretendeert ouwe Hitch niet heel veel met deze film. 'To Catch a Thief' geeft je soms zelfs het gevoel dat alles en iedereen daar ook lekker op vakantie was. Het verloop van het verhaal is niet echt groots, beetje voorspelbaar naar het einde toe, maar dat kan ik hier hebben. Uiteraard weer wat droge humor tussendoor, o.a. de scenes met Jesse Stevens en de diamanten en katten zijn zeer geslaagd in hun missie.

Een typische Hitchcock?

Ik het unieke opzet van een Hitchcockfilm mis ik hier. Een gek maar eenvoudig verhaaltje met een donker randje dat echter steeds vrij realistisch blijft.

In deze film is het verhaaltje echt zwak: Iemand wordt beschuldigd van een reeks diefstallen … (alsof hij de enige ex-dief in heel Frankrijk is?) Omdat de politie hem niet gelooft moet hij vluchten … om hem dan uiteindelijk toch op te pakken, enkel om te kunnen zeggen dat ze hem niets kunnen doen omdat ze geen bewijs hebben.

Hij besluit dan maar zelf achter de dief aan te gaan. (Waarom? Politie heeft toch geen bewijs?) En meer dan dat houdt het verhaal eigenlijk niet in. De rest is vrij voorspelbaar en lang is er wellicht niet over nagedacht.

Na een tijdje komt het aspect ‘Romantiek’ (zie beschrijving) te veel op de voorgrond. Gracy Kelly en Carry Grant kuieren wat rond in het Zuiden van Frankrijk, maar de magie tussen de 2 mist toch wel. Dat Carry Grant ook gewoon de vader van Grace Kelly kon zijn helpt de geloofwaardigheid ook niet voorruit.

Toch nog de helft van de punten omdat de setting wel leuk is en omdat de 2 hoofdacteurs wel hun best doen. De dialogen zijn met momenten pittig, en de one-liners vliegen je rond de oren.

De sfeer zat er duidelijk in e niemand lijkt ook echt tegen z’n zin te acteren.

Door dit alles gaat de film echt nooit vervelen, en kent hij eigenlijk geen zwak moment.

Maar daarom is het des te meer spijtig dat het verhaal zo zwak is. Alsof Hitchcock vond dat dat bijzaak was.

Misschien had hij het verhaaltje dan beter helemaal weggelaten en gewoon een reisprogramma gemaakt. “Met Carry Grant en Grace Kelly aan de Riviera”.

Een nipte 3,0

Erg charmante Hitchcock.

De film mist toch wat suspense, al zijn erg enkele leuke achtervolgingen die meer humoristisch zijn bedoeld dan echt spannend en het einde laat zich helaas wat snel raden. Maar dat wordt goedgemaakt door de fun die de film bied met zijn schitterende locaties, leuk en luchtig verhaaltje, romantiek, een erg fijne setting waarbij de Franse Riviera een personage op zichzelf is. Ook is er hier veel van die typische Hitchcock humor te vinden. Daarnaast leunt de film heel erg op een erg goed spelende Grant en Kelly. Ook de chemie die beiden hebben werkt hier erg goed. En wat is Kelly toch een mooie vrouw. Ook Jessie Royce Landis en John Williams doen het erg leuk. Verder laat Hitch ons een paar erg mooie plaatjes van de Franse kust plaatsjes en de omliggende streken zien.

Eigenlijk is To Catch a Thief niets erg opzienbarends, maar heb de gehele film met een lach bekeken. Erg leuk allemaal.

Een van de minder speciale Hitchcokfilms in mijn ogen. Te matig verhaal, te weinig diepgang, ... Hitchcock duidelijk nog niet in z'n goede doen hier, want voor de rest maakt hij (bijna) alleen maar parels!

John Robie, voor zijn dagen als verzetsman in de oorlog een berucht diamanten-dief, wordt verdacht van een aantal diamantenvoren in de Rivera. In een poging zijn onschuld te bewijzen gaat hij opzoek naar de echte dief.

Aan het begin verbaasde ik me erover dat twee Fransozen onderling Engels praten, maar het is nu eenmaal Hollywood (bovendien was Robie oorspronkelijk Amerikaan). Cary Grant speelde een prima hoofdrol. Grace Kelly speelt wederom een leuke Blondine en John Williams had ook een goede rol als de verzekeringsman.

Na een aantal keer een teleurstellende restauratie te hebben moeten aanzien, heb ik nu eindelijk weer eens een mooie versie met scherp beeld gevonden. De cinematografie is - zoals altijd bij Hitchcock - weer uitstekend. De nacht-scenes, waar op een clair-obscure-achtige manier wordt belicht en impressionistisch kleurgebruik wordt toegepast, deden me heel erg denken aan de latere films van Mario Bava en dan met name Blood and Black Lace. Of beter gezegd, waarschijnlijk heeft Hitchcock Bava op het idee gebracht voor die prachtige kleuren. In ieder geval prachtig dat shot van de zwarte-kat op een groen verlicht dak. Ook de helikopter-beelden van de achtervolging door het Franse landschap was erg memorabel.

Daarnaast bevat de film ook nog schitterende beelden van de Riviera en zijn de achtergrondprojecties ditmaal veel beter geïntegreerd met de studie-opnames (of er zijn ook veel meer opnames op locatie geweest). Overigens grappig dat de kostuums die gebruikt zijn voor het gekostumeerde bal, beter zijn dan de kostuums die een gemiddeld kostuum-drama toentertijd had. De muziek van Lyn Murray vond ik een stuk minder memorabel als wat Herrmann allemaal voor Hitchcock gemaakt heeft. Maar de muziek werkt wel uitstekend bij de film.

Hitchcock heeft een cameo in de bus naast Cary Grant aan het begin van de film. Typische Hitchcock-kenmerken in deze film zijn de angst om ontdekt te worden (al is het hier meer de vlucht voor de autoriteit) en de relatie tussen Frances en haar moeder. Verder zijn er ook een aantal verwijzingen naar Hitchcock's afkeer tegenover Eieren; een wordt kapot gegooid, een wordt uit een raam gegooid en in een ander wordt een sigaret gedoofd.

De film heet dan wel To Catch a Thief, maar echt gevangen is Robie nergens. Ze hadden daar mischien wat meer mee kunnen doen. Waarschijnlijk verwijst het naar hoe Frances Robies identiteit ontdekt en Robie opzoek is naar de echte dief.

Deze Hitchcock heeft niet veel suspense, maar weet de aandacht van de kijker toch prima vast te houden. Spannend wordt het nergens, maar het verhaal van de ex-diamantenrover met het Romantische sub-plot wist te wel vermaken. Bovendien zag ik het einde niet echt aankomen. Verhaaltechnisch niet heel memorabel, maar visueel weer een sterke film van Alfred Hitchcock.

“I'm in love with you.”

“Now that's a ridiculous thing to say.”

Genoten! Het lijkt wel of Hitchcock, Grant en Kelly samen op vakantie waren en dachten, laten we samen een film maken. Hitchcock had duidelijk zin in een wat luchtige film met de Franse Riviera als prachtig decor. Grant en Kelly hebben een heerlijke chemie en de dialogen knetteren van het scherm.

Het verhaal is ook interessant om te volgen alhoewel de uiteindelijk "Cat" niet zo moeilijk te raden was. De autoachtervolgingen zien er natuurlijk nep uit maar de humor maakt veel goed. Die geamuseerde blik van Kelly en paniekerige blik van Grant als ze keihard over smalle en bochtige weggetjes racen... Heerlijk. Ook de prachtige en kleurrijke decors en locaties (een handelsmerk van Hitchcock) zien er schitterend uit en maken het allemaal uitermate sfeervol. To Catch a Thief is een heerlijke film met een Gary Grant en Grace Kelly in topvorm.

Hier heb ik dus van genoten! Mysterie heeft het niet want al aan het begin wist ik hoe de vork in zijn steel zat. Nee, de kracht van de film zit vooral in de prachtige decors, setting en landschappen. Plus de manier hoe er gefilmd word. Bijvoorbeeld het shot waarbij het oude bloemenvrouwtje van onder in beeld komt. Of de spannende ontknoping op de daken in zeer aparte kleurbeelden. En dan was er nog het speelse en frivole spel tussen Cary Grant en Grace Kelly. Heerlijk! Voor Hitchcocks doen misschien een wat luchtigere film. Wie weet deden het zonnetje en de mooie Franse Riviera ook bij hem zijn werk en was hij in een perfecte vakantiestemming. Daar is er absoluut niets mis mee!

Degelijke, maar zeker geen meesterlijke Hitchcock. To catch a thief kijkt erg lekker weg, maar blinkt nergens echt in uit. Het verhaal speelt zich af langs de prachtige bergachtige kusten aan de Franse Riviéra. De achtervolgingsscène in het begin is de moeite waard. Robie wordt als ex-dief beschuldigd van een reeks diefstallen en gaat om zijn onschuld te bewijzen zelf op zoek naar de dief.

Het plot is eenvoudig en erg spannend is het ook allemaal niet. Geen echte thriller met een Hitchcockiaans suspense, maar eerder een lauw verhaaltje dat rustig verder kabbelt. Niet de moeite om te zien? Toch wel, al was het maar omwille van de gracieuze Grace Kelly of flamboyante Cary Grant. Qua decor, cinematografie, setting en kostuums is de film prima en maakt het veel goed. Een film die hinkt op twee gedachten dus en dat geldt dus ook voor de maker ervan: omdat het net een Hitchcock is de film het voordeel van de twijfel gunnen of de film net als tegenvallend bezien omdat je van een Hitchcock net dat tikkeltje meer verwacht? Ik sluit me aan bij het laatste: kleine tegenvaller zonder echt de bocht uit te gaan.