Les Choristes (2004)

Leuke sympathieke feelgood-movie volgens de formule die we al zo vaak hebben gezien, maar niettemin erg vermakelijk.

Bovendien met erg mooie muziek, in tegenstelling tot de ellende uit bijvoorbeeld Mr. Holland's Opus die een zekere Ebert veel beter vond dan deze film, vreemd genoeg.

Ik vind 3,5 iets teveel, maar een dikke 3 is ie toch zeker waard.

Mooie film al was hij wel ineens afgelopen...

Mooie film inderdaad, met een meeslepend verhaal, leuke personages en fraaie muziek. Hier en daar wat manipulatief qua sentiment en de structuur van het scenario is een beetje doorzichtig, maar de film weet grotendeels moeiteloos te boeien en te ontroeren.

De zoveelste film over een leraar die een stelletje "moeilijke" jongeren tot beterschap brengt, maar deze is toch niet van de minste.

Gérard Jugenot is de geknipte acteur die, als goed mens, boordevol bewonderenswaardige intenties, het vertrouwen van zijn "gasten" weet te winnen en ze weer zin in het leven bijbrengt.

De film is heel mooi opgebouwd, vervalt in het middenstuk misschien iets in overdrijving, maar bevat veel tederheid en werd terecht beloond met vele prijzen, inzonderheid voor de muziek.

1e ziening van Les Choristes.

Is deze film nu gebaseerd op true events of niet? (Heb nog geen zin gehad om te goochelen voor het antwoord.)
Ik zou het erg jammer vinden als dat níet het geval is. Dat zou haar voor mij van een groot deel van haar zeggingskracht beroven.

Waarom? Met name omdat de film zo super authentiek overkomt. De hoofdpersoon is een van de prettigste om naar te kijken in de filmgeschiedenis. Wat een prachtig mannetje. (En toch hè. ... Hij is wel héél perfect gemaakt. Wringt een beetje... Zo is het wel erg gemakkelijk om met de man mee te gaan, wat hij ook doet.)

Kijk, als je het (al dan niet) waargebeurde element wegneemt, wat blijft er dan nog over van Les Choristes? Ja natuurlijk, dan heb je een erg mooi vormgegeven film waar je kan baden in een prettige sfeer, erg mooi gezang, gecombineerd met het niet bijster originele gegeven van de verstokte oude autoritaire directeur.

Voor mij zou dat betekenen dat de film blijft hangen in het luchtledige. En daar heb ik op dit punt in mijn filmkijk-carrière tabak van.

Dit is iets waar ik me in Dead Poets Society veel minder aan zou storen. Omdat in die film een extra element te vinden is, nl het spannende samen zoeken naar het mysterie van literatuur.

Leuk filmpje. Vol clichés, zoals bijvoorbeeld de boze directeur en nergens echt verrassend, maar vermakelijk om naar te kijken. Dat komt vooral ook door Gérard Jugnot, die in zijn rol als muziekleraar echt iets warms uitstraalt en zeer sympathiek en naturel overkomt. Fijn om te zien! Verder bevat de film bij vlagen erg goede muziek en een prima cinematografie, waardoor er regelmatig mooie plaatjes voorgeschoteld worden. Zeker leuk om een keer gezien te hebben.

3,0*

goed verzonnen en dan vooral het verhaal, bijvoorbeeld hoe de leraar een band krijgt met de kinderen, en de oplossing met de kinderen

Ik vind dit een prachtige film, die mij echt geraakt heeft.

Mede ook door de muziek!

Echt een aanrader!

Deze film blijft geweldig goed. Ik kijk normaal nooit films op tv maar voor deze maak ik een uitzondering (ik heb hem nog niet op dvd waar ik me zeer voor schaam).

Dit is nou typisch een film met een hart al zitten er een aantal clichés in dat maakt gewoon niet uit. De emoties die de karakters tonen zijn schitterend om te zien. Elke leerling wordt ook neergezet als een apart individu en niet als een zielloos karakter.

Gérard Jugnot is de ster van de film, hij komt over als een zachtaardige, lieve man, die met lood in zijn schoenen beland op de plek waar hij zich later meer dan thuis gaat voelen, een man met veel optimisme en sympathie.

Het acteerwerk is zo ontzettend goed, zelfs van de kinderen die figureren, er valt werkelijk waar niemand buiten de boot. Van de liederen kreeg ik af en toe gewoon kippevel zo mooi dat het was.

Het verhaal is misschien niet heel orgineel, maar zeker niet afgezaagd en zeer zeker wel de moeite waard. Deze film maakt na herzien z'n goede en een bijna magische indruk op mij, hierdoor verdient hij een warme plaats in mijn top tien.

Ik hoop dat er in het echt ook nog van die idealistische mannen als Clément Mathieu zijn.

Deze film is in 1 woord te omschrijven, namelijk: magistraal

Een van de eerste echte Franse films die ik gezien heb, maar ik vond hem wel super. Een mooi verhaal met interessante personages vooral Pépinot was wel een leuk karakter. Ook leuke en goede (camera) beelden: dat de leraar toch de kinderen aan het zingen weet te brengen met ook nog een goed resultaat. Zeker een vermakelijk maar ook heel sterke film.

4,0*

Erg sympathieke film met een prachtige look/feeling, vanaf minuut 1 wist ik het al. Je krijgt weer te maken met zo'n heerlijk nostalgische terugblik op iemands jeugd. Dat zijn films die het vaak wel goed doen bij mij.

Wat volgt is leuk acteerwerk van de gehele cast en vooral erg mooi gezongen liedjes door het kinderkoor. Hierdoor kijk je door het extreem vaak vertelde verhaal heen en zit je na de film toch nog even na te genieten. Juist vanwege dat nostalgische gevoel naar vroeger.

3,5*

Erg soepel lopend relaas over een surveillant, die een groep lastige kinderen op eigen wijze weet te temmen, met Gérard Jugnot die een wereldprestatie levert. De oersympathieke muziekleraar Clément verovert harten met zijn warmhartige daden.

Sfeer en setting zijn uitstekend, die kleine clichés enigszins weten te verbergen. Het subverhaaltje rondom Mondain voelt wat bijeengeraapt, maar Les Choristes verveelt geen seconde. Fijne tijdsduur ook.

Aanrader voor de echte filmliefhebber.

4*

Les Choristes is de bekende formule van een leraar die een andere methode kent om les te geven door dichter te staan bij de leerlingen. Dangerous Minds, Sister Act 2, Dead Poets Society, ... Elk op hun manier. Hier is het een Franse muziekleraar die als surveillant de klas in hand houdt met een passie voor muziek. Heel hard opvallen doet de film niet, net als de leraar wil het schijnbaar bescheiden blijven. Daardoor zweeft de film tussen een melodrama en een karikatuur. Enkele figuren zijn er met momenten iets over.

Wat de film dan weer wel goed maakt en optilt is de prachtige muziek. De jongens zijn dan ook geen acteurs, Morhange werd geselecteerd via een koor. En velen van hen kunnen eveneens goed zingen. Dat zorgt ervoor dat de troefkaart van Les Choristes - het zingen - extra uit de verf komt. Prachtig en met als gevolg terecht een Oscarnominatie gekregen voor Vois Sur Ton Chemin. Dit is een feelgood film die gewoon genieten is. Misschien geen memorabele cinema, maar wel topamusement met zeer mooie muziek.

Ik zie het altijd meteen bij de eerste beelden... dit is weer een staaltje van aandacht voor schoonheid in de film. Overigens geheel Frans gesproken en gezongen.

Werkelijk prachtig verzorgd tot in de details, bijvoorbeeld het oude verwaarloosde gebouw in grijzige en beige kleuren, met bladders op de muren en met oude meubels en antiek sanitair. Regelmatig wordt ingezoomd op dit soort details. Waar deze film verder in uitblinkt is in muziek. Het verhaal leidt de kijker (en luisteraar) langs prachtige muziek en koorstukken. Bepaalde muziek komt in gedeeltes steeds op de achtergrond terug en vormt een groot bestanddeel van de sfeerschepping. En de sfeer vind ik ontroerend, soms melancholisch en soms avontuurlijk. Het acteren vind ik erg goed gedaan door de kinderen. Misschien mochten ze voornamelijk zichzelf zijn en dan kun je de casting weer subliem noemen

Verschillende verhaallijnen (wat subplotjes) lopen door de film heen, doordat meerdere personen gevolgd worden in hun belevenissen. Deze opbouw en de vlotte vertelling met allerlei ontwikkelingen houdt het boeiend.

Op het muziektopic had ik in juni al een song (niet meer uit mijn hoofd te krijgen, nog steeds niet:)) uit deze film geplaatst, op intuïtie gevonden en eindelijk heb ik nu de film gezien. Geen spijt van

Dit is er voor mij een om te koesteren.

(+ nog een mooi lied)

Uitstekende film waarin een nieuwe leraar op een school voor moeilijk opvoedbare jongens hun harten probeert te veroveren door ze muziek te leren. En de muziek in deze film is dan ook prachtig en meeslepend. Niet het meest originele verhaal en ook clichés worden niet vermeden. Een fijne nostalgische sfeer en hier en daar zeker wel ontroerend. Gérard Jugnot is uiterst sympathiek in de hoofdrol. Een welverdiende 3.5 sterren.

Mooie film, maar zonder echte uitschieters (op de liedjes na, die ongetwijfeld en vooral voor Fransen een toegevoegde waarde hebben). De film blijft redelijk braaf en de meeste personages zijn oppervlakkig en niet echt uitgewerkt, met name de kinderen en ook hun onderlinge relaties blijven redelijk oppervlakkig. Zeker als je deze film vergelijkt met andere films met een soortgelijk thema, zoals Entre les Murs (2008) en To Sir, with Love (1967). De directeur vond ik juist overdreven, hij heeft duidelijk de rol van een karikatuur die in mijn ogen uit de toon valt ten opzichte van de rest.

Aardig om te zien, maar te braaf (m.u.v. de directeur) en te gewoontjes.

Stem verhoogd naar 5*. Schitterende film met de perfecte cast, prachtige filmmuziek en een ontroerend verhaal. Werkelijk niets op aan te merken, een pareltje

Boeiende kostschoolfilm met helaas de overbekende ingrediënten. Wat dat betreft had het scenario best wat origineler mogen zijn. Maar verder een prima film met mooie liederen. Een letterlijk en figuurlijk fijne rol van Gérard Jugnot. Jean-Baptiste Maunier (Morhange) heeft een prachtige stem!

Prachtige film. Heel mooie beelden met een prettig tempo. De personages spreken erg aan, van de nare directeur, tot de vertederende Pepinot en Boniface, en van de verontrustende Mondain tot de protagonisten Clément en Morhange. Samen met de geweldige muziek maakt dit alles deze film tot een heerlijke kijk- en luisterervaring. Nu drie keer gezien en drie keer genoten.

Wat een mooie, fijne film. Een verhaal dat mij boeide en her en der ook echt raakte. Goed gespeeld en leuke personages. Mooie muziek. Ruim voldoende. 4*

Prachtige, aandoenlijke dramafilm over het leven in een heropvoedingsgesticht voor ontspoorde jongens. Ze hadden ongetwijfeld veel rottigheid uitgehaald..... De nieuwe surveillant probeert hun harten te verwarmen met muziek en zingen, een prachtige en sympathieke rol van Gérard Jugnot! En de jongens spelen hun rollen ook schitterend! Cinematografie is nostalgisch: een oud gebouw, kleding uit de oude doos, kleuren doen denken aan een oude film. Muziek is dramatisch en de sublieme koormuziek van het jongenskoor is natuurlijk wonderschoon! Proloog en epiloog als omlijsting vond ik mooi gekozen. De douchescene gaf mij wel een beetje nare bijsmaak, gezien de geschiedenis over instellingen met jonge jongens en volwassen mannelijke aanstuurders....... Sorry, maar sinds alle nare verhalen die naar buiten zijn gekomen, kan ik helaas niet meer onbevangen naar zoiets kijken........

Een prachtige film waarbij nog veel meer had mogen gezongen worden.

Totaal onbekende titel die ik maar eens meegepakt heb vanwege de hoge waarderingen. Maar helaas maakt de film op een indrukwekkend begin na het voor mij niet waar en voelt de korte speeltijd van slechts anderhalf al lang aan.

Het begin met de aankomst van Clement Mathieu mag er desondanks zijn en geeft een hele mooie prikkel met zijn sprookjesachtige muziek en dito sfeer die een beetje Tim Burton achtig aanvoelt. De kennismaking met de bizarre directeur mag er net zo zijn en is bij tijd en wijlen geniaal te noemen. Schreeuwend temidden van de kinderen heeft de film op dat moment een typisch Franse prikkel die met zijn licht absurdistische sfeer aan andere Franse cinema doet denken. Goed en leuk tot daar. Net als Mathieu's eerste schreden in het klaslokaal en zijn poging de kinderen met een hele andere aanpak voor zich te winnen. Nog steeds prima.

De selectie qua zangstem is ook daar en toe met de machtsstrijd met verschillende personen als de directeur en Mondain maar ook om Morhange voor zich te winnen. En ergens heeft de film wel parallellen met Death Poets Society met het verschil dat die film blijft boeien in tegenstelling tot Les Choristes waar mijn aandacht gedurende de vorming van het jongenskoor totaal wegvalt.

Zoals gezegd Les Choristes begint erg goed maar weet in mijn ogen die lijn niet door te trekken ondanks de goede soundtrack, het plezier bij de jeugd en het bijtrekken van de directeur. Jammer, maar helaas niet mijn ding omdat in mijn ogen het vette, de sjeu, het bekende absurdisme en humor wat Franse films juist apart maakt, totaal weg valt gedurende het tweede deel.

Erg aandoenlijke film over een tucht- en weeshuis na na de Tweede Wereldoorlog. De film wordt volledig gedragen door Jugnot die als een soort vaderfiguur waakt over de kinderen. Hij ziet in hen meer dan louter lastpakken, maar ziet in ieder van hen talenten. Zalven is hem bekender dan slaan. Hun talenten ontplooit hij doormidden van hetgeen wat hem het meest bekend is: de muziek.

Hoewel er lijfstraffen en opsluiting voorkomen in de film, kent de film toch een vrij luchtige toon. Dat jongenskoor en de toepasselijke mooie muziek zal hier wel niet vreemd aan zijn. Een prima film van een beperkte speelduur. De film vliegt voorbij en kent weinig tot geen zwakke momenten. Jugnot deed het zoals gezegd fantastisch, maar ook de kinderen kweten zich uitstekend van hun rollen.

Les Choristes is een feelgood-drama dat erg stoelt op de muziek. Logisch, als de rode draad in de film een kinderkoor is dat door de aardige meneer Clément Mathieu in het leven is geroepen. De plaats van handeling is een internaat voor moeilijk opvoedbare jongens. Het regiem is streng en de jongens worden met harde hand in het gareel gehouden. Het koor vormt een energieke uitlaatklep voor de jongens die zichtbaar opbloeien.

De soundtrack van de film die bestaat uit Barokke klanken, schijnt in Frankrijk erg populair te zijn geweest. De titelmelodie “La Nuit” was in Frankrijk als ringtone zeer geliefd. De kijker die zich prettig kan wentelen in de zoetgevooisde Barokke koorklanken zal daar in zijn filmbeleving zeker een meerwaarde aan ontlenen. Ik had daar niet zo’n last van. Koormuziek doet mij weinig. Te weinig om van een meerwaarde in de beleving te spreken. Een bron van irritatie is de muziek niet, maar veel verder dan de uiterst gefundeerde mening “het had wel wat, maar dat ga ik thuis nooit opzetten”, kom ik niet. Ik classificeer mij met deze opmerking waarschijnlijk als een barbaar. Het zij zo.

De personages zijn met wat oppervlakkige kenmerken uitgerust. Zo is meneer Mathieu een klein druk mannetje met een passie voor muziek die zijn best doet om de frustraties van zijn leerlingen minder groot te laten zijn. Zijn achtergrond is onbekend. Hij worstelt zichtbaar met dingen en heeft frustraties maar welke dat precies zijn is onduidelijk. Bovendien heeft hij geleerd om zijn frustraties in te slikken. Een probaat middel om de kijker in het ongewisse te laten. Ook de overige personages blijven aan de oppervlakte hangen. Elk personage bestaat uit een vluchtige karakterschets. In de film geven niet de personages uitdrukking aan de emoties maar is die taak voor de muziek weggelegd.

Liederen over verre oorden, over het voorjaar en over vrijheid klinken uit de kelen van de jonge zangers. Koorgezang als medicijn tegen misstanden, frustraties en onbegrip. Ik hoor het allemaal liever terug in de dialogen. Ik zie het liever in beeld gebeuren. De muziek deed me niet zoveel. Ik ben een barbaar. Les Choristes is geen geschikte film voor barbaren.

Mooi, ontroerend, hoopvol, maar ook dramatisch. Twee oude vrienden, zien elkaar na 50 jaar weer, waaronder de toen op zijn ouders wachtende en smachtende Pepinot, onwetend van wat er is gebeurd. Die dankzij de aantekeningen van hun muziekleraar terugblikken op hun tijd in een verschrikkelijk internaat, waar tucht en uitzichtloosheid aan de orde van de dag was. Totdat er een muziekleraar wordt aangenomen, die wat warmte en plezier geeft aan de kinderen, die een koud en uitzichtloos bestaan leden, en die hierdoor ontdooien, en er een bijzondere band ontstaat. Tragisch in optima forma, als hij tot over zijn oren verliefd raakt. Ach (...) Voelde op dat moment de behoefte om het album Rank op te zetten van The Smiths, het live gezongen briljante I know it's over. Tekst sluit naadloos aan wat die man gevoeld moet hebben. De film heeft me echt geraakt. Met veel liefde, en zeker ook met vakmanschap gemaakt. Krijgt van mij 4 wel verdiende sterren. Jammer dat het slechts bij een Oscarnominatie is gebleven (...)