The Last of the Mohicans (1992)

Ik heb deze film vaak gemist, maar gisteren eindelijk gezien op T.V.

Ik had er veel meer van verwacht. Het quasi-romantische subplotje hielp ook niet bepaald mee aan een goede waardering. Vooruit, *** omdat het allemaal zo mooi gefilmd is.

Bij vlagen best wel vermakelijk, maar imho veel te traag. Vond de soundtrack trouwens veel te schreewerig overkomen. 2,5*

Heerlijke avonturenfilm, soms een beetje rommelig, maar toch bijzonder de moeite dankzij de spetterende vechtpartijen, woeste romantiek en de verschroeiende presence van Daniel Day-Lewis. Erg mooie muziek ook, van topcomponisten Randy Edelman en Trevor Jones.

3.5 sterren.

Mooie muziek en stijvlol gefilmd, maar iets te veel Hollywood.

Dit was dus veel beter dan ik me had voorgesteld. Lange tijd aangeraden door mijn broertje maar het leek me steeds maar een middelmatig hollywood vehikel. Na laatst weer Heat gezien te hebben (die ik ook veel beter vond dan de eerste kijkbeurt lang geleden) heb ik me toch maar gewaagd aan Last of the Mohicans en ik heb er absoluut geen spijt van. Wat een lekker meeslepend verhaal ondersteund door geweldig mooie muziek, acteerwerk van de bovenste plank (Lewis en Studi waren fenomenaal) van de hele cast en erg mooie cinematografie die ik nu wel gewend ben van Michael Mann. Ik ben nu definitief een fan van deze regisseur die me nog geen één keer heeft weten teleur te stellen en me steeds in een roes van filmgenot heeft gelaten. Hoewel ik nog steeds van mening ben dat Mann's cinematografie het beste tot zijn recht komt in de 'moderne samenleving' krijgt hij het ook hier voor elkaar een paar prachtige shots af te leveren.

Mann's kenmerkende soundtrack is ook hier weer aanwezig. Er wordt een leuke draai aan gegeven door er meer pamfluit in te gooien en minder synthesizer maar dat komt ten goede voor de sfeer uit de tijd natuurlijk.

Opvallend is dat de hele film door de film zat af te stevenen op een goede voldoende maar eenmaal voorbij het geweldige laatste half uur kwam ik tot de conclusie dat dit minimaal 4 dikverdiende sterren verdient. Wat een finale zeg. Alle kwaliteiten van LOTM komen hier naar boven.

Erg sterke film van een geweldige regisseur.

4* met optie tot meer.

Redelijke film. Het verhaal is door de vele personages soms wat warrig en ook wat het acteren betreft vond ik dit geen hoogstandje. Wel geschoten op prachtige locaties en voorzien van mooie muziek. Irritant was alleen dat de gesprekken vaak zo zacht klonken, in tegenstelling tot de geluidseffecten bij de actiesènes. De verhouding is een beetje zoek, want om het praten te kunnen verstaan moet je het geluid zo hard zetten, dat je dan even later, tijdens de gevechten, bijna je ramen eruit blaast.

Aardige film van Mann, waar ik me toch nog prima mee vermaakt heb. Het eerste gedeelte van de film is erg standaard, maar gelukkig zitten de laatste dertig minuten van de film erg goed in elkaar. Jammer dat de film af en toe te vaak de nadruk legde op de romance van Daniel Day Lewis en de Engelse officiersdochter. Voor dit alles zou ik 3,0 sterren hebben toegekend, ware het niet dat ik de soundtrack van deze film werkelijk geweldig vind. Die is bij vlagen echt fantastisch, waardoor ik de film toch nog een halfje extra geef.

3,5*

Ik heb gekeken naar een mooie sfeertekening uit de vormingstijd van de VS, waarin de belangen van Indianen, de kolonisten en de Franse/ Engelse soldaten botsen. Weer eens wat anders dan de films over de burgeroorlog tussen de Confederatie en de Unie rond 1860, of de frontier-films (zoals C'era una Volta il West).

Niet mijn genre, wel een bezienswaardige boekverfilming. Met name het natuurschoon wordt schitterend in beeld gebracht.

Dan de plot. Toch al niet zeer opmerkelijk (ik moet zeggen, geen uitnodiging om het boek van Fenimore Cooper eindelijk ter hand te nemen); in deze verfilming rammelt het verhaal regelmatig. Mijn grootste bezwaar is dat je er als kijker meerdere malen vanuit het niets in lijkt te tuimelen.

Daniel Day-Lewis schijnt zeer kieskeurig te zijn welke rollen hij accepteert: hij had best een wat betere mogen kiezen. Deze vertolking komt bij lange na niet in de buurt bij zijn briljante Bill the Butcher uit 'Gangs of New York'.

Zijn doordringende blik (een van de beste van Hollywood) maakt dan weer een hoop goed.

Avonturenfilm met far-west achtergrond.

Liefhebbers van het genre komen zeker aan hun trekken want alle ingredënten zijn ruimschoots aanwezig.

Er zijn ook vele mooie filmbeelden en uiteindelijk blijft de film wel boeiend, wat ook de niet-liefhebbers moet kunnen troosten.

Mooie combinatie van actie, avontuur en oorlog. Behoorlijk fraai in beeld gebracht door een bekwaam filmmaker. Naar het einde toe steeds beter en de laatste 10 minuten zijn bloedmooi. Alleen de liefdesscenes kwamen niet uit de verf. 4 sterren.

Geen chemie.

De beroemde maar wisselvallige regisseur Mann, levert qua camerawerk wederom iets moois af. Het standaard-plot wordt echter rommelig uitgevoerd met een behoorlijk aantal zichtbare goofs. Slordigheid troef dus. Daarnaast kennen de personages geen diepgang en is de chemie tussen Day-Lewis en Stowe ver te zoeken.

Doorsnee.

Nauwelijks memorabel. In het begin wordt een oorlogsfilm ingezet met diverse strijdende partijen: Fransen, Engelsen en verschillende Indianenstammen. Het is nogal warrig allemaal, maar de vechtscenes zijn zoals je van Mann gewend mag zijn, desondanks oke. Maar dan maakt de film plots een ommezwaai die je al vanaf de eerste minuten aan zag komen: Daniel Day-Lewis, een blanke die bij de Indianen is opgegroeid raakt verliefd op zowat het enige Engelse meisje dat zich in de mooi gefilmde bosrijke omgeving bevindt. Uiteindelijk vond ik deze film een nogal suf gedoe.

Behoorlijk oppervlakkige avonturen/romantiek film die op het gebied van actie en avontuur prima scoort, maar wat betreft de romantiek en de karakter uitdiepingen ver onder de maat is. Wat dat betreft past deze film ook prima in het straatje van de vele films die Mann heeft gemaakt. Cinematografisch behoorlijk, maar voor de rest stelt het niet heel veel voor(ook omdat Day-Lewis niet overtuigt als indiaan).

Krappe 3*

Degelijke avonturenfilm van Michael Mann met goed acteerwerk van Daniel Day-Lewis, Madeline Stowe en Jodhi May (helaas maar een klein rolletje).

Prima tijdverdrijf, maar niks bijzonders verder.

Stiekem hoopte ik met The Last of the Mohicans een episch avontuur te zien wat zich afspeelde in koloniaal Noord-Amerika. Toffe gevechten, mooie natuurbeelden en awesome intriges.

Helaas moet ik van die hoop wel afstappen. De film neigt namelijk meer richting het romantische plotje dan de strijd tussen de Britten en de Fransen, met de indianenstammen die tussen deze machtsdeling zitten gevangen. Dit stuk komt zeker wel in de eerste helft van de film aan bod, maar langzaamaan nemen Daniel Day Lewis en Madeleine Stowe steeds meer screentime voor hun rekening (waar ik meer zat te wachten op de scalperende Magua ).

Toch probeert Mann er nog een spectaculair epos van te maken, en met grote gevechtsscenes wil dat zo nu en dan nog best lukken. Het gevecht om Fort Edward tussen de Britten en Fransen had een goede sfeer doordat het ’s nachts gefilmd werd. Helaas worden grote delen van zulke scenes ook geslachtofferd aan het irritante liefdesplotje waar we een heldhaftige Hawkeye complete slagvelden zien oversteken om z’n lieverdje te redden. En dat lukt natuurlijk altijd weer, zij het op het allerlaatste moment.

De muziek in de film is vast bekend bij iedereen en ook geweldig gecomponeerd. Maar om het riedeltje dan maar elke 3 minuten te gaan herhalen is echt overdreven en neemt veel van de klasse van de componie weg. Het gaat gewoon op de zenuwen werken als je bij een simpele wandeling in de natuur opeens weer diezelfde akkoorden op hoort komen. Dikke overkill.

Al met al een toffe film als uitgangspunt, maar door vooral het overbodige romantische gedoe in de film wordt er eigenlijk nauwelijks geprofiteerd van de fantastische settings. Want het is dat ik de setting wel kan waarderen (indianen, oorlog etc etc), maar anders had deze film misschien wel een onvoldoende gescoord.

Redelijk.

Mocht de focus gelegen hebben op de koloniale schermutselingen, dan had het wellicht iets beter geweest. Nu voelt het allemaal een beetje opgepropt aan: de (weinig geloofwaardige) romance, de strijd tussen de Fransen en de Britten (die erg vaag blijft) en de beweegredenen van de inheemse volkeren (wat ook erg vaag blijft).

The Last Of The Mohicans kenmerkt zich dan ook door ups en downs. Evenwichtig is het nooit. De finale maakt nog wel e.e.a. goed.

Daniel Day-Lewis heeft een aantal memorabele rollen op z'n conto staan, maar hier komt hij amper tot z'n recht. Een groot manco is zijn gebrek aan chemie met Madeleine Stowe, die er ook niet al te veel van bakt.

De show wordt gestolen door Wes Studi, die hier uitblinkt als scalperende sadist.

Dat Michael Mann een misdaadfilm kan maken is uiteraard al langer geweten. Met deze film laat hij echter ook zien andere genres aan te kunnen. De beelden zijn mooi geschoten (hoewel een paar sfeerbeelden meer niet erg was geweest), maar vooral de massascènes zien er prima uit. Ook de soundtrack is best goed, maar wordt tot in den treure toe herhaald waardoor z'n kracht al snel afneemt.

3

Wat ik vreesde is toch wat uitgekomen, dit is een melige Braveheart/Pocahontas van een regisseur die normaal beter materiaal aflevert. Na deze film maakte hij het veel betere Heat, je zou amper zien dat het dezelfde regisseur is. Topnamen als Daniel Day Lewis en Madeleine Stow hebben al veel beter gedaan. Het lukt Mann totaal niet om sfeer te creëren en wat overblijft is een houterige film. Voor een episch verhaal mis ik de nodige epiek. Jammer eigenlijk, want de film lijkt veel troeven in huis te hebben. Spijtig dat Mann die niet op tafel gegooid heeft.

Herzien op blu-ray. Mooi opgepoetst in een director's cut, die echter niet noemenswaardig verschilt van de bioscoopversie die ik in mijn herinnering had. Blijft een sterke film, al verloopt één en ander wel wat te vlot en had ik liever een wat langere speelduur gehad, zodat personages en verhaallijnen meer uitgediept hadden kunnen worden. Nu blijft alles een beetje aan de oppervlakte hangen. Visueel in ieder geval nog steeds imposant en Daniel Day-Lewis en Madeleine Stowe zijn uitstekend in de hoofdrollen. Meeste indruk maakt echter nog steeds Wes Studi als nare en complexe bad guy Magua.

Leuk.

Voor een keer.

Daniel Day Lewis, die ik voor het eerst zie met een totaal oppervlakkig karakter, zat geen smaak helemaal niks aan. Degene die dat darentegen wel had was Wes Studi als Magua. Verder allemaal heel oppervlakkige personages. Niet een die echt uit de verf komt. Kan de bedoeling zijn maar kan mij niet bekoren.

Sfeer die alleen door de muziek aanwezig is, ja en misschien de rare kostuums dan. Die rechtstreeks uit de verkleedwinkel weg leken te komen. Zoals hier eerder al gezegd zijn we van Mann eigenlijk wel gewend ons plaatjes te schenken van de landschappen of steden. Neem Collateral of Heat. Daar zit zoveel meer sfeer in dan TLOTM. Dan nog wel even de muziek vermelden, die overigens erg sterk was. Was de soundtrack, met dat bekendste nummer nou van Morricone? Dacht t wel.

Over het verhaal, het viel me totaal niet op dat Alice die andere indiaan achterna sprong omdat ze iets met hem had. Totaal niet opgevallen, apart. Maargoed verder vind ik het verhaal nogal clichematig, de goedeoverwint weer en gaat ervandoor met zn grietje.

Ondanks de minpunten toch ongeveer 2 uur geboeid zitten kijken, want de gevechten en decors zagen er zeker wel gelikt uit.

Aardig. 3.5*

Prachtige historische film over de strijd tussen de Engelsen en de Fransen om het Amerikaanse grondgebied en de rol van de Indianen daarbij. De openingsscène is pakkend, zoals de gehele film zeer indrukwekkende momenten heeft. Met name de hinderlaag en de achtervolging door de bossen zijn zeer realistisch in beeld gebracht. Inmiddels is het 23 jaar geleden dat de film is uitgebracht, maar het is een tijdloze klassieker geworden.

Bij Micheal Mann denk je vooral aan Misdaad-films met neon-verlichting en elektronische muziek. Niet aan een Historische avonturenfilm. Zodoende is The Last of the Mohicans een vreemde eend in de bijt in zijn filmografie. Eerder maakte hij wel een Horror-film The Keep, maar daarin was voldoende ruimte voor neon-lichten en elektronische muziek.

De film verteld het verhaal van de door Indianen geadopteerde Europeaan Hawkeye. Tijdens de Engels-Franse oorlog worden ook kolonialen en Indianen-stammen ingezet in de strijd om wat later Canada zou worden. Hawkeye wil niets weten van de oorlog, maar raakt er toch in verstrikt als hij twee dochters van een Britse officier red uit de handen van een aan Frankrijk gezworen Indianen-stam.

Voor de film liet Mann zich inspireren door de verfilming uit 1936 van het beroemde boek. De titel The Last of the Mohicans klopt overigens niet. Auteur James Fenimore Cooper heeft zich vergist in de Indianen stam. Hawkeye is namelijk geadopteerd door Moheganen en niet door Mohikanen (in de film hebben ze het dan weer over Mohawks om het allemaal nog ingewikkelder te maken). Cooper las destijds in de krant dat een Indiaan genaamd Uncas (ook een personage in de film) was overleden en de krant kopte toen Last of the Mohegans gone, dat klopt echter niet want er leven nog steeds Moheganen in Noord-Amerika.

De film is mooi geschoten en vooral in de nachtscènes is de hand van Mann te zien. Met name de grote slagscènes waren indrukwekkend. De eerst helft van de film heeft muziek van Trevor Jones (Excalibur, The Dark Crystal) en de andere helft van Randy Edelman (DragonHeart) en de Ierse band Clannad. De muziek was wat afstandelijk, maar bevat alles wat je kan verwachten van een avonturenfilm.

Waar ik me echter wel aan ergerde is dat de film al heel erg hintte op een Amerikaanse revolutie, kolonialen die de Britten tirannen vinden. De film hield zich vooral met die typisch Amerikaanse sentimenten bezig, terwijl ik juist geïnteresseerd was in hoe de Britten en Fransen de Indianen tegen elkaar opzette voor hun conflict en het land Canada hebben gevormd. Hier wordt simpelweg gezegd, dat zijn de goede Indianen (voor de Britten) en dat zijn de slechte Indianen (Fransen), maar tegelijkertijd zijn de Britten ook een soort van slecht.

De onlangs gepensioneerde Daniel Day-Lewis speelt een prima hoofdrol als Hawkeye. Zeker niet zijn beste rol, maar hij speelde wel met erg veel overtuiging. Ter voorbereiding op zijn rol heeft hij een paar maanden in de wildernis geleefd en zijn eigen eten gevangen.

Al met al is The Last of the Mohicans een vermakelijk geheel, maar nergens echt heel erg bijzonder.

Prachtige avonturenfilm met een sublieme Day-Lewis en Stowe. Zelden zoveel avontuur, actie, passie en romantiek bij elkaar gezien in een film. Prachtige muziek en uitmuntend camerawerk ook. Eigenlijk een film die in mijn top 10 allertijden niet zou misstaan.

Erg suf.

Een klassiek voorbeeld van Hollywood. Bombastisch, sterk aangezet, suf en vooral groots. Dat laatste pakt wil nog weleens goed uitpakken, en ook hier, maar dat kan de film zelf niet redden van de andere elementen die niet echt los willen komen of goed gedaan willen worden.

Nu is Mann ook niet een regisseur waarvoor ik sta te springen om nog een film van te zien, maar aangezien dit pas de vierde was die ik nu zie kan het allemaal nog keren. Helaas is het gekeerd naar een negatievere uitslag, want The Last of the Mohicans was een relatief vermoeiende en vooral erg suffe film in zijn soort.

Ik keek hem dan ook enkel en alleen vanwege een toplijst notering, anders had ik het wel voor gezien gehouden. Zoveel heeft deze film ook niet te vertellen, behalve dat Hollywood nu een nieuwe setting heeft gevonden om zijn clichés op los te laten. Mann lijkt er zelf ook niet echt iets mee aan te vangen verder, en dat wordt goed duidelijk gemaakt.

Day-Lewis is normaal gesproken een goed acteur, hier vond ik hem ernstig misplaatst. Suf figuur, slecht uitgesproken oneliners ook. Stowe overklast Day-Lewis echter nog qua slecht acteerwerk. Bijrollen zijn verder ook niet erg bijzonder. Vooral erg stereotiep, kunnen ze dan echt geen unieke eigenschappen verzinnen?

De oorlogsscenes zijn vaak nog redelijk in beeld gebracht, de onrustigheid van het camerawerk weet wel wat toe te voegen. De grootsheid van de oorlog die gebracht wordt wil ook nog weleens indruk maken, maar dan heb je het op visueel niveau en beelden wel weer gehad qua positieve geluiden. Veel van de grootse scenes worden bovendien ook terug gehouden door een vreselijke soundtrack.

Romantiek is ook niet zo boeiend. Het lijkt er bijna plots te zijn, een echt goede opbouw is er niet. Qua inhoud is het ook geen bijzondere soort romantiek. Vooral erg sterk aangezet allemaal, met erg zware emoties en grootse gebaren. Ik vind er niks aan moet ik zeggen, maar dat zal vast met mij als persoon te maken hebben.

De film kent een hoop avontuur, maar de uitstraling van de acteurs, overdreven bombastische soundtrack en suffe romantiek zorgen ervoor dat The Last of the Mohicans niet een erg makkelijke zit is. Het tempo ligt hoog, en toch weet het allemaal best saai te zijn. Ik vond het helemaal niks in ieder geval.

Raar uitstapje van Michael Mann.

Een erg cheesy romantisch plot verpakt in een actie/avonturen film. De romance komt maar niet van de grond. Er mist chemie tussen Stowe en Day-Lewis. Laatst genoemde laat wel weer een mooi staaltje acteerwerk zien. En die laatste 15 tot 30 minuten maken veel goed. Wat een sterk slot in een voor de rest erg middelmatige film die gered wordt door de cinematografie en Day-Lewis. De muziek is mooi, maar na 30 x hetzelfde soort thema te hebben gehoord, was ik er wel een beetje klaar mee.

Vrij matig. The Last of the Mohicans zit boordevol flauwe clichés en is vooral ook té zoetsappig en melodramatisch voor z'n eigen goed. Dat liefdesplot wilt maar niet gaan werken, en voelt best misplaatst aan. Geen goede opbouw daarvoor (1 kort gesprekje en ze zijn smoorverliefd), en geen geloofwaardige chemie tussen Day-Lewis en Stowe. En dat is dan wel een klein probleem, aangezien het romantiek-gedeelte zo centraal staat. Je moet er als regisseur ook maar in slagen om een briljant acteur als Daniel Day-Lewis zo ongelooflijk saai en vergetelijk te maken. Qua achtergrond en motivaties is Nathaniel quasi een non-personage. Dit zijn belangrijke punten waarop de film gewoonweg niet goed scoort.

De setting en de tijdsgeest worden wel goed neergezet, en zijn ook interessant. De Brits/Franse koloniale oorlogen krijgen in filmische kringen niet zoveel aandacht als andere Amerikaanse gebeurtenissen. Het algehele visuele aspect valt ook niets op aan te merken (inclusief enkele degelijk in beeld gebrachte oorlogsscènes), en vooral de muziek is erg iconisch. Vaak iets te dik aangezet, maar het hoofddeuntje is wel echt goed en mooi. Het zijn dus eerder de meer technische aspecten die in orde zijn, en daardoor blijft het ook nog wel oké om uit te kijken. Maar echt goed kon ik dit op geen enkel moment vinden. 2.5*-3*, maar ik rond naar boven af.

Hoe vaak ben ik aan deze film begonnen en in slaap gevallen, afgeleid door iets anders, doorgezapt. Oneindig. Dertig jaar heeft het gekost om de titelrol te halen. Wellicht is het een interessante oefening voor een filmstudent om de shots te tellen die geen narratieve inhoud of cinematografische waarde hebben, met als speciale categorie 'mensen lopen door een donker bos'.

De acteurs redden het ook niet voor me. Day-Lewis bijvoorbeeld speelt vlakjes. Stowe hangt er een beetje bij te bekkentrekken. Alleen Studi komt ergens in de buurt van de intensiteit die je voor dit verhaal nodig hebt, en May heeft een scene waarin het wat lijkt. Sowieso is alleen het laatste halfuur of zo te kijken zonder gaapneigingen.

Soundtrack en actie vond ik ook al niet zo boeiend, cinematografisch is het allemaal erg mat en oninteressant. En vooral veel te veel donker bos. Eigenlijk is het enige wat wel werkt de taal - en dan vooral het enorm brakke Frans.

Een goede verfilming van de literaire klassieker. Mann is de man die alles kan...
Ook in de categorie historische avonturenfilm slaagt hij wonderwel.

Er zijn wat kleine aanpassingen ten opzichte van het boek die vooral in de tweede helft van de film plaatsvinden, nadat de kolonel en zijn soldaten het door de Fransen ingenomen fort verlaten.. Last of the Mohicans is een visueel en episch spektakel, met grootse scènes en dominante muziek. Geen slechte keuze, al kwamen sommige hoofdpersonages zoals Uncas niet uit de verf, terwijl dit met het oog op de finale wel nodig was. Alle aandacht wordt op Hawkeye gevestigd, die in het boek een secundair personage is. Bedoeling was natuurlijk om in te zetten op een romance met Cora. Sommige duels en gevechten worden vrij hard in beeld gezet maar de sentimentele stukken vond ik dan weer minder goed werken.

Tijdje niet gezien, maar blijft toch een feest om deze film weer te mogen aanschouwen. De Duitse versie lijkt iets mooier te zijn dan de Nederlandse versie, maar dit kan schijn zijn. Merkte wel op dat de Nederlandse versie beter geluid heeft. Een stuk voller. Afijn beeld en geluid zijn sowieso niet verkeerd. Wel is het jammer dat veel scenes erg donker zijn. Deze film moet je dan ook bekijken in de avond zonder licht buiten.

Het eerste stuk is niet zo heel boeiend. Alles gaat zoals het gaat zonder enige spanning. Pas wanneer de Engelse zich overgeven en worden aangevallen door de indianen komt het mooiste stuk door de natuur. Vooral de rotspartijen watervallen doen het goed. Opvallend is ook mede door de muziek (ik vind het mooi) de zelfmoord van Jodhi May hierboven afgebeeld. Een opvallende verschijning in deze film.

Het eind is een beetje zoals je verwacht. The Last Mohicans is mooi gemaakt. Muziek doet ook veel in de film alleen zijn sommige scenes net even te lang uitgerekt. Het tweede uur is het vermaak het grootst.

Film 3.5
Beeld 4.5
Geluid 4.5
Extra's 5.0

Sommige films zie je een paar keer per jaar op TV voorbijkomen. Om 1 of andere reden The Last of bijna nooit. Gisteren herbezien. Vooral de scenery imponeert. Daarnaast het verhaal en de muziek (niet van Hans Zimmer zoals hierboven wordt gesuggereerd). In de aanwezige kritiek op Engeland die dacht vrijelijk over de kolonisten te kunnen beschikken voor haar imperiale ambities, zie je al de opmaat naar de Vrijheidsoorlog die binnen 10 jaar na dato van het verhaal (1757) zou losbarsten.

Ik vind het een hele mooie film. Het triestig probleem van de native americanen die uitgeroeid worden. Amerikanen wie zijn ze? Allemaal immigranten die het land van de indianen afgenomen hebben.

Prachtige film waarin een man tegen wil en dank betrokken raakt bij een koloniale oorlog tussen Engeland en Frankrijk. Een aantal groots opgezette scenes en de film ziet er prachtig uit (en zeker niet alleen vanwege de natuur). Meeslepende muziek en een uitstekende rol van Daniel Day-Lewis. Een wat a-typische, maar zeker geslaagde, film van Michael Mann.