The Last of the Mohicans (1992)

Prachtige film waarin een man tegen wil en dank betrokken raakt bij een koloniale oorlog tussen Engeland en Frankrijk. Een aantal groots opgezette scenes en de film ziet er prachtig uit (en zeker niet alleen vanwege de natuur). Meeslepende muziek en een uitstekende rol van Daniel Day-Lewis. Een wat a-typische, maar zeker geslaagde, film van Michael Mann.

Valt toch wat tegen na herziening. De gevechten vind ik nog steeds wel goed gedaan, maar het verhaaltje was toch wel erg matig, met centraal een romance die nou niet bepaald van het scherm spettert. Day Lewis zal zich ongetwijfeld op de hem kenmerkende manier hebben voorbereid en twee jaar als native in de bossen van Canada hebben gezworven, levend van boomwortels en rauwe muizen, toch is hij opmerkelijk vlak in deze film. Niet dat hij slecht is maar dit is wel de meest anonieme acteerprestatie die ik van hem gezien heb. Stowe maakt ook weinig indruk. Ook vond ik sommige personages slecht geschreven, met name Heyward's zelfopoffering op het einde kwam volledig uit de lucht vallen. Muziek ging ook alle kanten op, Clannad past bv meer in een Middeleeuwse Keltische setting dan in de Nieuwe Wereld.

Mann zou ijzersterk terugkomen met Heat en Day Lewis met The Age of Innocence en In the Name of the Father, dus deze wat doorsnee film is ze vergeven.

Deze film beschikt over fraaie beelden en het wordt allemaal goed in beeld gebracht. Met name de gevechten zijn de moeite waard. Op visueel gebied dus sterk en de ondersteunende soundtrack is past er goed bij. Het plot is onderhoudend, maar weet niet overal de aandacht even goed vast te houden. De romance van de hoofdpersoon is functioneel voor het plot, maar niet heel overtuigend. De personages komen sowieso niet heel erg uit de verf, daarin blijft de film wel echt achter. Visueel dus prima, inhoudelijk niet zo sterk.

Raar dat de schrijver van het boek in zijn verhaal twee verschillende indiaanse volkeren met elkaar heeft verward. Al is het ook wel heel verwarrend, zeker voor wie niet al te zeer thuis is in indianenvolkeren.

De Mohikanen (Mohicans/Mahicans) ofte "people of the continually flowing waters" hadden het in de 17e eeuw nogal aan de stok met de Mohawks en werden door die laatsten verdreven van het gebied Hudson River met zijrivier de Mohawk (waar later Albany zou uitgroeien) naar wat zuidelijker, richting Stockbridge, Massachusetts. Ze zijn zich daar gaan vermengen met de Munsee (Lenape-stam). Begin 19e eeuw verhuisden de Mohikanen vooral naar Wisconsin.

De Mohawks van hun kant vochten tegen de Huronen (Huron, Wendat/Wyandot), en hakten hen in de Beaver Wars grotendeels in de pan. Eerder waren ze handelspacten aangegaan met de Nederlanders onder meer te Fort Nassau en met de Fransen, wat noordelijker in het zuidoosten van Canada, nu Quebec. Om het allemaal nog net iets ingewikkelder te maken, had je aan de westkust ook een Mohawk River in wat nu de staat Oregon is, en had je daar ook nog Mohawk people, maar daar hebben we het maar verder niet over.

En dan had je dus ook nog de Moheganen (Mohiingan/Mohegan) ofte "wolf people", die een stuk zuidelijker leefden dan de de Mohawks en de Mohicanen, zijnde in het gebied van Connecticut, aanvankelijk samen met de Pequot. Blijkbaar bedoelde de schrijver dus de Moheganen ipv de Mohikanen.

Deze film zou dus een boeiend beeld kunnen schetsen van een tijdperk van Amerikaanse kolonisatie toen de Britten en Fransen mekaar naar het leven stonden in het gebied waar Mohawks, Huronen, Moheganen (en ook wel wat Mohikanen) gehuisvest waren, amper 2 decennia voor de Onafhankelijkheidsverklaring. Met nadat ik nog maar net The General's Daughter zag wederom Madeleine Stowe in een hoofdrol.

En het ligt mogelijks aan mij, maar ik raakte amper wijs uit het verhaal. Magua blijkt een telg der Huronen die zich voordoet als een met de Britten geallieerde Mohawk maar die dezen in een hinderlaag lokt. Drie Mohikanen hakken deze Huronen dan in de pan, op Magua na. Maar treffen hun vrienden dood aan, afgeslacht door een Ottawa-stam (wat komen deze er ineens in doen?). De Fransen met de Huronen aan hun zijde belegeren dan de Britten. Wat volgt, is vooral liefde tijdens oorlog, wraak en weerwraak en reddingsmissies. Op zich allemaal niet oninteressant, maar ik had iets meer algemene duiding gewenst en iets minder een persoonlijk toneel. In die zin leunt deze inderdaad wel wat bij een Braveheart (1995) aan, zonder die score te evenaren. Wel vind ik hem beter dan Geronimo: An American Legend (1993), ook met Wes Studi.

Het geschiedkundig aspect bij deze film spreekt me behoorlijk aan, maar hoe dit dan als verhaal en film werd uitgewerkt maar matig, helaas.