Zivot Je Cudo (2004)

Bij vlagen weer even briljant als Black Cat, White Cat (totale chaos, sterke muziek en de meest uiteenlopende en bizarre personen en situaties), maar daarentegen kent de film te veel trage, saaie en nietszeggende momenten. Jammer...

Nog niet zo lang geleden gezien en het was mijn eerste Kusturica. Regelmatig hoor ik dat Zivot te herhalend is, te losjes qua verhaal, teveel als eerder werk...

De opening was voor mij meteen raak met een serie idiote slapstick scenes die zijn weerga niet kennen. De prachtige rollen voor de dieren, van een kat die een vogel letterlijk doodkijkt tot zo'n beetje de liefste hond die je je maar kan voorstellen. Ook deze draaien mee in de herhaling met hun gedrag. Goran Bregovic droeg deze keer niets bij als componist, maar Kusturica en Dejan Sparavalo (die voor Crna Macka al essentiele composities schreef) wel. Ook deze score is herhalend, maar verdeeld met de traditionele volks elementen briljant.

Alles is chaotisch en waanzin bij Kusturica wat vaak zorgt voor geweldige momenten. Veel situaties worden overduidelijk zo surrealistisch en krankzinnig dat je er alleen maar van kan genieten. Een berenjacht met een traditionele volkslied (wat niet zo zeer uit het land zelf leek te komen) erbij mond uit in een dekmantel voor nare gebeurtenis die zo'n krankzinnig grappig wordt laten zien. Zo zijn er meer hele intelligente, speels manieren van omspringen met de oorlog, maar ook doodsimpele ''kijk ik val'' momenten die ook zeer goed werken.

De chemie tussen Luka en Sabaha is uitstekend en vooral naarmate het verhaal vordert steeds sprookjesachtiger en dromeriger. Natasa Solak is werkelijk onweerstaanbaar mooi en leuk.

Ik hou het maar op 4.5 sterren

(nu nog vraag welke Kusturica ik het beste als volgende kan kijken? )

De bekende Kusturica elementen zijn weer allemaal aanwezig: veel muziek, chaos en dieren. And I `m lovin it!

Zeker de 1ste 3 kwartier is deze film van een hoog niveau. Dat kwam omdat ik de moeder en de zoon interessante personages vond. Met name de voetbalwedstrijd was ontzettend leuk in beeld gebracht. Moeder die zich niet kan beheersen en bij de coach in de dug out gaat zitten, om haar zoon te promoten of haar kennende voor een wipje?! Leuk ook, dat ze vervolgens in gezang uitbarst en eigenlijk zowel haar man als haar zoon tart . Verder ken ik ook niemand, die zo goed iemand zo nonchalant kan laten sterven. Lekker luchtig!

Na het 1ste 3 kwartier wordt het allemaal wat minder grappig. Een beetje tam zelfs. Datzelfde had ik ook al bij Underground, waar zich het verhaal teveel op Marko ging richten. Hier verdwenen Milos en Jadranka, hoe verzin je zo `n naam?! ineens en stond Luka in de schijnwerpers . Ik vond hem wel een aardig personage maar het gemis van de andere woog toch wel zwaar.

Natuurlijk bleven zich er leuke scènes aandienen. Vooral grappig toen Luka aan Sabaha vroeg of ze al sliep en dat met wel tig aantal bommen die ter aarde vielen . Wat mij in deze film positief opviel t.o.v. Black Cat, White Cat en Underground was de beeldige cinematografie. Vooral richting het einde zag de zonsval op de sneeuw en op de wit gekleurde bomen er erg mooi uit.

Heerlijke film dus, die soms ook erg subtiele momenten kent. Bv. bij de thuiskomst van Jadranka, die op de achtergrond op haar bakkes valt . Zonder dat het pontificaal in beeld komt en zonder geluidsversterking werkt zo `n scène dus ook! Het middendeel was dus duidelijk het minste, vandaar een mooie 4*

Saaie momenten? Omdat er af en toe eens géén histerische menigte door het beeld loopt? Neenee, dit is Kusturica's meesterwerk! Aanstekelijk, chaotisch, ontroerend, siroop-romantisch en van begin tot eind een feest voor oog en oor. Hij is niet de man van de grote boodschap, maar weinig mensen maken zo'n hartverscheurend mooie én leuke films als hij.

Vierde Kusturica alweer, een regisseur met een groot talent om simpele verhalen erg dynamisch te vertellen door geweldige slapstick, zijpersonages, aanstekelijke muziek en de inbreng van dieren.

Life is a Miracle is echt een hele typische Kusturica. Een film die nog het meeste lijkt op Underground als je wilt gaan vergelijken, Kusturica geeft ook hier een geschiedenisles uit het voormalige Joegoslavië. De oorlog verpest dromen en drijft de bevolkingsgroepen, en dus ook geliefden, die altijd hebben samengeleefd uit elkaar. Vond het misschien wat oppervlakkig, maar prima uitgewerkt.

Wel was het een stuk minder humoristisch dan anders. Zaten wel weer mooie stukken in, en herkenbare Kusturica-elementen (bandjes die overal opduiken), en aardig wat slapstick. De muziek was weer lekker aanstekelijk. Maar over het algemeen had ik toch het gevoel meer van hetzelfde te zien. Zolang dat een vermakelijke film oplevert is daar niet zoveel mis mee natuurlijk, maar had toch graag een originelere variant gezien.

3.5*

Als film een stuk beter dan de pure slapstick van Black Cat, White Cat. Helaas blijft het wat te chaotisch en soms te flauw om indruk te maken. Daarbij is de speelduur ook nog eens overdreven lang. Wel bevat Zivot je Cudo een paar leuke momenten, aanstekelijke muziek en grappige motieven. Kosturica zal echter geen favoriet van me worden. Redelijke 3* hiervoor.

Volledig in de lijn van Underground en Black Cat White Cat, maar wel wat minder goed. Toch is ook dit weer een heerlijke anarchistische komedie waar van alles gebeurt. De geestige momenten (denk aan een ezel met liefdesverdriet die zelfmoord probeert te plegen, een wel erg uit de hand gelopen voetbalwedstrijd, een beer die de spoorwegambtenaar heeft omgebracht, een nogal vervelende kat die het eten onder je neus weg rooft, een mooie droomscene op een vliegend bed, een bizarre boksscene, vreemde telefoonsex en zo veel meer) worden uitermate prettig in beeld gebracht. Ook deze film heeft (net als het verder geweldige Underground) een klein inkakmomentje halverwege, maar het blijft een vrolijke en kleurrijke bende. Kusterica heeft mijn volledige aandacht. 4 sterren. Op naar meer!

Fantastische film weer van Kusturica dit!

Na 5 minuten heb je al door dat we met een film van Kusturica te maken hebben. Want wat een vrolijke chaos qua dieren, muziek en maffe personages zitten er weer in deze film. En oh wat vind ik dat toch fijn. Het is een heerlijk apart oosters Balkansfeertje, zoals alleen Kusturica dat kan creëren, en ik laat me er oh zo graag door opzuigen. Deze film voelt voor mij aan als een soort van modern, magisch sprookje, waarin twee mensen verliefd op elkaar worden en ondanks de vele vaak absurde gebeurtenissen, die om hen heen plaats vinden, verliezen ze elkaar als het ware niet uit het oog.

Net als zijn andere films, bevat deze film ook heerlijke muziek. Verder zit er weer enorm veel gekke, soms zelfs absurde humor in de film, waarbij ook regelmatig de beesten weer een hoofdrol speelden. Mister Blonde somt trouwens een mooi rijtje op, waarbij ik bij elk van zijn voorbeelden spontaan weer een glimlach op mijn gezicht krijg. Vooral de voetbalwedstrijd is te gek voor woorden en ik heb ook nog nooit zo moeten lachen om “voetbalhooliganisme”. Die keeper die pis over zich heen krijgt. Geweldig moment!

Ook de personages in de film zijn erg fijn. Luka is een fijn personage, maar Sabaha is wat mij betreft de absolute ster van de film. Wat een mooie vrouw, wat een uitstraling en wat een positivisme straalt zij eigenlijk ieder moment uit. Niet verwonderlijk dat Luka dan ook op haar verliefd wordt. Vooral het moment waarbij ze voor het eerst aan elkaar toegeven, terwijl in het huisje waarin ze zich bevinden de bommen zowat inslaan, is van ongekende schoonheid. Ook qua cinematografie is het allemaal erg mooi en verzorgd. Kusturica zorgt ervoor dat het soms erg fraaie landschap van Bosnië op prima wijze in beeld wordt gebracht.

Na het zien van deze film is het makkelijk te concluderen, dat ik mij geen moment verveeld heb. Kusturica weet mij wederom tweeënhalf uur te betoveren met zijn film en laat hiermee echt overduidelijk zien dat het leven soms een enorm mirakel is. Net als bij Black Cat, White Cat had ik bij deze film ook een enorm vrolijk gevoel na afloop. Heerlijk is dat!

4,5*

Ook hierin is Kusturica weer lekker creatief bezig. De settings en de sfeer doen inderdaad wel een beetje aan Black Cat, White Cat denken. Maar dan in het oorlogsgebied van het voormalig Joegoslavie. Wat ook al duidelijk is is dat Kusturica erg zijn voorkeur bij dieren heeft en de settings en de decor's zo uit een doldwaze cartoon lijken te zijn weggelopen. Het sfeertje is ook weer erg mooi en de humor is weer lekker scherp en droog en heerlijk cynistisch. Zo is het natuurlijk erg leuk om te zien dat de hoofdrolspelers al die bombardementen om hun heen als heel normaal beschouwen en gewoon lekker verder leven. Wat verder ook gewoon onvergetelijk is is die voetbal wedstrijd. Heerlijk anti. Dat zouden ze in Nederland of Engeland ook eens moeten doen met hun overdreven roekeloze voetbalgedrag.

Ook bevat de film genoeg humoristische actiescenetjes en word alles gewoon zoals gezegt te kakken gezet. Dat deed Kusturica dus ook al met Underground. Heerlijk gewoon dit soort films. En dan nog een perfect, chaotisch, rommelig sfeertje erbij. Er moeten gauw meer films van de man in Nederland uitkomen.

4,0*

Weer een gezellige film van Kusturica.

De bekende kenmerken uit zijn films komen weer in overvloed voorbij. Complete chaos, dieren, getetter, liefde, leuke personages en situaties. Die voetbal wetstrijd was geweldig. Dit alles verpakt in een hartverwarmend verhaaltje. Op sommige punten viel het wel wat stil. De film kent daarnaast weer enkele geniale vondsten en het tempo zit er lekker in.

Heb weer van Kusturica's kijk op het leven genoten.

Verrassend mooie film hoewel het eerste 1½ uur daar niet naar uitzag. Het was zeker niet slecht, best grappig allemaal maar echt boeien deed het mij niet. Daar kwam abrupt verandering in toen Sabada, het lieve blonde moslimmeisje ten tonele verscheen. Ik was gelijk verkocht. Ik zou ook net als Luka daar smoorverliefd op geworden zijn. Mooi was trouwens de droomscène van Luka waar hij samen met Sabada in het bed boven het Bosnische landschap zweefde. Ook het happy end met die ezel was schitterend, eveneens de zeer komische scène van Sabada en Jadranka die elkaar in de haren vlogen. Wat de muziek betreft; van die blaasmuziek word ik af en toe een beetje moe maar van Kusturica's dierentuin kan ik nooit genoeg krijgen. Woef, kattekop en de ezel stalen voor mij samen met Sabada de show in deze heerlijke romantische film van een regisseur die ik nooit echt heb kunnen waarderen. Toch maar eens gauw Underground herzien die ik vijtien jaar geleden gezien heb maar toen bij mij moest doen met een misschien ten onrechte lage waardering.

4,5*

Kusturica strooit weer met fraaie beelden, onzinnige scènes en absurde seizoenswisselingen. Het doelbewust overdreven acteerwerk zorgt ervoor dat het slapstick-geheel compleet is. Maar tegen de achtergrond van de oorlog in Bosnië komt hij deze keer wel degelijk met een samenhangend verhaal: weliswaar kolderiek, maar ook romantisch en kritisch tegelijk. Gewoon een prima film, die je eigenlijk niet met andere kunt vergelijken of het zou moeten zijn met de overige films van Kusturica.

Goeie film over een gezin dat van Belgrado verhuist is naar het platteland. Zeker geen standaard oorlogsfilm, ondanks dat de oorlog in Bosnië gaandeweg een steeds prominentere rol aanneemt. Er gebeurd meer dan genoeg en het is ook allemaal mooi in beeld gebracht. Vooral het eerste gedeelte is een bonte bedoeling, maar wel op een prettige manier.

Het was alweer even geleden dat ik een Kusturica heb gezien, zijn naam zingt ook minder rond dan vroeger. Je zou bijna denken dat hij met filmpensioen is maar ik zie dat hij nog steeds actief is. Deze toch alweer bijna 20 jaar oude Life is a Miracle staat onder de Franse titel op Netflix, en hoewel hij een tikkie te lang duurt was dit toch weer een vrolijke chaos zoals alleen Kusturica dat kan. Zo goed als Underground en Time of the Gypsies wordt het niet, maar dat is geen schande.

Waar Kusturica zo vaak in uitblinkt, het creëren van een uniek sfeertje dat zowel melancholisch als vrolijk is, is weer ruimschoots aanwezig, met een fijne aanstekelijke soundtrack en maffe scenes vol grappige details. Maar karakterontwikkeling is niet zijn sterkste kant en hier is het ook een beetje ongemakkelijk. Het mooie en liberale Moslimmeisje wordt gegijzeld en afgeblaft maar raakt stapelverliefd op de man die haar vader zou kunnen zijn. Dat hij verliefd op haar wordt is natuurlijk wel voor te stellen maar andersom? Een term als Stockholm Syndroom komt dan toch naar boven.

Kusturica toont zich ook wel enigszins kritisch, maar dan toch vooral voor degenen die niet actief meevechten: de zichzelf verrijkende politici, de internationale pers, de incompetente VN, die moeten het ontgelden. De regisseur laat behalve wat vluchtende (Servische) dorpelingen en (Bosniak) sluipschutters nauwelijks iets van de oorlog en de etnische zuiveringen zien, en wat hij laat zien is duidelijk door een Servische bril. Nu was het conflict niet zo zwart-wit als men destijds deed geloven en waren er slachtoffers en daders onder alle groepen, helemaal bevredigend is de manier waarop Kusturica laveert tussen het conflict, de romance en de komische verwikkelingen toch niet.

Wil je een dolle amusante avond, dan ben je meestal met Kusturica wel aan het goede adres. Wat een gezellige bonte bende met een erg leuke opgewekte sfeer maakt hij er steeds van! Centraal staat hier de spoorwegverbinding die enkele bewoners letterlijk met elkaar verbindt.

Kusturica slaagt er ook steeds in de dieren - met de ezel op kop hier - mee te laten introduceren in het verhaal zonder altijd even aanwezig te zijn. De soundtrack is erg vrolijk en het geheel ademt een komische sfeer uit. De personages zijn loco wat vaak leidt tot komische (en absurde) taferelen.

Logisch en doordacht is het niet altijd, maar amusant des te meer. Ideaal om je volledig te laten in onderdompelen.