Great Expectations (1946)

film is inderdaad een genot om naar te kijken... maar ik ben het wel met MZA eens: het boeide me niet zo heel veel allemaal, beetje een droge opsomming van gebeurtenissen zonder emotionele lading (voor mij dan)

Op dat punt vond ik de versie uit '98, waar de relatie tussen Pip en Estelle veel beter is uitgewerkt, wat beter...

3,5 * ... vooral dankzij het uiterlijk van de film dus

Dit vind ik één van de minste Dickens verhalen. Ik kende het al omdat ik een tijd geleden de versie uit 1974 met Michael York en Sarah Miles heb gezien.

De reden waarom ik deze film kocht, was dan ook de regie van David Lean en omdat o.a. Alec Guinness erin meespeelt.

Het verhaal blijft voor mij toch het grootste struikelblok. Op één of andere manier spreekt het gewoon niet aan en blijven de karakters, op enkele uitzonderingen na, bijna onpersoonlijk. De uitzonderingen betreffen de werkelijke goede en innemende mensen als Joe Gargery en Biddy, Herbert Pocket en Abel Magwitch.

In de loop van de film wordt het verhaal wel wat vriendelijker, waardoor het meer emotie krijgt en pakkender wordt.

De fotografie is daarbij prachtig en het acteerwerk gewoon goed.

Zeer mooie cinematografie in deze film. De film is een zwart wit film, maar David Lean weet perfect met de kleuren te spelen. Volgens mij niet gemakkelijk omdat je toch tijdens het filmen iedereen in werkelijkheid ziet en dus ook in kleur. Na Doctor Zhivago en Bridge on the river Kwai men derde Lean-film. Wat me sterk opvalt is dat hij in z'n film een groot sprookjesgehalte kan toevoegen. Vooral hier in Great Expectations merk je veel van Dickens' stijl. Nochtans kende ik het verhaal niet van Dickens, buiten de titel dan. Ben benieuwd naar zijn versie van Oliver Twist. Ook Lawrence of Arabia en Brief Encouter staan oa op het lijstje (niet van Dickens, maar andere Lean-films natuurlijk).

Typisch voor Dickens zijn de soms stijve figuren, maar dat hoort nu eenmaal bij z'n verhalen. Zo lijkt het alsof de acteurs niet altijd zo sterk acteren, maar dat hoort bij de rol imo. De meoties van Pip komen geloofwaardig over en ook vele bijrollen zijn mooi in de verf gezet. Soms is de film iets te traag en zoals gezegd een opsomming van feiten, maar ik denk dat Lean iets te trouw aan het boek wilde blijven. Uiteindelijk toch een mooi sprookje geworden dat aangenaam is om te kijken, zelfs voor heel het gezin.

Het verhaal van Charles Dickens heb ik vroeger moeten lezen voor de middelbare school. In het begon vond ik het een heel mooi boek, maar gaandeweg vond ik het niet meer logisch worden en niet meer zo boeiend zoals het begin. Precies hetzelfde gevoel ontstaat bij het kijken van de film. Heel apart, maar wel opmerkelijk. Het huis van Miss Havisham ziet er wel geweldig luguber uit en precies zoals ik het me vroeger had voorgesteld.

Fotografie en sfeer zitten inderdaad wel snor, met omineuze mistbanken en een verdord landhuis met verdorde mensen daarin. De scenes met de gevangene vond ik ook wel sterk en veelbelovend.

Helaas wordt onze Pip (en niet alleen hij) daarna een beetje een vervelende snuiter, en meandert het verhaal maar wat door zonder dat je als kijker nou echt benieuwd bent naar de ontknoping. Als die dan éénmaal komt (oh schande, ik heb het boek niet gelezen) kon er bij mij slechts een schouderophalen vanaf, als ik eerlijk ben.

Maar ja, ze leefden nog lang en gelukkig, zullen we maar zeggen. 2*.

Erg mooie beelden en zeer verzorgd. Ook prima geacteerd, maar voor mij wel op een gedateerde manier.

Het verhaal volgt in deze versie wel beter het boek.

Smaken verschillen, maar qua sfeer vond ikzelf de 1998 versie fijner. Die is zelfs een van mijn lievelingsfilms en heeft voor mij meer invoelbare romantiek, tezamen met een bepaalde melancholie.

Net als bij deze maar dan anders, moderner uitgevoerd en eveneens heel stijlvol, vond ik.

Goeie film waarin een eenvoudige jongen te maken krijgt met een mysterieuze weldoener waardoor hij een heer van grote verwachtingen wordt. Een bewerking van het beroemde verhaal van Charles Dickens. Ondanks de mooie aankleding en een aantal mooie scenes weet de film je niet echt te 'pakken'.

David Lean weet in Great Expectations een sterke sfeer te scheppen. Door op een zeer mooie manier gebruik te maken van het zwartwit en dat vaak te combineren met mist, krijgt Great Expectations gelijk vanaf het begin al een fijne mysterieuze sfeer.

De cinematografie is uiterst verzorgd en op dat gebied valt er dan ook totaal niets te klagen over deze film. Het is een Charles Dickens verfilming, maar met het verhaal was ik niet bekend, dus ik kon me volledig laten verrassen door wat zou gaan komen. Het eerste half uur was in ieder geval erg sterk. De ontmoeting tussen Pip en de gevangene was interessant en boeiend om te zien.

Al Pip eenmaal wat ouder is wordt het allemaal wat minder. Het niveau blijft redelijk goed, maar het tempo wordt wat trager en daarnaast wordt er ontzettend veel gepraat, waarbij niet alle dialogen altijd even boeiend zijn. Het acteerwerk is gelukkig wel in orde en vooral Alec Guiness speelt erg goed. Maar die staat eigenlijk altijd wel zijn mannetje in elke film, waarin ik hem zie. Ondanks dat het niveau gaandeweg een klein beetje omlaag gaat, blijft het nooit vervelend om naar te kijken, omdat de cinematografie van Great Expectations gewoonweg erg mooi is.

Een iets meer pakkend verhaal had zeker een hoge score opgeleverd. Maar doordat het me uiteindelijk allemaal niet helemaal pakte, blijf ik steken op slechts een ruime voldoende van mijn kant.

3,5*

Visueel gezien is dit echt zo'n prachtige film. Van alle oudere films die ik gezien heb is het misschien wel de mooiste. Vanaf het begin op de begraafplaats al word je door de beelden vastgehouden. Er wordt ook op perfecte wijze een spannende en mystieke sfeer aan de film meegegeven.

Qua verhaal ben ik minder enthousiast. Het blijft allemaal behoorlijk kinderlijk. Zelfs voor die tijd. En het acteerwerk is ook best kinderlijk en over de top. En inderdaad, wat Spetie hierboven zegt. Vooral als Pip ouder word, word het verhaal ook steeds minder sterk en eigenlijk behoorlijk langdradig.

Maar al met al mag dat de pret voor mij niet drukken. De prachtige beelden en ijzersterke sfeer maken voor mij alles weer goed.

In mijn middelbare schooltijd heb ik vrijwel alle boeken van Charles Dickens gelezen. Ik vond en vind dit verhaal een van zijn mindere romans. Ook de film kan mij niet echt boeien, in weerwil van het feit dat John Mills een prima rol neerzet. Het leukste vind ik om een nog piepjonge Jean Simmons aan het werk te zien.

Mijn tweede verfilming (na Cuarons toen die uitkwam) van het klassieke werk dat ik overigens niet daadwerkelijk ken. Een plank vol Dickens hier zonder dat ik er ooit een gelezen heb. Het komt er maar niet van. Ik kan me eigenlijk vrij aardig vinden in de woorden van Spetie en Woland. Lean zet een uitstekende sfeer neer, zowel in de openingsscènes als in Ms. Havishams huis, wat duidelijk een inspiratie lijkt voor Norma Desmonds mansion in Sunset Boulevard, zoals Ebert terecht opmerkte.

De zestienjarige Jean Simmons als de jonge Estella schijnt de droom van menig Engels schooljongetje te zijn geweest, en ik snap uitstekend waarom. Al komt het wat masochistisch over, gezien haar neiging tot verbale mishandeling. Please young miss, scold me some more? Het zijn schoenen die Valerie Hobson niet weet te vullen als de oudere Estella. En zoals Woland zegt, John Mills is echt veel te oud voor Pip op de leeftijd 18-21.

Great Expectations is een behoorlijke lijstjesfilm en wordt gezien als de beste Dickens verfilming, of dat laatste klopt laat ik aan anderen over, maar met zijn sterke sfeer, mooie beelden, fijne soundtrack en over het algemeen prima acteerwerk is het in ieder geval ook nu nog steeds de moeite waard. Het middenstuk sleept echtet wat, en daardoor lijkt hij wat lang. Maar ondanks dat de verveling eventjes toesloeg heb ik me prima vermaakt!

De eerste veertig minuten zijn geniaal. De mistige openingsbeelden met een lang tracking shot naar het kerkhof zetten meteen de juiste sfeer. Er is een contrast tussen de jonge, onschuldige Pip en de ruwe ontsnapte gevangene Abel Magwitch, maar na de eerste angst zie je ze naar elkaar toe groeien. Nog zo'n dickensiaanse figuur is Lady Havisham, voor wie de tijd stil is blijven staan. Haar huis met de spinnenwebben, stofnetten en de vergeelde bruidsjurk heeft een gotisch karakter. Haar hooghartige nichtje Estella wordt goed gespeeld door Jean Simmons: verwaand op een charmante manier. Ze spelen het kaartspelletje beggar my neighbour, een variant van oorlogje.

Zodra Pip volwassen is, wordt het helaas minder. John Mills is vijftien jaar te oud. Van Valerie Hobson is moeilijk aan te nemen dat zij hetzelfde personage voorstelt als Jean Simmons, vooral omdat haar stem zoveel lager klinkt. Mooie karakterrollen zijn er wel voor Francis L. Sullivan als de dikke advocaat Jaggers en voor Bernard Miles als de simpele smid Joe.

Heerlijke film. Het verhaal van Great Expectations kende ik niet maar ik hou wel van films die zich in een vergelijkbare omgeving, sfeer en tijdgeest afspelen, zoals Les Miserables en in zekere zin ook A Christmas Carol. Gezien de poster en het genre had ik een standaard romantische klassieker verwacht, maar standaard is het allerminst, het is juist een erg origineel verhaal wat ook nog ontzettend fraai op het grote doek wordt gebracht. Het is eigenlijk geen romantische film aangezien het liefdesverhaal meer een onbeantwoorde platonische liefde is, die weliswaar een rode draad vormt, maar zich meer op de achtergrond afspeelt.

De kracht van Dickens zit in ieder geval in deze film in de fraaie personages en de wereld die door het krachtige verhaal hier wordt geschept. Een wereld waar de armen en minder bedeelden een hogere moraal kennen dan de kille rijken. In die wereld zien we hoe een jongen opgroeit uit het ene in het andere milieu, met alle voor- en nadelen van dien. De cinematografie is echt genieten, met prachtige omgevingen zoals een mistig kerkhof en een spookhuisachtig kasteel. Dit alles wordt gebracht in een fijn tempo waarbij je eigenlijk niet wilt dat de film eindigt. 4,5*

Ben wel benieuwd naar de andere versies aangezien ik lees dat het verhaal en de personages nog veel uitgebreider zijn dan wat in deze film wordt getoond.

Zonder dat hij ooit tot mijn lievelingsschrijvers zal behoren (4 titels van hem gelezen, waaronder déze) weet Dickens me toch altijd wel te vermaken èn te ontroeren, op de pagina zowel als op het scherm. Enigszins sceptisch ben ik aan deze (na misschien wel 25 jaar) tweede kijkbeurt begonnen, en het veelgeroemde begin op het kerkhof vond ik goed maar nou ook weer niet zó indrukwekkend als veel eerdere gebruikers hier, maar na verloop werd ik toch weer meegesleept. Jean Simmons is schandalig mooi als de jonge Estella, Bernard Miles is aandoenlijk als de lijdzame smid, en John Mills is geknipt voor de rol van de oudere Pip (met Mills' te hoge leeftijd had ik geen moeite – dat heb ik eigenlijk nooit bij dat soort "anachronismen"). Maar vooral de manier van vertellen beviel me, het tempo, de manier waarop Lean de ene keer de vaart erin houdt en de andere keer alle tijd neemt om dramatische momenten de gepaste intensiteit te geven, zoals wanneer Mr Jaggers aan Pip de identiteit van diens weldoener onthult. Zo ben ik op het einde mijns ondanks toch weer onder de indruk en, ja, toch ook weer ontroerd, ook weer met dank aan hoe John Mills zijn personage ondanks alle afwijzing en teleurstelling toch nergens bitter laat worden of zijn optimisme laat verliezen. Knap.

Een zeldzaam voorbeeld van een period piece dat ik kon uitstaan, gebaseerd op Charles Dickens' gelijknamige 'bildungsroman'. Het is vooral het acteerwerk dat de film een serieuze duw in de rug geeft. Een jonge Alec Guinness (Obi-Wan), de no-nonsense advocaat Jaggers, de mannenhatende oude vrijster, het zijn stuk voor stuk acteurs die hun rol moeiteloos en meesterlijk spelen. Het was in feite enkel het hoofdpersonage dat me niet wist te bekoren. Een nogal onopvallende vertolking. Het verhaal valt zoals gezegd onder de noemer coming of age en volgt een jong weeskind dat holderdebolder in de aristocratie belandt en door een mysterieuze weldoener tot 'gentleman' wordt gebombardeerd. Ik vond de vlotte vertelstijl aangenaam en het geheel viel bijgevolg makkelijk te verteren. De motieven van de weldoener blijken uiteindelijk wat troebel en tegen het einde verliest de film zijn energie, ondanks de onverwachte wending. Ik had liever gezien dat Estella niet door Pip werd meegesleurd, maar in plaats daarvan eindigde als haar (pleeg)moeder en zo de cirkel volmaakte. Zo'n downer ending was destijds helaas onmogelijk en Lean was wellicht toegewijd aan het bronmateriaal. Het is alleszins mooi in beeld gebracht, met gevoel voor detail. De openingsscènes in het moeras waren schitterend vormgegeven en vormden een vroeg hoogtepunt.

Voor het eerst dat ik een Dickens-verfilming zag, zonder eerst het boek te hebben gelezen. Van wat ik erover teruglees, lijkt het verhaal nauwgezet te zijn gevolgd - uiteraard in afgeslankte vorm. Veel van de thema's en plotwendingen zijn weer erg typisch voor de schrijver.

Het eerste gedeelte van de film is behoorlijk donker, en kent zelfs wat ouderwetse griezelfilmelementen. In tegenstelling tot menigeen hier vond ik het tweede gedeelte juist iets leuker, vanwege de rijkere decors en gebeurtenissen.

De film ziet er mooi uit - Lean was blijkbaar een innovator op dat gebied - en kent hier en daar wat afstandelijk spel van de acteurs. Dat is nogal Victoriaans, en blijkbaar niet sentimenteler gemaakt voor de filmversie. Ondanks die waarheidsgetrouwe weergave, is het niet helemaal mijn stijl.

Wel erg leuk om de jonge Alec Guinness (met blonde kuif) en zeer jonge Jean Simmons te zien.

Prachtig camerawerk en zeer mooie decors en heel veel sfeer maken deze versie tot een lust voor het oog , maar mijn hemel , wat is en blijft deze hoofdpersoon gedurende het hele verhaal een slap slaafje naar Estelle .

Jean simmons zet overigens wel heel sterk haar personage van verwend en verwaand loeder neer .

Als jonge jongen kan ik me deze blinde adoratie nog wel voorstellen maar naarmate hij ouder en wijzer wordt wordt het steeds moeilijker om te aanvaarden laat staan het eindplot .

1 van de red pill truths komt hier ook erg duidelijk naar voren , en dat is het concept van : men must become en women just are .

Niet ondersteboven van Charles Dickens noch van de verfilmingen van zijn boeken. Er is iets in het plot dat me weerhoudt. Hij creëert steeds een soort van sprookjesachtige sfeer van de underdog, de verschoppeling, voor wie het op miraculeuze wijze steeds goedkomt.

Visueel vond ik het wel mooi. Erg sfeervolle openingsscènes op de begraafplaats, zowel met als zonder de mist. Vermoedelijk door de keuzes die de film maakte, maar ik vond de verschillende (levens)delen van Pip nogal bruusk in de overgang. Tijdssprongen zijn zelden makkelijk te verweven in een plot, maar hier had ik geen goed gevoel bij.

Daar ik nog een goed gevoel had bij het begin van de film ervoer ik dat hoogtepunt nimmer nog in het verdere verloop van de film. Zoals ik al zei scoort de film voor op cinematografisch vlak goede punten.

Pip is een weesjongen die opgroeit in de moerassen van Kent. Nadat hij een ontsnapte gevangene helpt, wordt de knaap naar het grote landhuis van de excentrieke Miss Havisham gebracht om daar het gezelschap te houden van haar dochter Estella. Pip wordt verliefd op de koele maar knappe Estella en droomt ervan een gentleman te worden. Dankzij een mysterieuze weldoener krijgt hij de kans om naar Londen te gaan en zijn dromen waar te maken. Maar hij ontdekt al snel dat zijn nieuwe leven complexer en pijnlijker is dan hij had verwacht.

David Leans "Great Expectations" (1946) is een superieure verfilming van Charles Dickens' gelijknamige roman. Deze klassieker van de Britse cinema wordt geprezen om zijn trouwe weergave van het bronmateriaal, bijzonder sterke acteerprestaties en opmerkelijke visuele stijl. Lean slaagt er op uitstekende wijze in de essentie van Dickens' verhaal te vangen en over te brengen met zowel een gevoel van grandeur als emotionele diepgang. Zijn film straalt ook perfect de gotische sfeer van Dickens’ werk uit. De muziek van Walter Goehr is sfeervol zonder ooit opdringerig te worden. De score draagt bij tot de emotionele impact van het scenario. De decors zijn authentiek en de fotografie bij de griezelige scènes (bvb op het kerkhof) bijzonder effectief in het opwekken van een gevoel van angst en isolatie. Van de vertolking van Finley Currie als gedetineerde kreeg ik persoonlijk een krop in mijn keel. Ook Martita Hunt als Miss Havisham is onvergetelijk; ze incarneert perfect de tragische waanzin van een verbitterde oude dame die vastzit in het verleden.

"Great Expectations" onderzoekt thema's zoals klasse, ambitie, liefde en verraad. Lean blijft trouw aan Dickens' kritiek op de Victoriaanse samenleving en legt de nadruk op de illusies van sociale mobiliteit en de corruptie van menselijke waarden door rijkdom.

Dit tijdloos meesterwerk is een onvergetelijke kijkervaring, waarin de regisseur de essentie van Dickens' roman met groot vakmanschap weet te vangen. Leans vermogen om de donkere en romantische elementen van het verhaal met elkaar te verweven, maakt deze adaptatie een van de beste literaire verfilmingen ooit gemaakt. Zonder meer cinema op zijn best.