Too Late Blues (1961)

Met deze Too Late Blues heb ik dan eindelijk alle films van John Cassavetes gezien. Ik had hier niet al te hoge verwachtingen van, mede ook omdat ik wist dat Cassavetes dit als een mislukking beschouwde, maar dat viel nog reuze mee en het bleek zelfs een vrij goede film.

De sfeer van jazz en blues zit er vanaf het begin gelijk in, maar het is even wennen aan de personages, die veel dialoog hebben, maar gelukkig komt dat al snel goed. Ik was best onder de indruk van Stella Stevens, die een sterke rol speelt als de vrouw, die het de hoofdrolspeler moeilijk lijkt te maken in zijn leuze voor liefde of muziek. Ook de rest van de cast doet het naar behoren. Het liefdesverhaal werkt goed, maar soms hapert het totale plaatje enigszins, vooral in de tweede helft.

Maar toch heb ik hier best van genoten. Mooi dicht op de huid camerawerk ook, wat ook weer erg deed denken aan Cassavetes debuutfilm Shadows. Het viel trouwens niet mee om deze te vinden, maar uiteindelijk is het gelukkig wel gelukt. Jammer dat niet meer films heeft mogen maken, maar er zitten in ieder geval een aantal pareltjes tussen. Voor mij is hij in ieder geval een geweldige regisseur en een unieke filmmaker, dat moge duidelijk zijn.

3,5*

Vroege Cassavetes mist wel wat van de kenmerkende elementen, maar wel is daar de lome sfeer, en in de persoon van Seymour Cassel zowaar toch een van zijn vaste acteurs. Het is geen geweldige film, maar de moeite zeker waard. Bobby Darin stelt het point of view van de regisseur voor, met zijn hang naar authenticiteit en vrijheid, wars van commercie, met een zekere ironie neerkijkend op de mensen in het vak die het voor het geld doen. Beelden en muziek zijn prima, en zelf kan ik ook wel erg genieten van de taal van die tijd, waarin de ander een baby dan wel een freak was, of erger, een phony. Los van het fijne tijdsbeeld zitten er ook gewoon een aantal sterke scenes in, zoals de oplopende spanning met die lompe Ier in de pool hall, maar ook de vrolijke scenes in het park en in de kroeg.

Alleen zijn twee laatste films moet ik nu nog zien, waarbij de verwachtingen over Big Trouble wel erg laag gespannen zijn.