Watership Down (1978)

Sterke animatiefilm met een uitstekend plot en een bijzonder sfeertje, mede dankzij de sterke muziek. Bright Eyes is en blijft toch een erg mooi nummer. Verder valt het tempo op, welke veel en veel lager ligt dan de gemiddelde hedendaagse (Disney) animatie. Erg leuk om eens gezien te hebben.

3,5 sterren.

De animatie is inderdaad niet om aan te zien (en het geheel is bijzonder slecht ingelezen), maar eigenlijk vind ik het verhaal niet veel beter. Onduidelijke symobliek (al kan dat aan de veranderende tijden liggen) en met name in het tweede deel erg saai. Ongetwijfeld een klassieker, maar ik vond er, om de heer Fortuyn eens te quoten, 'niks an'.

1,5*.

Voor mij de eerste keer dat ik hem zie.

Vond er weinig aan eerlijk gezegd. Redelijk saaie kinderfilm die af en toe redelijk hard en bloederig wordt. Zoals al een paar keer aangegeven zijn het meer twee films aan elkaar geplakt. Eerst de toch, dan het legergevecht.

De animatie is redelijk brak, zeker de "artistieke" intro/outro stukjes. De meeste konijntjes misten ook een beetje identiteit, had zelfs het gevoel dat ze soms ook nog van kleur veranderden (oa die chief tijdens zijn vlucht bij de trein). De voice acting is vreselijk slecht, en heeft veel weg van "tussen de soep en de pattaten" werk. Emotieloos gebrabbel afgewisseld met vreselijke typetjes (die vogel). De muziek was ook allesbehalve geweldig, en leek meer voor plaatsvervangende emotie te moeten zorgen. Allemaal veel te overdreven en dramatisch.

Dit alles zorgt ervoor dat die konijnen mij uiteindelijk weinig konden boeien. Weinig geslaagde film, al ligt dat misschien wel anders als je hem voor het eerst als 6jarige gekeken hebt.

1.5*

Net eindelijk gezien. Ik hoor iedereen steeds over het mooie "Bright Eyes" en wist even niet welke het was. Even snel beluistert en herkende hem wel, maar wist de naam niet. Maar het is inderdaad een erg mooi nummer.

Het verhaal in de film is best leuk en ik vond de film erg mooi. En ik zie hem nu pas voor het eerst. De film is ook totaal niet kinderachtig. Hij is misschien zelfs eng voor de kleintjes. Toch leuk om er een wat volwassener tintje aan te geven.

De animatie was niet erg goed, maar daar stoorde ik me totaal niet aan. En iedereen heeft het over dat de film erg emotioneel is maar dat vind ik wel meevallen. Ik denk, bij mij was dat tenminste het geval, dat het vooral komt door het nummer "Bright Eyes". Als ik alleen maar bij de trieste scenes denk aan "Bright eyes, burning like fire.." dan krijg ik ook een brok in me keel. Omdat het eigenlijk best zielig is voor de konijntjes, wat ze allemaal wel niet meemaken. Als je deze scenes zou zien zonder dat nummer, lijken ze al gelijk minder 'heftig'. Dat geldt voor mij althans.

Jammer trouwens dat dat nummer weinig in de film werd gedraaid. Het einde snap ik trouwens niet helemaal. Waarom wilde Hazel dood? Nu zijn al zijn vriendjes verdrietig...

Jammer dat ik hem vroeger niet had gezien, dan vond ik hem misschien nog beter. Toch vier sterren.

Een zeer goede Britse animatiefilm, die jaren later nog steeds goed mee kan en zeker wel kan concurreren met de Disney films van destijds en nu.

In tegenstelling tot de Disney films is Watership Down een stuk harder, waardoor de film voor volwassenen beter tot zijn recht komt en voor kinderen waarschijnlijk erg zielig is en zeker niet geschikt voor de allerkleinsten, omdat de film best veel geweld bevat. De film vertelt het verhaal van een groep konijnen die in eerste instantie vredig met elkaar en enkele andere dieren ergens in het Engelse landschap leven. Op een dag krijgt een konijn echter visioenen waarin hem verteld wordt dat het bos en de weide waar ze leven binnenkort verwoest zal worden. Lang niet alle dieren geloven hem, maar samen met de kleine groep die hem wel gelooft, gaan ze op avontuur en op zoek naar een nieuwe plek om te wonen. De zoektocht levert echter een hoop gevaren en problemen op, maar vastberaden zetten ze door.

De animatie is prima verzorgd en het verhaal wordt op een duidelijke goed gestructureerde wijze verteld. De stemmen zijn perfect afgestemd op de karakters van de dieren en na dertig jaar is dit nog steeds een prima animatiefilm, die de tand des tijd prima heeft weten te doorstaan.

4,0*

Eén van de weinige animatiefilms die het effect van Bambi kan evenaren. Net als Bambi een film die waarschijnlijk vooral bij jongere leeftijd zal aanslaan, al kan je er als oudere kijker (misschien wel door de nostalgie) eveneens van genieten. Grote verschillen met de Disneyfilms van toen is het tragere tempo en de hardere scènes. De konijnen kennen evengoed de dood en hier komen bloederige scènes WEL in beeld.

Grote troef van de film is wel het verhaal, dat nog beter tot z'n recht komt in het originele boek natuurlijk. Qua beeldvorming is het eigenlijk nog niet zo slecht, ondanks het lage budget. Vooral de dromerige delen hebben wel iets filosofisch en psychedelisch zelfs. Iets meer persoonlijkheid had wel gemogen, al is dat eigenlijk niet per se nodig. De sfeerzetting en het verhaal komen er gelukkig wel goed uit.

Verbaasde me in eerste instantie dat ik deze animatie vroeger nooit gezien heb. Na het kijken snap ik dit echter wel.. Heftig zeg, absoluut geen kinderfilm eigenlijk. Wel een mooie film, pakkend verhaal met een tekenstijl die we tegenwoordig niet meer gewend zijn maar die ik zeker kan waarderen. Soundtrack van Simon & Garfunkel moet ook even vermeld worden, prachtig.

3,5*

Een waar kunstwerk dat psychologisch angstaanjagend realistisch is en vol prachtige filosofische en religieuze symboliek. Eigenlijk heeft geen andere film me ooit zo weten mee te sleuren in z'n eigen wereld vol nostalgische kleuren en vergezichten en een verzameling helden en slechteriken alsof elke epische klassieker z'n eigen afgevaardigde in de vorm van een konijn voor deze film heeft geleverd.

Toen ik zeven was heb ik fragmenten van deze film gezien en de film brengt me terug naar m'n belevingswereld van toen. Het grote kwaad en duister van de ziel worden hier getoond en dit is een angstaanjagende ervaring als je zeven bent. Maar waarheid is altijd het mooist en deze film heeft zeker invloed gehad op hoe ik de wereld ging zien. Als kind heb ik veel beelden heel anders onthouden dan ze er nu daadwerkelijk uit bleken te zien. In mijn geheugen was het een hele zwarte donkere film - qua beelden bedoel ik dan - dat er de hele film donkere zwarte wolken waren en dat eigenlijk bijna alle scenes zich in de nacht afspeelden. Apart dat als kind de dreiging in de film je daadwerkelijke visuele herinnering zo beïnvloedt. Ik vind dat je dit kinderen kunt laten zien, ik ben blij dat ik hem gezien heb toen en dat ik niet in het ongewis werd gelaten over de duistere kanten van de geest. Het is wel het best als er een ouder bij is.

Nostalgie speelt natuurlijk een belangrijke rol in mijn waardering, maar de wreedheid en het heldendom wordt ook daadwerkelijk op een prachtige manier neergezet. Daarnaast zijn de schilderachtige landschappen en de surrealistische stukken in een andere tekenstijl sowieso al vol melancholie en magie. De magie in deze film spreekt me bijvoorbeeld meer aan dan in de Miyazaki films (die ik overigens briljant vind) omdat de analogieën met filosofische en mythologische denkbeelden heel realistisch zijn hier en ik er ook echt in geloof. Ik moest ook voortdurend aan het fascisme denken (ik ben ervan overtuigd dat de makers dit bewust in de film hebben verwerkt) . De score is ook prachtig, voegt erg veel toe.

Goede animatiefilm. Mooi verhaal, met een achterliggende boodschap. Vooral de tweede helft van de film was erg boeiend, naast natuurlijk het begin met het scheppingsverhaal. Wel jammer dat de characters over het algemeen nogal oppervlakkig bleven.

Er zaten toch een paar vechtscenes in die zeker niet kinderachtig zijn. Al met al zeker de moeite waard.

3,5*

Dit blijft toch wel een mijlpaal in het genre familiefilm.

De film heeft absoluut zijn mindere kanten, maar combineert als geen ander universele thema's met een tot de verbeelding sprekend avontuur. De film is wat te gehaast, en had al met al meer dan 90 minuten moeten duren om meer uit te werken, maar dat is dan ook het enige (echte) relevante kritiekpunt voor mij.

De animatie is wat gebrekkig en hoekig, maar dat brengt een zekere sfeer met zich mee. De stijl is echter wel ontzettend fijn, met name de landschappen zijn indrukwekkend. De konijnen zelf zijn in het begin wat lastig uit elkaar te houden, maar ergens is dat wel een pluspunt, waar ik het straks nog over heb. Maar bovenal is de film sfeervol en prachtig gemaakt, zeker gezien de animatiestandaarden in die periode.

Wat het mooiste blijft aan de film is dat het ook echt een film is over dieren en hun avontuur. Tegenwoordig, onder invloed van Disney en co. met name, zijn dieren in animatiefilms equivalenten van mensen geworden. Dat kan ook leuk zijn hoor, maar hier was het duidelijk een pluspunt dat het niet het geval was. Ondanks dat hier ook Engels wordt gesproken zijn en blijven het beesten die in al hun onwetendheid en naïviteit toch doorzetten.

De voice-acting van de konijnen is geweldig, van de vogel een stuk minder. De dialogen zijn ontzettend goed geschreven. Het verhaaltje blijft ook nu erg leuk, met name de truucjes van de beesten. Gek genoeg zijn dat voor mij, samen met de muziek de dingen die ik nog het meest heb onthouden van vroeger.

Heerlijk filmpje, zowaar ook nog best ontroerend op het einde.

3,5*

Ken het boek niet, dus beoordeel ook het verhaal puur op wat ik gezien heb.

.

Aparte film. De animatie is nogal primitief, maar de tekenstijl en de achtergronden zijn erg karakteristiek en wel fijn om naar te kijken. Er zitten een aantal mooie shots in, zoals de wat meer abstracte stukjes, en een shot in het bijzonder waarvan het langzaam van donker naar licht gaat. Misschien technisch niet hoogstaand, maar wel mooi om te zien.

Over het verhaal, het is verfrissend om konijnen als zulke 'volwassen' personages te zien, ook door de Britse stemmen. Geen fluffyness, maar serieuze karakters.

Alle dieren zijn een serieus gevaar en zien er dus gevaarlijk en bloeddorstig uit. Het schept nogal een beklemmend sfeertje allemaal.

Ik vroeg me af wat het verhaal precies moest worden, maar uiteindelijk wordt het nog best interessant, en soms echt spannend. De film moet het wel een stuk meer van de tweede helft hebben.

Als je de stijl en de muziek erbij optelt is het toch best een bijzondere film geworden.

Vogel is een beetje jammer, maar ik kan me voorstellen dat hij voor anderen een komische noot kan zijn.

twijfel tussen 3,5 en 4*

Geweldige en zeer ontroerende film! Watership Down is prachtig gemaakt. De animatie is fantastisch. De tekenstijl is echt heel erg mooi. Geweldige muziek, Bright Eyes is en blijf een van mijn favoriete nummers. Watership Down is ook vrijwel uniek, De film The Plague Dogs van de zelfde makers en de boeken reeks Warrior Cats van Erin Hunter zijn redelijk vergelijkbaar maar toch is Watership Down de meest unieke. Het boek is ook geweldig maar ik vind de film iets beter. Niet echt voor de allerkleinste maar wel zeer ontroerend, spannend en geweldig. Goede Muziek, Hele Goede Animatie, Goede stemmen vooral van John Hurt en Nigel Hawthorne die ook samen in The Black Cauldron zitten, Mooi Getekend en schitterende achtergronden.

My heart has joined the thousand, for my friend has stopped running today.

Ik kan moeilijk beschrijven waarom ik deze film goed vind.

Hij was duidelijk anders dan andere "kinderfilms", er zat een soort "lelijkheid" in die je in al die andere films niet tegenkomt, wat hem een bepaalde aantrekkingskracht geeft... Ofzoiets:-)

In elk geval zie ik het niet meteen gebeuren dat er nu nog ooit zoiets gemaakt zal worden (nieuwe generatie kinderen ... :-/)

4,0 !

Ik heb deze prent nu toch eens voor de eerste keer gezien. Ik wist niet meteen wat ik ervan moest verwachten al had ik wel al snel door dat het geen happy film ging zijn. Ja, bij momenten is het nogal hard en bloederig al is het geen geweld om het geweld. De natuur is hard en het gevaar schuilt er achter elke hoek. Soms was het moeilijk te volgen omdat het niet altijd duidelijk was wie wie was. Maar het verhaal in zijn geheel was eigenlijk heel goed te volgen. Het zat wat mij betreft heel sterk in elkaar. Dit is geen tekenfilm voor kleine kinderen, best wachten tot ze wat ouder zijn. Toch eentje die men moet gezien hebben vind ik. Er zit ook wel een duidelijke boodschap in aan de mensheid.

Wooh, geen tekenfilm voor tere zieltjes hoor. Een aantal konijnen zijn op de vlucht en maken heel wat onheil mee. De insteek is serieus, want in het echt is de natuur heus geen idyllische plek waar iedereen vredig naast elkaar leeft. Verschillende keren vloeit er bloed en dat had ik niet van tevoren gedacht bij een film als deze.

Jammer alleen dat het verhaal veel 'en toen dit en toen dat' heeft. Dat maakt het eigenlijk niet heel interessant. Daarentegen ziet de animatie en dan vooral de achtergronden er mooi uit. Dit is heel anders dan de doorsnee-Disney en dat is ook wel eens de moeite waard, al hoef je geen topfilm te verwachten.

Ik was al van plan om deze film eens opnieuw te bekijken, maar het is wel toevallig dat net gister de schrijver van het oorspronkelijke verhaal is overleden. Wat betreft de verfilming is het een vrij boeiende film geworden, maar de echte cultstatus die de film heeft zie ik er ook nu niet in. Interessant om een verhaal eens uit perspectief van dieren te bekijken, helemaal omdat ze zich hier ook als dieren gedragen en niet als halve mensen in een dierenlichaam zoals in zoveel films van vandaag de dag met dieren in de hoofdrol (Shrek, The secret life of pets, nog tientallen films etc). Hier worden de dieren opgejaagd, zijn ze vooral kwetsbaar en hebben ze hun eigen visie op de wereld. De film geeft ook duidelijk een boodschap af. Het slotkwartier maakt wel veel goed, met een levensecht gevecht tussen de konijnen en daarna ook met de hond. Behoorlijk bloederig nog. Verder gewoon mooie beelden en een goede soundtrack, maar nogmaals, ik had er iets meer van verwacht. Wat dat betreft maakte een dierenserie als Beestenbos is Boos vroeger meer indruk op mij, al is dat ook ruim 20 jaar geleden.

3,5* blijven staan.

Bij “Watership Down” denkt bij iedereen van mijn generatie aan het prachtige liedje “Bright Eyes” van Art Garfunkel en die zielige film met die konijntjes. “Watership Down” was een wereldwijd boxoffice-succes, ook al voordat “Bright Eyes” in april 1979 de Top 40 bestormde en de grootste hit van dat jaar werd. Het zorgde er wel voor dat de bioscopen opnieuw vol stroomden voor een nieuw publiek dat deze unieke animatiefilm alsnog bezocht. “Watership Down” staat ook nu nog in de filmannalen als één van de beste niet-Disney-animatiefilms aller tijden en dat komt niet alleen simpelweg door de kwaliteit van de film, maar ook door het feit dat het op een aantal punten vrij radicaal breekt met de ongeschreven regels van de animatiefilm die voortkwamen uit die Disney-traditie.

Om te beginnen speelt “Watership Down” zich niet af in een sprookjesachtige, geromantiseerde wereld. De film is zeer trouw aan het gelijknamige boek van Richard Adams waarop het is gebaseerd en speelt zich af op bestaande, authentieke locaties die in bijna 40 jaar nauwelijks zijn veranderd. Regisseur Martin Rosen nam een groot deel van zijn animatieteam zelfs mee naar die locaties en liet er talloze foto’s maken, zodat ze zo precies mogelijk de beelden en de sfeer van de omgeving konden verwerken in hun animaties. De konijnen zien er ook echt als konijnen uit en het zijn subtiele verschillen in uiterlijk, mimiek en gedrag die het mogelijk maken om de verschillende karakters van elkaar te onderscheiden. De toon is ook erg serieus: dit is een spirituele reis volg gevaren en , inderdaad, er is geweld en er vloeit bloed. De enige humor komt van een gehavende zeemeeuw, maar die humor is nooit geforceerd.

De grote ambities van “Watership Down” worden meteen duidelijk in de openingsscène waarin we een indrukwekkende, surrealistisch sequentie zien waarin Frith [een soort God voor de konijnen] het mythologische verhaal vertelt van het konijn: ‘Prince with a thousand enemies ... digger, listener, runner, prince with a swift warning’. Ouders waren meer geschokt over het geweld in de openingsscène dan hun kinderen en de film bleek een groot succes bij jong en oud te zijn. En het is dat nadrukkelijke verschil met de Disney-formule dat deze film ook nu nog een aanrader maakt, niet alleen voor kinderen van alle leeftijden maar zeker ook voor volwassenen die de sentimentaliteit van Disney ontgroeid zijn.

In “Watership Down” verlaat een groep konijnen hun konijnenveld op basis van een naar voorgevoel van Fiver [Richard Briers], wiens intuïtie zijn vrienden al vaker heeft gered. Hun leider Chief Rabbit [Ralph Richardson] besluit zijn waarschuwing te negeren, maar in totaal besluiten 7 konijnen de gevaarlijke reis naar een nieuwe ‘warren’ te aanvaarden. Behalve Fiver zijn dat zijn beste vriend Hazel [John Hurt], ex-officier Bigwig [Michael Graham Cox], de sluwe Blackberry [Simon Cadell], de kleine Pipkin [Roy Kinnear], de snelle Dandelion [Richard O’Callaghan], de oude Silver [Terence Rigby] en Violet. Op weg naar wat ze hopen dat een paradijs zal zijn, moeten de ze de nodige gevaren trotseren waarbij de dood constant op de loer ligt. Een ontmoeting met de zich vreemd gedragende Cowslip [Denholm Elliot] doet de groep besluiten zijn uitnodiging om in zijn ‘warren’ te overnachten af te slaan en wanneer ze op het grondgebied van de angstaanjagende generaal Woundwort [Harry Andrews] betreden, blijken zelfs hun soortgenoten grote vijanden te zijn. Gelukkig krijgen ze hulp van Kehaar [Zero Mostel], een zeemeeuw die onder bescherming van de groep kan uitrusten van een lange reis richting de zee.

Dit Exodus-verhaal, met Fiver als een paranoïde Mozes-figuur, gaat zware thema’s niet uit de weg, maar verwerkt die thema’s op een wijze die zowel volwassenen als oudere kinderen, op hun eigen manier, kunnen bevatten. Het is die dubbele dimensie, die het de moeite waard maakt om de film als volwassene opnieuw te zien, waardoor de film – net als het boek – zo tijdloos blijkt te zijn. De animatie is effectief, de achtergronden zijn prachtig getekend en er is een mooie, ingetogen muzikale score. Bekijk ‘m nog eens, houd de zakdoeken bij de hand, zeker wanneer de engelachtige stem van Art Garfunkel heel eventjes zijn opwachting maakt. Een juweeltje voor oudere kinderen, jonge volwassenen en oudere jongeren.

"All the world will be your enemy, Prince with a Thousand Enemies, and whenever they catch you, they will kill you. But first they must catch you, digger, listener, runner, prince with the swift warning. Be cunning and full of tricks and your people shall never be destroyed."

Jeetje, wat ben ik gevormd als kind door zulk soort tekenfilms. Diepe indruk lieten ze achter en door de jaren heen heb ik telkens een moment gehad dat ik 'behoefte' had om Watership Down te kijken. Met elke kijkbeurt ervaar ik dit verhaal nog net zo intens en emotioneel als de eerste keren kijken zoveel jaren terug. Het is zeker geen echte kinderfilm en heeft een rauw randje. Het is een verhaal vol avontuur, gevaar, moed, doorzettingsvermogen en (broeder) liefde. De band tussen Hazel en Fiver raakte me altijd diep. Dit ondersteund door de mooie en herkenbare stem van John Hurt en natuurlijk de prachtige muzikale ondersteuning. En dan niet enkel bright eyes, maar de muziek die door de gehele film heen te horen is. Recent ook de nieuwe Netflix serie bekeken, maar dan kijk ik toch vol weemoed omdat deze niet de intensiteit heeft van de film. Het blijft een van mijn favorieten en vele kijkbeurten zullen dan ook nog volgen.

Deze animatiefilm eens bekeken en dit was nog een opmerkelijke film. Toch wel wat minder geschikt voor kleine kinderen, want er komen toch wel redelijk wat dramatische en bloederige scènes voorbij.

De film zag er mooi en de stemmen waren ook wel goed.

Het liedje "Bright Eyes" kwam nog redelijk vroeg in de film en 'k had het toch nog wat opvallender verwacht.

Een aanrader.

Net als macrobody dacht ik ook dat dit een zielige film zou zijn, maar dat blijkt niet het geval te zijn. Ik vond het overal een goede animatiefilm, mits je deze in de tijd van 1978 plaatst. De animatietechniek kan voor mij de tand des tijds niet meer goed doorstaan, maar dat is na 44 jaar ook niet zo erg. Misschien zijn er betere transfers/remasters op de markt dan die ik heb gezien, maar de hoeveelheid ruis en onscherpte was op momenten wat storend. Verder kijk je naar stilstaande beelden waarbij alleen de meest noodzakelijke elementen in het beeld bewegen. Bv. het gras waait in basis niet mee met de wind. Logisch, aangezien elk beeld handmatig moest worden getekend zou het een monsterklus worden om alles continue te laten bewegen. Lang leve de computer. Daarmee wordt het soms meer een geluidsverhaal dat met mooie prenten/beelden wordt ondersteund. Ik vond de stemmen okay, maar wat aan de saaie kant. Ik miste soms juist wat variatie hierin en miste soms wat emotie. Het liedje van Art Garfunkel is prachtig en lift de flim naar een hoger niveau. Toch miste voor mij ook hier wat emotie op de één of andere manier. Al met al een prima 'grotenmensen' animatiefilm en alleen al vanwege de status 'klassieker' zou iedereen deze een keer moeten zien, maar ik ben wat minder lyrisch dan sommige andere reviewers. Ik geeft de film - mede door Art Garfunkel - een dikke 3 sterren.

Hoe lang zou het geleden zijn dat ik Watership Down zag? Minstens 25 jaar waarop het nooit weer tot een herkijk kwam maar daar ook niet echt de behoefte toe had. In mijn herinnering was dit toch wel een erg droevige tekenfilm met het melancholieke en kwetsbare bright eyes als tranentrekkende hoogtepunt. Maar goed, de film tegenkomen bij de kringloop veranderde toch een hoop.

En wat sowieso opvalt aan het begin, waar de konijnen regelmatig doen denken aan Marjolein Bastin, zijn de bekende stemmen ondermeer van John Hurt, Denholm Elliot en Nigel Hawthorne, maar ook dat het simpel doch mooi gemaakt is. Snel slaat daarna de sfeer om samen met de visioenen van Fiver en de daaropvolgende vlucht met meteen al problemen tot gevolg. Al vrij snel vind ik duidelijk dat de gevolgde konijnen erg menselijke trekjes hebben in bepaalde gevallen van angst, redenatie en besluitvorming. Sowieso doet de groepswerking met voor en tegenstanders, het vasthouden aan oude gewoonten en angst voor verandering menselijk aan. Wordt er een menselijk verhaal vertelt met de konijnen als uitgangspunt of staat de mens toch dichter bij de dieren dan gedacht?

Maar hé, whatta you know, Waterschip Down lijkt toch niet half zo droef als verwacht ondanks dat de animatie toch zeker zware thema's aansnijdt met onderdrukking, genocide, vooroordelen en gewelddadige momenten. Toch heeft het moment waar Fivel zijn broertje zoekt een zware en emotionele klank door het melancholieke Bright Eyes. Desondanks komt de herinnering zoals ik die had nergens naar boven en blijkt Watership Down een inhoudelijk sterk verhaal over de strijd van het leven en opoffering en volharding om dingen te kunnen realiseren. Grappig en zeker nog even het benoemen waard de licht gestoorde en Duits klinkende zeevogel, een Harlinger zoals er in Noord West Friesland gezegd wordt, dat in tegenstelling tot het lot van stemgever Zero Mostel die de release niet haalde.

Het maakt Watership Down tot een bijzonder geheel waar inhoud en boodschap technisch nog meer op los te laten is zoals geloof en lotsbestemming. Ik zou toch bijna nieuwsgierig worden naar het boek want de animatie viel zeker niet tegen.

De 4k versie is er dan eindelijk van gekomen al is het niet zo mooi geworden als ik ervan had verwacht. Zeker beter maar geen toptransfer. Blijf het ook jammer vinden dat in de extra's geen plekje is gevonden voor Art Garfunkel's Bright Eyes. De mooie soundtrack die hier 5/6 weken op 1 heeft gestaan.

Het verhaal blijft 'mooi' en goed gemaakt. Was ook in het Engels goed te volgen. Bij tijd en wijle is hij ook bloody. Alleen op het eind blijft de gruwel bespaard. Met Animal Farm een van de beste volwassenen tekenfilms. De technieken verschillen daarin wel. Neig te zeggen dat ie bij Animal Farm wat neutrale oogt traditioneler.

Film 3,5

Beeld 4.0 (4K)

Geluid 4,0