The World according to Garp (1982)

Dit was een vrij vermakelijke film. Een aardig verhaaltje. Hier en daar een beetje saai en eentonig, maar toch wel verakelijk. Een uitstekende rol van Williams en de rest van de cast deed het voor mij ook wel naar behoren. 3*

Laatst het boek gelezen (erg vermakelijk, maar de meesterwerk-status ontging me een beetje) dus wilde ik de film ook wel even zien. Ook weer erg vermakelijk, maar echt bijzonder vond ik het niet.

Bij vlagen grappig en leuk en ik heb me vermaakt. Maar ik had op net wat meer gehoopt (en misschien wel gerekend). Geen vonk tussen mij en deze film zeg maar. Ik hoopte op heel goed en ik kreeg wel leuk.

3.0*

Aardige en best vermakelijke film. John Lithgow en Glenn Close zijn inderdaad ontzettend goed. Voor de rest vond ik het, wat iemand anders ook al zei, bij vlagen leuk: af en toe is er een leuke scène. Het einde met opeens zo'n drie doden achter elkaar vond ik verwarrend en dat dat jongste zoontje helemaal niet genoemd werd na het ongeluk (nou ja, één keertje) verwarde me nogal.
Ik vond die Helen een erg leuke actrice trouwens.
Swoosie Kurtz, ook altijd leuk om te zien.

Ik had wel leuk verwacht en kreeg niet echt.

2*.

Inmiddels is de film wel een beetje door de tand des tijds gebeten maar hij kan nog steeds voor de dag. Bijzondere film met een sterke Williams en Lithgow. Origineel en goed.

Een hele aangename film. Toch had ik het gevoel dat er meer in had gezeten. Een aantal sleutelgebeurtenissen waren iets te plotseling en verder werd er ook weinig aandacht aan besteed. Wel vond ik het een pluspunt dat de film tamelijk licht van toon bleef, want dit had met gemak een donker drama kunnen zijn.

Deels heeft de toon van de film te maken met de acteurs. Hoewel ik geen grote fan ben van Williams, denk ik dat hij hier wel op zijn plaats is. Maar de beste rollen waren duidelijk voor Glenn Close en John Lithgow. Ik denk dat er met de rol van Garp meer gedaan had kunnen worden. Ik weet niet hoe dat in het boek gedaan is, maar een iets betere uitwerking van zijn karakter en zijn belevenissen had een meerwaarde kunnen zijn voor deze film. Het had het allemaal iets meeslepender en interessanter gemaakt. Tenslotte draait het allemaal om Garp. Toch heeft deze film een voldoende verdiend.

In het begin nog wel een aardige film, maar doordat de karakters (waarvan geen enkele echt likable) lukraak gebeurtenissen beleven, wordt het op den duur erg saai en niet boeiend. Het boek moet vast stukken beter zijn dan de film.

Geweldige film. Voor alle twijfelaars hiervoor zou ik zeggen:" Niet meer twijfelen gewoon lekker kijken".

Lithgow, Williams en Close waren ten tijde van het uitkomen van deze film nog niet echt beroemd maar deze film heeft de deuren wagenwijd open gezet. Vooral Lithgow vond ik hilarisch en ontroerend tegelijk. Zeer goed gespeeld door een grove man die je het idee geeft, dat je te maken hebt met een tedere en mooie vrouw.

Ook het thema van: de andere kant van de medaille sprak mij erg aan.

Een mooie 4.0 voor deze film.

Film had even goed "Average Life" of zoals het liedje 'Threre never be anyone but you" kunnen heten en snijdt, verdienstelijk, vele aspecten van het leven aan. Sommige periodes in de film zijn zeer goed, menselijk en best herkenbaar, terwijl andere de sentimentaliteitsgrens overschrijden.

Zekerlijk genietbaar maar toch niet om echt onder de indruk van te blijven.

Tand des tijds.

John Irving en zijn kenmerkende boeken - vol van idiote verwikkelingen, rijk gevuld met details en bijzondere personages - zijn zowel tijdloos als vastgebeiteld in de vorige eeuw. Een soort nostalgische terugblik naar een andere tijd.

Datzelfde raakt ook deze verfilming. Mooie rollen, goed in beeld gebracht, met het typische John Irving gevoel juist geraakt. Maar hoewel ik zowel het boek als de film indertijd geweldig vond, doet het me nu niks meer. Niet meer van deze tijd. Wellicht dat je daar anders over denkt als dit genre-op-zich nog nieuw voor je is.

Goeie film over T.S. Garp die opgroeit met alleen zijn moeder. Een verhaal over het leven waarbij het verloop zich niet gemakkelijk laat voorspellen. Ietwat eigenaardige personages en gebeurtenissen, zonder dat het vreemd wordt. Een aantal goeie scenes en mooi acteerwerk van de gehele cast. Met gemak 3.5 sterren.

Heerlijke film hoor, waarbij je heel aandachtig op de details moet gaat letten. Sommigen hebben het over onverwacht en onvoorspelbaar; het leuke is dat in wezen alles uit Garp's jeugd zich op één of andere manier verderzet of herhaalt in zijn volwassen leven. Op een bepaald moment verwittigt Garp zijn zoon die gaat zwemmen voor de onderstroom, net als zijn moeder deed toen hij jong was. Zalig die blik tussen Close en Williams op dat moment. En ja, de toon heeft wel iets bizars en eigenaardigs over zich. Het drama is soms erg pijnlijk, maar dat wordt dan nonchalant geblust met wat humor ( zoals Roberta die refereert naar die minnaar van Garps vrouw wiens fluit tijdens de pijpbeurt afgebeten werd in dat ongeluk... ). Ook visueel enkele fantasietjes: de scène waarin Garp beelden uit zijn jeugd door de luiken heen ziet was best origineel. Sterke rollen van Williams als de vaderloze T.S. Garp, Close als zijn feministische moeder, Hurt als zijn lieve maar overspelige vrouw ... Lithgow ziet er ook geweldig uit als de reusachtige transgender Roberta. Deze film deed me nog het meest aan Forrest Gump denken; ook daar wordt het leven van een gewone Jan Modaal als exceptioneel afgeschilderd.

Aardige film, zoals wel vaker met boekverfilmingen nogal fragmentarisch en wisselvallig, maar onderhoudend en goed geacteerd. Toon is over de hele linie licht-humoristich maar het laatste half uur krijg je opeens veel drama voorgeschoteld, waarbij het verlies van hun jongste zoon wel erg terloops wordt aangestipt. Een aantal dingen, zoals de rol van Garp's nemesis, Pooh, bleven wat onduidelijk maar misschien moet je daar het boek voor hebben gelezen.

Naast Lithgow als overtuigende transgender verdient ook Close wel vermelding als ietwat wereldvreemde vrouw met dubieuze moraal (dat verhaal over de verwekking van Garp ?).

Van tijd tot tijd is het wel eens aangenaam om een film zoals The World according to Garp te zien. Het is er eentje die gezapig voortkabbelt met een rustige ondertoon. Nergens wordt het vervelend, maar behalve het einde waar we 2 aanslagen te zien krijgen op Garp en zijn moeder zijn er ook geen echte pieken in deze film.

De cast doet het erg prima hier. Ondanks dat de film bekend staat als eentje van Robin Williams heb ik toch vooral genoten van Glenn Close en John Lithgow. In het eerste deel komt Glenn Close het beste uit de verf als verpleegster die het wil maken als feministische schrijfster. Eens ze gesetteld is in haar commune wordt haar rolletje toch wat dunner. John Lithgow komt dan prominenter in beeld als de boomlange transgender en zet echt wel een aangename rol neer.

Toch waren er een paar dingetjes die me tegenvielen. Zo komt één van de zonen van Garp en Helen om het leven door een wel zeer bizar ongeluk, maar dit wordt amper vermeld. Enkel wanneer Garp terug kan praten, zegt hij dat hij Walt mist. Toch best vreemd om zo’n gebeurtenis amper of niet aan te halen. Ook dat momentje waar Garp naar één van zijn zonen roept dat hij moet oppassen voor de onderstroom van de zee en oogcontact maakt met zijn moeder, wetende dat zij hem daar ook voor waarschuwde toen hij kind was, voelt erg geforceerd aan.

Al bij al is het wel een prima filmpje voor een doordeweekse avond. Het kijkt als een treintje dat rustig voorbij rijdt.

3*