The Day of the Jackal (1973)

Robuuste en verslavende thriller met een pittige, maar ook houterige start in journaal vorm. Die stijve voice-over is gelukkig snel weg, maar Zinnemann houdt wel vast aan een aanpak die veel weg heeft van een reconstructie, waar hij op minutieuze wijze de planning van en de jacht op de Jakhals als het ware documenteert. Veel ontwikkelingen in een gierend tempo.

Tijd voor andere zaken neemt hij niet, het is een film die zich uitsluitend concentreert op een mogelijke aanslag. Methodisch, maar daardoor ook erg efficiënt. Je wilt toch weten hoe ver die koele kikker komt. Met atypische rollen. Fox oogt als een dandy, niet als een doorgewinterde huurmoordenaar. Het maakt hem onberekenbaar. Lonsdale ziet er uit als een lobbes.

Meer trouwe hond dan speurhond in ieder geval. Het levert een pakkend duel op tussen de twee in een film die draait als een tierelier zonder ergens z'n zweem van realisme te verliezen. Dat zie je ook terug in de climax. Gortdroge afsluiter. Waar Zinnemann in het begin nog een spannend deuntje liet horen, is het op Bevrijdingsdag wat dat aangaat stil. Lekkere film.

Hele goede detective thriller. Een soort combinatie van The Conversation, Dirty Harry en James Bond om maar wat te noemen. Eén van de betere in zijn genre.

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > Ik zoek... een soortgelijke film (zelfde genre / onderwerp)

"The Jackal is blown. Wolenski talked before dying. Repeat: The Jackal is blown."

Mijn eerste film van Fred Zinnemann. Had de film eerst na 5 minuten al uitgezet omdat ik er niet veel aan vond maar na recensies te hebben gelezen heb ik hem meteen weer aangezet. Uiteindelijk was het prima thriller.

Edward Fox speelde prima als de Jakhals, vooral hoe gewoontjes hij overkomt is sterk. Michael Lonsdale speelde erg goed als de gendarme, hij had zelfs een erg Frans uiterlijk, zijn rol had wel wat groter mogen zijn. Wat ik wel een punt vind is dat alle acteurs Engels spreken, ook de Franse onder elkaar ter wel de extra's op de achtergrond wel Frans praten. Op zich is het in dit geval niet zo'n punt, omdat het een Britse film is, als het Amerikaans was geweest zou het pas echt storend zijn geweest.

The Day of the Jackal is een prima thiller met Kuifje-achtige situaties, klopjachten en een goed geplande aanslag. Hoewel een soundtrack vrijwel ontbreekt blijft de film best onderhoudend.

Ik vond het een prima film om een keer gezien te hebben, vooral tegen het einde vond ik hem spannend.

Ik vind dit typisch een film die toch wel één of twee keer per jaar opnieuw bekeken moet worden. Deze thriller is zowat in de vorm gegoten van een docudrama. Veel gebeurtenissen verwijzen naar hetgeen er werkelijk plaatsvond in de periode 1960 - 1963.

Frankrijk wilde zijn kolonie Algerije zelfstandigheid verlenen. De Franse burgers in dat land en de militairen die aldaar gelegerd waren, waren daar fel op tegen. Uit die kringen onstond de terreurbeweging OAS. Ondanks z'n korte bestaan, bleek dit één van de meest wrede en gewelddadige verzetsbewegingen ooit.

De film volgt het verhaal van het boek vrij goed. Het enige minpuntje is de ontknoping: deze had wat langer en uitgebreider mogen zijn.

Echt een toffe film zeg. Met name het laatste stuk is erg interessant.

Minutieus.

Een term die ik hier een aantal keer als waardeoordeel terug zie komen. Ik ga zeker niet ontkennen dat de film minutieus is opgezet, maar ik gebruik het woord dan eerder puur beschrijvend. Het raakt meteen ook aan het feit waarom ik 70s films vaak niet zo boeiend vind.

Alles wordt in functie gebracht van het verhaal, dat echt van A tot Z, in al z'n details, verteld moet worden. Ondanks dat er nog redelijk wat tempo in de film zit (lees veel dingen die gebeuren) gaat het toch tergend traag vooruit. Dat komt voor mij dan vooral omdat het niet meer is dan het opdrammen en tonen van gebeurtenissen.

Acteerwerk is flauw, audiovisueel is het een kerkhof en door de droogheid van het hele gebeuren valt er aan de actie ook niet al te veel lol te beleven. En zo moddert het een kleine 2.5 uur aan. Niet voor mij weggelegd dit soort films, vind het een grijze muis zoals er teveel gemaakt werden toen.

Misschien moet ik eens op zoek gaan naar wat docus uit de 70s, dat genre ontbreekt het doorgaans aan een minutieuze opzet. In fictie doet het me alleen niet zoveel, zeker niet als het ten koste gaat van andere zaken.

1.0*

Gesteund op een boek van Frederic Forsythe, brengt Fred Zinneman een goed verhaalde (puik montagewerk), boeiende en spannende film, met als enig minpunt dat het slot m.i. niet op het niveau zit van wat voorafging.

Daarnaast, zeker goede poging om de Franse sfeer weer te geven en uitstekend acteerwerk, waarbij mij vooral (de nog heden ten dage actieve) Michael Lonsdale, thuis in zowel de Engelse als de Franse filmwereld, opviel.

Vrij tamme en kleurloze thriller, spanning was ook ver te zoeken.

Vond het verhaal dan nog wel redelijk boeiend, en aardig opgezet, maar de stijl doet me niks.

Wat maakt deze film zo apart? Het feit dat we niet alleen twee personages aan verschillende kanten van de wet volgen maar ook met hen beiden meeleven, misschien minder een zeldzaamheid in bijvoorbeeld de Franse cinema (ik denk aan Melville) dan in Hollywood (met Heat als beroemde uitzondering). Het bizarre is dat de Jakhals (perfect onderkoeld gespeeld door Edward Fox zonder storende maniertjes) een amorele huurmoordenaar is, maar dat ik me toch met hem identificeer omdat er zoveel dingen in zijn voordeel spreken : zijn efficiëntie, zijn koelbloedigheid, zijn expertise, zijn charme, zijn inventiviteit, zijn vermogen om te improviseren, en natuurlijk de romantiek van zijn queeste als eenling op een schier onmogelijke missie tegen de gehele Franse politiemacht.
        Het gevolg hiervan is dat ik sympathie voor hem opvat en wil dat hij slaagt, en als hij op het einde zijn slachtoffer op de korrel heeft voel ik dat hij in feite ook al is geslaagd en dat alleen stom toeval nog voor een mislukking zou kunnen zorgen. Dat hij nu wordt gedood voordat hij in staat is om De Gaulle te doden is nou precies wat de kijker de unieke gelegenheid geeft om van twee walletjes te eten, of zoals de Engelsen zo mooi zeggen "to have your cake and eat it too", hetgeen natuurlijk emotioneel enorm bevredigend is. Op het einde van de film overwint de rechtvaardigheid immers (want de meedogenloze moordenaar wordt gedood), maar aan de andere kant heeft de eigenlijke held een morele overwinning geboekt (want alleen stom toeval, die bijna goddelijke macht die De Gaulle toevallig laat bukken, is in staat gebleken om zijn briljante plannen te laten mislukken – althans, dat dacht ik vroeger, maar sinds ik het boek heb gelezen weet ik dat de Jakhals mist omdat hij niet op de hoogte is van "the traditional kiss of congratulation that is habitual among the French and certain other nations, but which baffles Anglo-Saxons"). En om mijn bewondering voor de Jakhals nog te vergroten blijkt op het einde dat hij zó goed in staat is gebleken om zijn sporen uit te wissen dat zijn identiteit zelfs ná zijn dood niet kan worden vastgesteld – hetgeen nogmaals aangeeft hoe ongrijpbaar en dus totaal onweerstaanbaar deze held/schurk was.
        En zo "we can have our cake and eat it too" : ons gevoel voor rechtvaardigheid heeft geen knauw gekregen, de film heeft toch een spannende climax gekregen hoewel de kijker al vanaf het begin wist hoe de film zou eindigen omdat het een historisch feit is dat De Gaulle niet is vermoord (de geschiedenis werd over het algemeen niet herschreven in de dagen vóór Inglourious basterds), en we wéten natuurlijk dat het goed zal aflopen, maar hoe is het mogelijk om een man te stoppen die steeds zó briljant door de mazen van het net weet te glippen? En als het dan tóch iemand moet lukken, dan maar die sympathieke en bescheiden commissaris Lebel, eveneens geweldig gespeeld door Michael (of Michel) Lonsdale.
        Dit alles staat verder los van het feit dat we hier sowieso te maken hebben met een uiterst spannende film, droog en koel verteld, met de voorbereidingen van zowel de Jakhals als Lebel secuur in beeld gebracht, alles langzaam maar zeker toewerkend naar een onvermijdelijke en gelukkig niet nodeloos uitgerekte climax waarvan de uitkomst dus al bekend is zonder dat dat de mate van spanning bij mij beïnvloedt. De reden waarom The day of the Jackal niet als volbloed klassieker geldt is vermoedelijk omdat noch de Jakhals noch de commissaris gespeeld wordt door een ster, en misschien ook wel omdat Fred Zinnemann een sobere mise-en-scène en een strakke montage verkiest boven "flashy" jaren-70-camerawerk en sociaal commentaar via de lokaties en de bijrollen, maar voor mezelf kan ik alleen maar zeggen dat de dwingende plot, de geweldige vertolkingen en juist die sobere mise-en-scène hier voor mij één van de beste thrillers ooit van maken.

Onderhoudende thriller die als een soort documentaire de voorbereidingen volgt voor een moordaanslag op De Gaulle, verteld vanuit een veelvoud aan perspectieven. Ik vond het vrij fascinerend, hoe tot in detail alles wordt getoond. Het toont politiewerk als het schieten met hagel op een mug: heel veel sporen volgen en dan maar hopen dat er een bruikbare aanwijzing tussen zit. Speuren in het analoge tijdperk bestond vooral uit geboorteregisters napluizen en dergelijke, en een portie geluk hebben.

Je zou dit makkelijk naar onze tijd kunnen verplaatsen, en dan zie je hoe moeilijk het is aanslagplegers op te sporen voordat ze een aanslag plegen. Zeker als je geen vuil spel wilt toepassen: voor de belangrijkste aanwijzing wordt in Day of the Jackal zonder al te veel scrupules marteling (moord?) ingezet.

Belangrijkste les: als je een onaanzienlijk ministertje bent maar wel mag aanzitten bij top-overleg, niet happen als een mooie vrouw zich aan je voeten werpt.

Sow... die is mij even ontschoten; The Day of the Jackal op blu-ray !!

Mooie restauratie ook

Nou, ontschoten, ik zoek er ook regelmatig naar, en op een paar sites zag ik mensen klagen dat hij niet op Blu-ray verkrijgbaar is, maar als je naar de datum van die review kijkt: Added on March 10th, 2017 -- dus je bent er juist bliksemsnel bij, de grunt !

Die gaan we even importeren via: JB HI-FI

Yes Yes Yes Yes

Artwork

Ga jij hem kopen Quentin

Tuurlijk, wel de enige titel van deze lineup.

The Day of the Jackal beschikt over een zeer gedegen plot, dat is waar de film het ook hoofdzakelijk van moet hebben. Het acteerwerk is ook in orde. Het wil echter niet echt spannend worden, zelfs de ontknoping is helaas niet al te spannend. Ook zijn de personages nogal oppervlakkig. Voor de Jackal is dat juist goed, maar de overige personages hadden wel een betere uitwerking verdiend.

Blu-ray review Arrow

The Arrow Video Story

Blijft toch een beetje een raar geval.

Een fictief verhaal in een soort documentaire stijl. Langdradig tot en met, want alle details komen terug. Maar wel weer mooi opgebouwd zodat de ontknoping dan aan het eind van een mooie lange spanningsboog komt. Hoewel die ontknoping zelf dan eigenlijk alleen maar spannend is vanuit de vraag hoe die tot stand komt, want hoe het afloopt weten we natuurlijk allang.

Van de acteurs vind ik alleen Michael Lonsdale redelijk. De rest is nogal houterig bezig, en komt nogal vlak over - nergens lijken de karakters diepte te krijgen of geloofwaardig te worden. Het is wellicht ietwat een beeld van de tijd waar die stijl ook bij hoort, en wellicht ook onderdeel van het onderwerp. Maar daar wordt het niet beslist beter of mooier van.

Prima film: geen spektakel en het speurwerk alsook de voorbereidingen voor de aanslag zijn mooi in beeld gebracht en goed te volgen: valt geen moment stil allemaal.

Een wat droge film. In The Day of the Jackal volgen we de minutieuze voorbereidingen van een huurmoordenaar, onder de codenaam The Jackal, op een (fictieve) aanslag op Charles de Gaulle, en het al even minutieuze onderzoek van de politie cq geheime dienst om de aanslag te verijdelen en the Jackal bij z'n kladden te grijpen. Het is geen toeval dat ik al twee keer het woord 'minutieus' heb laten vallen, want The Day of the Jackal staat erop dat we in heel, heel veel detail de voorbereidingen en het onderzoek in voortgang zien; het is dan ook geen toeval dat de film zo'n twee-en-half uur duurt. We volgen een film lang het kat-en-muisspel van de politie die The Jackal op de hielen zit, maar desondanks blijft het allemaal vrij afstandelijk en weinig spannend. Degelijk, maar uiteindelijk niet veel meer dan dat.

Fantastisch kat en muis spel. De film mag dan wel bijna 50 jaar oud zijn, hij kijkt nog steeds goed weg. Begin jaren 70 was voor Hollywood sowieso een sterke periode.

Prachtige blu ray van Arrow is zeer de moeite waard.

4*

Kent iemand een film die hier enigszins op lijkt?

Ik vind dit kat en muis spel iets fantastisch

Misschien "The Jackal" uit 1997 eens overwegen? De film is op hetzelfde boek gebaseerd, maar het thema is anders. De film mocht ook niet precies dezelfde titel hebben.

"The Day of the Jackal" vind ik een klassieker. Dat vind ik "The Jackal" niet, maar het is zeker geen slechte film. Hoofdrol voor Bruce Willis als de huurmoordenaar.

Verder komt wellicht de film "Duel" in aanmerking. Dit was de eerste film van Steven Spielberg. In feite was dit een tv-film, maar door het succes later ook uitgebracht in de bioscoop. Gaat over een automobilist die urenlang achtervolgd wordt door een gestoorde chauffeur van een tankwagen.

Merci Hendrick!

Nieuwe tips blijven welkom

Weinig hier aan toe te voegen. Geweldig gemaakte film zoals ze die in de 70's zo goed konden maken. Film duurt lang voor een redelijk simpele synopsis maar wordt met een geweldige vaart gebracht, heb me dan ook geen minuut verveeld.