The Day of the Jackal (1973)

Vaag eens gehoord van de film en gelukkig heb ik hem dus ook een week of wat geleden opgenomen.

Een verrassend goed verhaal, die zoals al eerder gemeld werd helaas op een sisser afloopt. Jammer, maar toch 3,5* voor het geweldige sfeertje in de film.

leuke film. de actiescènes zijn prachtig en het kat en muis spelletje is onderhoudend. de cast was niet echt bijzonder, maar de film maakt geen rare bokkensprongen en kent geen rare zijlijntjes. de film begint erg leuk met die wel erg mislukte aanslag. 140 kogels allemaal mis, gevolgd door die scène waarin die ter dood veroordeelde generaal meent te weten dat geen enkele Franse soldaat een geweer op hem zou richten.ook nu had hij het mis. verder zaten er ook veel goede actiescenes in. de remake valt trouwens wel erg in het niet bij deze film en is eigenlijk totaal overbodig en zelfs nogal belachelijk.


geen groots meesterwerk, maar wel erg leuk. 4 sterren.

Ik vind het een prachtige film. Spannend en met een doordacht script.
Een fenomenale Edward Fox. Ongelovelijk dat hij niet in meer goede films een hoofdrol heeft gekregen. Hij had wel een betere agent mogen kiezen dus.
Ik zag gisteren Bourne Supremacy. Leuk en aardig, maar zulke films verbleken bij The Day of the Jackal.

Wisselvallige film die het, vind ik, vooral moet hebben van het onderhoudend verhaal en van de meesterlijke acteerprestaties.

Want verder heeft deze film maar barweinig te bieden : oppervlakkige personages, een verhaal dat te feitelijk wordt verteld, niet veel spanning en een grote anticlimax...
En toch heeft deze film iets. Noem het stijl, of een zeker chic toontje, maar het heeft wel iets wat het een onvoldoende niet laat krijgen.

Edward Fox en Michael Lonsdale spelen werkelijk fenomenaal en zijn de twee pilaren van de film. Zo'n natuurlijk acteerwerk zie je maar weinig in de cinema. En toch slaagt Zinnemann er niet in om wat verder te gaan dan het gewone kat-en-muisspelletje ! Ik zeg niet dat hij moest laten zien hoe geobsedeerd Lonsdale wel was, in zijn zoektoch naar de Jackal, want het zou gewoon een opeenstapeling van clichées geworden zijn ( man gaat kapot van werk, zorgt niet voor zijn familie,blablabla ) maar er had wel dergelijk iets meer in gezeten.
Van Fox' personage ben ik wat meer tevreden, al is het wel omdat het beter is om weinig over huurmoordenaars te weten (zelfs zijn afkomst komen we niet te weten !). Een koude killer, meer moeten we niet weten.

Visueel ben ik zwaar teleurgesteld : heb weinig echt mooie scenes gezien. En de actiescenes, voor zover er actiescenes zijn worden ook nogal verkracht.
Verder was het nooit echt spannend, komt ook door de te feitelijke vertelling, waardoor de film nogal wat vaart verliest en dat bevordert niet echt de spanning. Het einde had misschien nog iets kunnen worden, maar daar loopt het ook uit op een grote fiasco... zo snel afgehandel zonder enig gevoel voor spanning

Als je je aan de gebeurtenissen wil houden, zorg ervoor dat je het geheel aantrekkelijk maakt anders blijft er niet veel over. Had veel meer verwacht.

3*

Pfoeh, wat een fijne film is dit. Spannend vanaf de eerste minuut tot het (enigzins abrupte) einde. Locaties, sfeer, alles even stijlvol. 4*.

« Day of the Jackal » is een klassieker. Hij werd in 1996 zelfs herfilmd met Bruce Willis en Richard Gere in een versie die ik persoonlijk wel kon smaken, maar die door de critici, die zich vastklampten aan Zinnemans film, werd afgemaakt.

De thriller speelt zich af in Frankrijk onder generaal De Gaulle. Een groep ontevreden legionairs uit Algerije vormen de OAS, een terroristische groep die De Gaulle willen vermoorden. Na een mislukte poging wordt de veiligheid rond de generaal verstrengd. De OAS neemt een anonieme terrorist in dienst die enkel gekend is onder de codenaam Jackal. Het Ministerie van Binnenlandse Zaken doet beroep op haar beste onderzoeker om de aanslag te verijdelen.

In wezen is de film niet meer dan dat. De film vertelt hoe de Jakhals zijn aanslag voorbereidt en waarvoor hij allemaal aandacht heeft. Aan de andere kant zien we welke strategieën de veiligheidsdiensten aanboren om hem een stapje voor te zijn. Het gedetailleerd belichten van wat er zich in de twee kampen afspeelt toont ons welke evenwichtsoefening het allemaal is. En als kijker zag ik zienderogen de afstand tussen de Fransen en de Jakhals verkleinen... en zienderogen schoof ik dichter op het puntje van mijn stoel, tot ik er bijna afviel.

De Jackal wordt door een uitstekende Edward Fox vertolkt; die een geloofwaardige charmante killer neerzet die veel gevaarlijker is dan hij eruitziet. Alle andere rollen zijn bijrollen. Michael Lonsdale, die de topinspecteur vertolkt, deelt de lakens uit tijdens de enquête. Verder heeft de film een sterke spanningsopbouw en is zo ingenieus in elkaar gestoken, dat hij ondanks zijn 136 minuten, voorbijvliegt.

The Day of the Jackal is best een spannende film die het boek van Frederick Forsyth behoorlijk trouw blijft (gelukkig!).

We volgen enerzijds de huurmoordenaar met codenaam Jackal en al zijn voorbereidingen om de best beschermde persoon van die tijd, president De Gaulle, om te leggen, en anderzijds de gigantische inspanningen die het ganse politieapparaat van Frankrijk maar ook daarbuiten in het werk stellen om de moordenaar te vatten.

De film scoort sterk in het in beeld brengen van de minutieuze voorbereidingen van de Jackal en de tegenzetten van de politie. Mooi kat- en muisspel waarbij de spanning gaandeweg wordt opgebouwd.

De acteurs zijn mij onbekend, maar ze staan er wel allemaal. Vooral Edward 'Jackal' Fox is leuk om naar te kijken. Onder zijn charme en professionalisme schuilt een koele en meedogenloze killer.

Het laatste half uur is heel erg mooi. We krijgen mooie sfeerbeelden van het Bevrijdingsfeest met tanks in de straten van Parijs, militaire défilés, parades en daartussen Claude Lebel, de politieman die belast is met het opsporen van de Jackal en die beseft dat de situatie bijna hopeloos is. Dit alles zonder ook maar één zinnetje tekst of één noot muziek. Enkel hier en daar wat trompetgeschal en het geroezemoes van de meute. Heel unieke momenten.

Helaas is het einde van de film niet helemaal bevredigend, het had net iets meer naar een climax mogen gaan wat mij betreft.

Ook een beetje jammer dat de Fransen Engels spraken, want voor de rest was alles netjes in Frankrijk gefilmd, alles er op en eraan, met de Marseillaise als toetje.

Toch een dikke 3.5*

Deze afgelopen nacht weer eens bekeken (was echt jaren geleden dat ik hem nog eens zag).

Erg goede thriller, gebaseerd op de gelijknamige roman van Frederick Forsyth, die zeer nauwgezet zowel de voorbereidingen van de huurmoordernaar, als de zoektocht van de verschillende politiemachten die naar hem op zoek zijn, volgt.

Film is bijna identiek aan het net nog iets beter uitgewerkte boek en ofschoon je de uitkomst wel kunt raden (DeGaule is nooit vermoord) weet het de spanning steeds meer en meer op te voeren tot aan de nagelbijtende climax.

Verder valt ook op het totaal ontbreken van een score. Op wat achtergrond geluiden van bv een orkest tijdens de ceremonie na, is er verder geen muziek te horen. Dit doet de film nog een stuk realistischer en bijna documentair-achtig overkomen.

Dit werkt zeer goed tijdens de finale, waarbij je je de hele tijd afvraagt: WAAR is de jackal, HOE gaat hij ongemerkt door de beveiliging komen?

Ook alle rollen worden goed ingevuld, maar het zijn vooral Fox als de Jackal en Lonsdale, die achter hem aanzit, die er boven uit steken.

Roger Moore was erg teleurgesteld dat hij de hoofdrol niet kreeg, maar hoorde later van regisseur Zinnemann dat hij een veelste bekend gezicht had. Voor de rol was iemand nodig die er zo onopvallend mogelijk uitzag en daardoor met gemak in de massa kon opgaan. Met Moore was dit vrijwel onmogelijk geweest dit geloofwaardig over te laten komen.

Voor mij is dit een van de beste films uit de jaren '70, die de tand des tijds met gemak heeft doorstaan.

Een negen, ofwel 4,5 ster.

De enige film waarin een huurmoordenaar realistisch word geschetst.

Daarnaast is de film heel boeiend en wordt hij steeds spannender naarmate de film vordert.

Eigenlijk geen kritiekpunten, behalve dat de film halverwege teveel het perpectief van de politie in beeld brengt.

Prachtige film.

Fijn ouderwets steekspel tussen een huurmoordenaar (doel: uitschakeling van Charles de Gaulle) en een politiekorps. Er wordt rustig de tijd genomen om de voorbereidingen/ontwikkelingen van beide kanten te tonen, waardoor er een heus heist-sfeertje gecreëerd wordt. Erg leuk is het om te zien hoe de protagonist van het verhaal zonder hippe elektronische gadgets te werk gaat. Daarnaast wordt de kijker getrakteerd op mooie beelden van Frankrijk en Parijs. Kortom niks mis met deze film! De uitkomst van de film was een beetje knullig, maar wel in de lijn der verwachting. Het zou in filmland te gewaagd zijn wanneer de missie van de huurmoordenaar wèl zou slagen. Charles de Gaulle wordt over het algemeen toch als een groot staatsman gezien.

Erg fijne film dit van Fred Zinneman, die bij vlagen lekker spannend is.

De film is als het ware een registratie van de voorbereiding van een aanslag op Charles de Gaulle. Edward Fox is perfect gecast als de koelbloedige, charmante huurmoordenaar, die alles eraan doet om zijn missie te laten slagen. Fox acteert uitstekend en slaagt er ook in om geloofwaardig over te komen. De film besteed veel tijd om het voorbereidingsplan van deze “Jackal” te laten zien en dat is allemaal uitermate boeiend.

Ook de manieren waarop de politie, onder leiding van de eveneens uitstekende Michael Lonsdale, bezig is de “Jackal” proberen op te sporen en uit te schakelen, voordat hij in staat is om de aanslag te plegen, wordt uitgebreid belicht. Hierdoor ziet de kijker als het ware een echt kat en muis spel tussen de Instanties en de huurmoordenaar. Dat werkt allemaal erg goed, mede door het feit dat de film door deze manier gewoon ook lekker spannend wordt, zoals een goede thriller zoals deze ook behoort te zijn.

Enige minpunt vond ik het einde, dat mijns inziens iets te snel werd afgewikkeld, zeker omdat de film voor de rest van het verhaal juist wel uitgebreid de tijd nam. Desondanks heb ik me prima vermaakt met deze film, die in zijn speelduur van twee uur en een kleine twintig minuten geen moment verveeld en dan heb je het bijna altijd goed gedaan.

4,0*

Verrassend saaie film. Een zeer rechtlijnig verhaal over zowel het voorbereiden van een aanslag als de gelijktijdige poging deze te voorkomen, van a tot z verlopend volgens geijkte patronen. Z'n eigenheid haalt The day of the jackal vooral uit de minutieuze wijze waarop het gehele gebeuren wordt uitgewerkt. De actiescènes zijn ongeveer het tegendeel van wat de moderne actiethriller ons voorschotelt, maar ook dat is weer teveel (of in dit geval te weinig) van het goede; het gemak waarmee de slachtoffers van onze jakhals het loodje leggen is ronduit ongeloofwaardig. Heb op cinematografisch gebied verder niet één opmerkelijk shot gezien, qua acteerwerk was vooral de rol van commisaris Lebel wel overtuigend. Maar eigenlijk vond ik er maar weinig aan allemaal.

Fantastische film! heel wat beter als die waardeloze remake van Amerikaanse makelij met Bruce Willis en Richard Gere. En inderdaad, jammer dat de Franse acteurs geen frans spreken, zoals bijvoorbeeld in de langste dag met vier verschillende talen.

Een van de beste politieke thrillers, naar het boek van Frederick Forsyth, over een geplande aanslag op president De Gaulle die verijdeld dient te worden. De aanslag in het begin van het verhaal is echt gebeurd, de rest van het verhaal is fictief. De OAS (Organisation de l'Armée Secrète) had het op De Gaulle gemunt omdat die Algerije de onafhankelijkheid had geschonken.

De film volgt afwisselend de huurmoordenaar en de speurders. De huurmoordenaar, bijgenaamd The Jackal, treft nauwgezet zijn voorbereidingen terwijl rechercheur Lebel hem op de hielen zit.

Een mooi moment is wanneer The Jackal vermomd als gehandicapte oudstrijder toestemming krijgt van een politieman om door te gaan. Zo'n ouwe man op één been wil je toch niet laten wachten?

Je weet op voorhand dat de aanslag zal mislukken, want De Gaulle is in het echt niet vermoord. Dat is dus niet het punt. Het gaat erom hoe ze de aanslag voorkomen en wat de Jackal doet om te voorkomen dat ze de aanslag voorkomen.

Robuuste en verslavende thriller met een pittige, maar ook houterige start in journaal vorm. Die stijve voice-over is gelukkig snel weg, maar Zinnemann houdt wel vast aan een aanpak die veel weg heeft van een reconstructie, waar hij op minutieuze wijze de planning van en de jacht op de Jakhals als het ware documenteert. Veel ontwikkelingen in een gierend tempo.

Tijd voor andere zaken neemt hij niet, het is een film die zich uitsluitend concentreert op een mogelijke aanslag. Methodisch, maar daardoor ook erg efficiënt. Je wilt toch weten hoe ver die koele kikker komt. Met atypische rollen. Fox oogt als een dandy, niet als een doorgewinterde huurmoordenaar. Het maakt hem onberekenbaar. Lonsdale ziet er uit als een lobbes.

Meer trouwe hond dan speurhond in ieder geval. Het levert een pakkend duel op tussen de twee in een film die draait als een tierelier zonder ergens z'n zweem van realisme te verliezen. Dat zie je ook terug in de climax. Gortdroge afsluiter. Waar Zinnemann in het begin nog een spannend deuntje liet horen, is het op Bevrijdingsdag wat dat aangaat stil. Lekkere film.

"The Jackal is blown. Wolenski talked before dying. Repeat: The Jackal is blown."

Mijn eerste film van Fred Zinnemann. Had de film eerst na 5 minuten al uitgezet omdat ik er niet veel aan vond maar na recensies te hebben gelezen heb ik hem meteen weer aangezet. Uiteindelijk was het prima thriller.

Edward Fox speelde prima als de Jakhals, vooral hoe gewoontjes hij overkomt is sterk. Michael Lonsdale speelde erg goed als de gendarme, hij had zelfs een erg Frans uiterlijk, zijn rol had wel wat groter mogen zijn. Wat ik wel een punt vind is dat alle acteurs Engels spreken, ook de Franse onder elkaar ter wel de extra's op de achtergrond wel Frans praten. Op zich is het in dit geval niet zo'n punt, omdat het een Britse film is, als het Amerikaans was geweest zou het pas echt storend zijn geweest.

The Day of the Jackal is een prima thiller met Kuifje-achtige situaties, klopjachten en een goed geplande aanslag. Hoewel een soundtrack vrijwel ontbreekt blijft de film best onderhoudend.

Ik vond het een prima film om een keer gezien te hebben, vooral tegen het einde vond ik hem spannend.

Ik vind dit typisch een film die toch wel één of twee keer per jaar opnieuw bekeken moet worden. Deze thriller is zowat in de vorm gegoten van een docudrama. Veel gebeurtenissen verwijzen naar hetgeen er werkelijk plaatsvond in de periode 1960 - 1963.

Frankrijk wilde zijn kolonie Algerije zelfstandigheid verlenen. De Franse burgers in dat land en de militairen die aldaar gelegerd waren, waren daar fel op tegen. Uit die kringen onstond de terreurbeweging OAS. Ondanks z'n korte bestaan, bleek dit één van de meest wrede en gewelddadige verzetsbewegingen ooit.

De film volgt het verhaal van het boek vrij goed. Het enige minpuntje is de ontknoping: deze had wat langer en uitgebreider mogen zijn.

Minutieus.

Een term die ik hier een aantal keer als waardeoordeel terug zie komen. Ik ga zeker niet ontkennen dat de film minutieus is opgezet, maar ik gebruik het woord dan eerder puur beschrijvend. Het raakt meteen ook aan het feit waarom ik 70s films vaak niet zo boeiend vind.

Alles wordt in functie gebracht van het verhaal, dat echt van A tot Z, in al z'n details, verteld moet worden. Ondanks dat er nog redelijk wat tempo in de film zit (lees veel dingen die gebeuren) gaat het toch tergend traag vooruit. Dat komt voor mij dan vooral omdat het niet meer is dan het opdrammen en tonen van gebeurtenissen.

Acteerwerk is flauw, audiovisueel is het een kerkhof en door de droogheid van het hele gebeuren valt er aan de actie ook niet al te veel lol te beleven. En zo moddert het een kleine 2.5 uur aan. Niet voor mij weggelegd dit soort films, vind het een grijze muis zoals er teveel gemaakt werden toen.

Misschien moet ik eens op zoek gaan naar wat docus uit de 70s, dat genre ontbreekt het doorgaans aan een minutieuze opzet. In fictie doet het me alleen niet zoveel, zeker niet als het ten koste gaat van andere zaken.

1.0*

Gesteund op een boek van Frederic Forsythe, brengt Fred Zinneman een goed verhaalde (puik montagewerk), boeiende en spannende film, met als enig minpunt dat het slot m.i. niet op het niveau zit van wat voorafging.

Daarnaast, zeker goede poging om de Franse sfeer weer te geven en uitstekend acteerwerk, waarbij mij vooral (de nog heden ten dage actieve) Michael Lonsdale, thuis in zowel de Engelse als de Franse filmwereld, opviel.

Wat maakt deze film zo apart? Het feit dat we niet alleen twee personages aan verschillende kanten van de wet volgen maar ook met hen beiden meeleven, misschien minder een zeldzaamheid in bijvoorbeeld de Franse cinema (ik denk aan Melville) dan in Hollywood (met Heat als beroemde uitzondering). Het bizarre is dat de Jakhals (perfect onderkoeld gespeeld door Edward Fox zonder storende maniertjes) een amorele huurmoordenaar is, maar dat ik me toch met hem identificeer omdat er zoveel dingen in zijn voordeel spreken : zijn efficiëntie, zijn koelbloedigheid, zijn expertise, zijn charme, zijn inventiviteit, zijn vermogen om te improviseren, en natuurlijk de romantiek van zijn queeste als eenling op een schier onmogelijke missie tegen de gehele Franse politiemacht.
        Het gevolg hiervan is dat ik sympathie voor hem opvat en wil dat hij slaagt, en als hij op het einde zijn slachtoffer op de korrel heeft voel ik dat hij in feite ook al is geslaagd en dat alleen stom toeval nog voor een mislukking zou kunnen zorgen. Dat hij nu wordt gedood voordat hij in staat is om De Gaulle te doden is nou precies wat de kijker de unieke gelegenheid geeft om van twee walletjes te eten, of zoals de Engelsen zo mooi zeggen "to have your cake and eat it too", hetgeen natuurlijk emotioneel enorm bevredigend is. Op het einde van de film overwint de rechtvaardigheid immers (want de meedogenloze moordenaar wordt gedood), maar aan de andere kant heeft de eigenlijke held een morele overwinning geboekt (want alleen stom toeval, die bijna goddelijke macht die De Gaulle toevallig laat bukken, is in staat gebleken om zijn briljante plannen te laten mislukken – althans, dat dacht ik vroeger, maar sinds ik het boek heb gelezen weet ik dat de Jakhals mist omdat hij niet op de hoogte is van "the traditional kiss of congratulation that is habitual among the French and certain other nations, but which baffles Anglo-Saxons"). En om mijn bewondering voor de Jakhals nog te vergroten blijkt op het einde dat hij zó goed in staat is gebleken om zijn sporen uit te wissen dat zijn identiteit zelfs ná zijn dood niet kan worden vastgesteld – hetgeen nogmaals aangeeft hoe ongrijpbaar en dus totaal onweerstaanbaar deze held/schurk was.
        En zo "we can have our cake and eat it too" : ons gevoel voor rechtvaardigheid heeft geen knauw gekregen, de film heeft toch een spannende climax gekregen hoewel de kijker al vanaf het begin wist hoe de film zou eindigen omdat het een historisch feit is dat De Gaulle niet is vermoord (de geschiedenis werd over het algemeen niet herschreven in de dagen vóór Inglourious basterds), en we wéten natuurlijk dat het goed zal aflopen, maar hoe is het mogelijk om een man te stoppen die steeds zó briljant door de mazen van het net weet te glippen? En als het dan tóch iemand moet lukken, dan maar die sympathieke en bescheiden commissaris Lebel, eveneens geweldig gespeeld door Michael (of Michel) Lonsdale.
        Dit alles staat verder los van het feit dat we hier sowieso te maken hebben met een uiterst spannende film, droog en koel verteld, met de voorbereidingen van zowel de Jakhals als Lebel secuur in beeld gebracht, alles langzaam maar zeker toewerkend naar een onvermijdelijke en gelukkig niet nodeloos uitgerekte climax waarvan de uitkomst dus al bekend is zonder dat dat de mate van spanning bij mij beïnvloedt. De reden waarom The day of the Jackal niet als volbloed klassieker geldt is vermoedelijk omdat noch de Jakhals noch de commissaris gespeeld wordt door een ster, en misschien ook wel omdat Fred Zinnemann een sobere mise-en-scène en een strakke montage verkiest boven "flashy" jaren-70-camerawerk en sociaal commentaar via de lokaties en de bijrollen, maar voor mezelf kan ik alleen maar zeggen dat de dwingende plot, de geweldige vertolkingen en juist die sobere mise-en-scène hier voor mij één van de beste thrillers ooit van maken.

Onderhoudende thriller die als een soort documentaire de voorbereidingen volgt voor een moordaanslag op De Gaulle, verteld vanuit een veelvoud aan perspectieven. Ik vond het vrij fascinerend, hoe tot in detail alles wordt getoond. Het toont politiewerk als het schieten met hagel op een mug: heel veel sporen volgen en dan maar hopen dat er een bruikbare aanwijzing tussen zit. Speuren in het analoge tijdperk bestond vooral uit geboorteregisters napluizen en dergelijke, en een portie geluk hebben.

Je zou dit makkelijk naar onze tijd kunnen verplaatsen, en dan zie je hoe moeilijk het is aanslagplegers op te sporen voordat ze een aanslag plegen. Zeker als je geen vuil spel wilt toepassen: voor de belangrijkste aanwijzing wordt in Day of the Jackal zonder al te veel scrupules marteling (moord?) ingezet.

Belangrijkste les: als je een onaanzienlijk ministertje bent maar wel mag aanzitten bij top-overleg, niet happen als een mooie vrouw zich aan je voeten werpt.

The Day of the Jackal beschikt over een zeer gedegen plot, dat is waar de film het ook hoofdzakelijk van moet hebben. Het acteerwerk is ook in orde. Het wil echter niet echt spannend worden, zelfs de ontknoping is helaas niet al te spannend. Ook zijn de personages nogal oppervlakkig. Voor de Jackal is dat juist goed, maar de overige personages hadden wel een betere uitwerking verdiend.

Blijft toch een beetje een raar geval.

Een fictief verhaal in een soort documentaire stijl. Langdradig tot en met, want alle details komen terug. Maar wel weer mooi opgebouwd zodat de ontknoping dan aan het eind van een mooie lange spanningsboog komt. Hoewel die ontknoping zelf dan eigenlijk alleen maar spannend is vanuit de vraag hoe die tot stand komt, want hoe het afloopt weten we natuurlijk allang.

Van de acteurs vind ik alleen Michael Lonsdale redelijk. De rest is nogal houterig bezig, en komt nogal vlak over - nergens lijken de karakters diepte te krijgen of geloofwaardig te worden. Het is wellicht ietwat een beeld van de tijd waar die stijl ook bij hoort, en wellicht ook onderdeel van het onderwerp. Maar daar wordt het niet beslist beter of mooier van.

Een wat droge film. In The Day of the Jackal volgen we de minutieuze voorbereidingen van een huurmoordenaar, onder de codenaam The Jackal, op een (fictieve) aanslag op Charles de Gaulle, en het al even minutieuze onderzoek van de politie cq geheime dienst om de aanslag te verijdelen en the Jackal bij z'n kladden te grijpen. Het is geen toeval dat ik al twee keer het woord 'minutieus' heb laten vallen, want The Day of the Jackal staat erop dat we in heel, heel veel detail de voorbereidingen en het onderzoek in voortgang zien; het is dan ook geen toeval dat de film zo'n twee-en-half uur duurt. We volgen een film lang het kat-en-muisspel van de politie die The Jackal op de hielen zit, maar desondanks blijft het allemaal vrij afstandelijk en weinig spannend. Degelijk, maar uiteindelijk niet veel meer dan dat.

Film die ik circa 30 geleden zag, en hoeveel ik er op enkele elementen na weinig meer van wist, maakte het geheel kennelijk toch genoeg indruk.

The Day Of The Jackel gaat met een klap van start, en vervolgd daarna rustig en minutieus met de rekrutering van een Hitman en diens eerste stappen ter voorbereiding. Wennen is de verschijning van Edward Fox, die mij helder voor de geest staat als Brian Horrocks in A Bridge To Far. Een goedlachs en olijk karakter aldaar en iemand die ik niet direct als kille moordenaar zie, maar verdomd nog aan toe, Fox doet het aardig en groeit naar het einde van de film steeds beter in zijn rol.

De film kenmerkt zich vanaf drie kwartier in een minuteus kat en muis spel dus een vindingrijke hitman en een internationale politiemacht die alle contacten en middelen aanspreekt om de huurmoordenaar op te sporen. Een interessante jacht van de een op de andere is het resultaat en boeiend is te zien hoe The Jackel te werk gaat met plannen, backup plannen en improvisatie, en behalve slim en uitgenast ook nog handig is. De spanning en het tempo neemt langzaam toe tot een climax die even plotseling, maar ook een beetje slap aanvoelt, hoe Lebel toch plotseling op het goede moment op de goede plaats opduikt. Het voelt dan ook een beetje aan als een anticlimax.

Desalniettemin is The Day Of The Jackel een uitstekende en boeiende film die een nostalgisch beeld en goede acteerprestaties kent.

Geweldige film waarin een terroristische organisatie een huurmoordenaar inhuurt om de Franse president te vermoorden. Vooral sterk opgebouwd waarbij de spanning in de tweede helft langzaam toeneemt. Realistisch in beeld gebracht mede door het fijne locatiewerk. Edward Fox zet hier een blauwdruk neer als een koele, berekenende, professionele huurmoordenaar. Een heerlijke jaren '70 thriller zoals ze niet meer gemaakt worden en die niets aan kracht heeft ingeboet.

Prima film dit,

Het eerste deel concentreert zich voornamelijk op de voorbereiding van de Jackal op de moordaanslag op Charles de Gaulle. Zinnemann neemt uitgebreid de tijd om alles in detail aan de kijker weer te geven. Op zich vind ik het wel interessant om te zien, maar een echte spanningsboog wordt nog niet gecreëerd. Vanaf het moment dat de Jackal op de radar verschijnt van de Franse politie, neemt de spanning wel toe en wordt het erg boeiend om het kat-en-muisspel tussen de politie en de Jackal te volgen. Ook leuk om te zien, is het goede oude detectivewerk dat aan te pas komt i.p.v. alle moderne technieken die tegenwoordig gebruikt worden. Het slot met de moordaanslag wordt erg spannend gebracht. Alleen is het een beetje vreemd dat de Jackal alles minitieus heeft voorbereid, maar m.i. een paar steken laat vallen op het belangrijke moment zelf (geen echt escape plan, geen rekening mee houden dat iemand kan binnenvallen,...).

Erg interessante klopjacht film dat ergens tussen de 3.5* en 4* schommelt, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.

4*

Klassieker met een voortreffelijke opbouw van "killer" Fox die zijn uiteindelijke doel wil bereiken ondertussen in volledig zwaar speurwerk partij gegeven door Lonsdale. Jacobi geeft ook acte de presence. De gentleman achtig aanpak van Fox creëert een vertrokken beeld van hoe zijn personage werkelijk is, top acteerwerk. En ja, als je de franse gewoontes niet kent is een foutje snel gemaakt.. En ja veel beelden van Parijs uit de early 70's.