Villmark (2003)

Matige horrorfilm die niet kan tippen aan die andere Scandinavische horrorfilm-in-een-bos op het label van Jan Doense. Dark Woods profileert zich als een psychologische horrorfilm, al vond ik persoonlijk dat die psychologische terreur te weinig voelbaar was. Pluspunt is de prachtige fotografie van het Noorse landschap die in combinatie met de rustieke (doch eentonige) score en de soms trage montage een zweverig gevoel opwekt. Die audiovisuele correlatie deed me wat denken aan de kalmte in Aziatische horrorfilms trouwens. Groot nadeel vond ik het einde waarin op de valreep gepoogd wordt een sluitende verklaring te geven voor de gruwelijke gebeurtenissen. In mijn ogen compleet overbodig en het besmeurt zelfs de bovennatuurlijke sfeer een beetje. Achteraf beschouwd heb ik me best vermaakt, maar ik heb toch al betere horrorfilms gezien.

Brrrrrrr, deze film teert helemaal op onze aangeboren oerangst voor duistere en verlaten wouden, waar we ons eenzaam voelen en afgesloten van elke hulp. Dat is het sterke punt van deze film.

De donkere soundscape, enge nachtelijke bosgeluiden en grauwe beelden dragen sterk bij tot het creëren van een gevoel van onbehagen.

Als je ooit "The Blair Witch Project" hebt gezien, snap je meteen wat ik bedoel

Klein detail: Gore-fans zijn hier NIET aan het juiste adres

Er komt bijna geen bloed in voor, hier gaat het meer om de onderhuidse spanning tussen de personages en het besef van een onbekende dreiging...

6,5/10.

Zeker de moeite om eens te zien, enkel voor de liefhebbers van het genre!

Film die haar eigen universum niet goed heeft uitgewerkt waardoor heel veel personages onlogisch handelen en je met momenten je er net iets te bewust van bent dat je met een cliché te maken hebt. Een simpele slasher zou dat kunnen hebben maar deze film pretendeert erg psychologisch te zijn dus is het helaas not-done. Gelukkig hebben we dan nog die sfeer en waanzinnige digitale beelden. De soundtrack schreeuwt om angst en ja, het laatste kwartier was oprecht spannend. Villmark is geen meesterwerk maar blijft door haar sfeer overeind.

Zeker een zeer spannende Noorse horrorthriller dat waarschijnlijk op eerste gezicht oogt op een amateurenwerk. Wat de film gewoon zo spannend maakt zijn gewoon die donkere bossen en dat de camera ook regelmatig op de sight seeing stand gaat waarbij het nog wel eens nagelbijten geblazen is. Ook valt dit inderdaad best wel te vergelijken met The Blairwitch Project maar ook met de Zweedse The Unknown (ook in de MR Horror reeks) De film weet iig regelmatig spannend te blijven en de acteurs deden het ook zeker niet slecht. Wat ik ook best eng vond was dat we even focussen op het bos en dat je daar dan in de verte een een of ander schim voorbij ziet rennen. Wat me wel weer erg behoorlijk tegenviel en beter had gekund was het einde: In eerste instantie zou je kippenvel krijgen bij die scene waarbij (ik weet niet meer wie) die foto inzoomt van dat stelletje die in dat bos is overleden en dat je dan het vage spiegelbeeld in de raam ziet van de fotograaf, eerst denk je dan: WTF? zat Lasse hier dan allemaal achter?? Prachteinde?.... dus niet. Vergissinkje, het was dus de eigenaar van dat bos. Ja, dat kennen we nu ook al.

Maar ondanks de teleurstellende einde een 3,5*

De lelijke poster staat in geen verhouding met de kwaliteit van deze film.

Wat een ontzettend knap staaltje acteerwerk.

Kristoffer Joner voldoet op opnieuw aan al mijn verwachtingen en weet deze film dan ook prima te dragen. Tot het eind blijf je gissen waar deze film heengaat en wat uiteindelijk de clue zal zijn. Als kijker weet je net zoveel als de personages en hierdoor is de geacteerde spanning goed voelbaar.

Natuurlijk de mooie kille bossen die we wel kennen van de Noren zijn ook prachtig vastgelegd door het camerawerk. Deze sfeer, onderhuidse spanning en locatie maken dit voor mij een meesterwerk. Zonde dat hij nog zo weinig bekeken is.

Hij was goed, hij was zeer goed.

De setting is natuurlijk ideaal, de omgeving is prachtig en in het donker is het behoorlijk onheilspellend.

Er wordt goed geacteerd, met als uitblinker Lasse. Gunnar deed het helaas weer wat minder.

De personages worden goed aan ons voorgeschoteld, we leren ze echt kennen, en in de slotscènes komt dat zeker van pas. De spanning is voelbaar.

Het duurt lang voordat er wat gebeurd, dit is niet de typische horror-thriller. Toch is het ook een behoorlijk 'enge' film. Je blijft benieuwd wat er nou precies aan de hand is, je blijft benieuwd wat het nou precies is, en het is moeilijk te voorspellen wat er nou gaat gebeuren.

Het einde zag ik dan ook niet aankomen, een behoorlijke verrassing, maar wel een aangename.

Als horror doet de film het prima, de schrik momenten waren effectief en bepaalde dingen waren ook behoorlijk eng (dat gefluit vond ik zelf niet echt fijn).

Als mystery doet de film het ook prima, we weten niet wat er nou precies aan de hand is, en we zijn er als kijker erg benieuwd naar.

En dan nog maar even die fantastische soundtrack, zo simpel maar toch zo effectief.

4 sterren.

Typisch Scandinavische horror en ook deze bevalt goed. Niet loei-spannend maar wel lekker mysterieus vanwege de setting, de score en 'iets' dat daar buiten is. Tot het einde blijft het gissen: een killer, iets bovennatuurlijks, of komt het gevaar van binnenuit de groep.

Er gebeurt zowat geen drol maar het blijft boeiend en het slot is redelijk spannend. Het hoe en waarom worden niet helemaal duidelijk maar dat past er wel bij. Het had alleen veel creepier kunnen zijn, voor een groot deel is het net iets te gezapig; vaak is er een opbouw maar blijft de spanningstop telkens uit.

Als bonus bevat Villmark nog wel volop sfeervolle shots van het bos. Ook het vage tentje en de lichtbundels tussen de schimmige bomen doen het goed, prima boshorror.

Weer een super goede film van Noorse bodem. Net zoals in Next Door (Naboer) speelt ook hierin wederom weer Kristoffer Joner. En niet onverdienstelijk, want wat heeft deze acteur een hoop talent en een natuurlijk voorkomen om zijn rol als vanzelfsprekend en rustig over te laten komen.

En echt, het is helemaal niet storend om eens een film te zien die goed is die niet in de Engelse taal is opgenomen. Ondertiteling lezen zijn we toch al gewend. En behalve in Hollywood maken ze ergens anders gerust ook hele versassend goede films. Wat dat betreft heeft het Nederlandse label Mr. Horror het bij het rechte eind. Daar brengen ze goede films uit op DVD die eigenlijk nog geen kans hebben gehad in de bioscoop. Zwaar onterecht als je deze film vergelijkt met de doorgaans commerciële pulp die ze uit brengen. Dit is een griezel verhaal met de een hoofdletter G. Puur de spanning opgebouwd door juiste timing, setting en decors.

Ik heb nu denk ik eenderde gezien van meneer Horror, Jan Doense, maar helaas is slechts de helft de moeite waard. Dark Woods teert op The Blair Witch Project en het helpt zeker niet dat ik die ook behoorlijk kut vond.

De omgeving is een perfecte locatie zou je denken. Donkere, verlaten wouden waar niemand je kan horen, laat staan helpen mocht er een ongeval zijn. Toch is het suggestieve veel te tam en heb je daadwerkelijk het idee alleen te zijn in het bos. Er zijn maar weinig tekenen dat er iets kwaads op de loer ligt. Een lijk in het water is geen goed voorteken, maar verder blijft het bij wat 'ogen' die de jongeren vanuit het duister bespieden. Het trucje dat de slachtoffers elkaar in de maling nemen, terwijl ze van niks af weten, is ook al eeuwenoud.

Het Noorse taaltje is oerlelijk, de cast is niet noemenswaardig. Ook niet Gunnar, die met zijn gedachte steeds verder afdwaalt zonder duidelijke reden. De Scandinavische horror kan me maar zelden overtuigen, een uitzondering daar gelaten.

Liefhebbers van horror met veel bombarie zullen hier niet veel aan hebben, Øie mikt met zijn kille bos en koele soundtrack lange tijd op een nerveus sfeertje en dat doet hij best aardig. Snel een ontdekking die de boel onder stroom zet, terwijl het gedrag van Gunnar in toenemende mate vraagtekens oproept. Van practical jokes tot de stellige indruk dat er iemand in de bossen rondwaart, dat idee. De scène met de tent is niet onaardig. Øie weet enkele clichés niet te vermijden, maar voert de druk wel stilletjes aan op en heeft een afdoende finale in huis. Normaal gesproken kan ik zonder de uitleg in het slot, maar in deze mystery thriller past het wel.