Follow the Boys (1944)

De dvd, die ik heb bekeken, valt onder "De Marlene Dietrich Collectie". Jaja, blijkbaar is Marlene Dietrich bekender dan Raft. Maar dit is gewoon een George Raft film. Die werd vooral bekend door gangsterfilms, maar dansen kon hij ook goed, dat zie je dan ook in deze film.

Ik wil niet zeggen dat de muziek en amusement uit de jaren '40 allemaal even goed is, maar toch heb ik er altijd een zwak voor gehad. Dus daarom heb ik ook al veel van dit soort films gezien.

Aan de ene kant heb je het verhaal van Raft die getrouwd is met Zorina, maar helemaal opgaat in het werk, het organiseren van shows voor de Amerikaanse soldaten en anderzijds heb je dus allerlei bekende namen die in de film voorbijkomen. Daar zijn ze weer The Andrews Sisters, die o.a. een medley van hun hits zingen. Een andere soldatenlieveling, Dinah Shore, treedt ook op. En verder nog een hoop andere bekende namen uit die tijd, het is maar wat je leuk vindt.

Zo is Marlene Dietrich dan ook nog even te zien met Orson Welles tijdens een goochelshow, maar dat was het weer.

Op sommige momenten een beetje rommelige film, 1944, dus waarschijnlijk weer vrij snel in elkaar gezet, de oorlog was in volle gang, dus kwestie van opschieten. Niet heel bijzondere film wat het verhaal betreft, maar toch wel aardig met daarbij een voorstelling uit die tijd, hoe artiesten, vaak vrijwillig hun bijdrage leverden om mensen een plezierige tijd te bezorgen. 3.0/4.0

Vooral een onsamenhangende verzameling van acts met een poging tot een verhaal rondom George Raft. Vooral de acts waar ik iets van had verwacht vielen tegen (W.C. Fields, Orson Welles en Marlene Dietrich), positief vond ik George Raft die ik vooral als houten Klaas zie in noirs maar klaarblijkelijk kan hij nog verdienstelijk dansen ook. Al met al kan ik het idee wel waarderen maar is het wel erg zwak (en inderdaad te snel) in elkaar geflanst.

De film poogt de energie weer te geven die de entertainmentsector aan de dag legde om ‘de jongens’ van het Amerikaanse leger te ondersteunen tijdens WO II. Daarbij gaat het om zowel de film-, radio- en muziekwereld, als vaudeville acts. Dit mondt uit in een aaneenschakeling van shownummers met tussendoor wat relatiedrama rond George Raft en Vera Zorina. Qua scenario flinterdunne hap met alsnog een sterk einde, in mijn ogen, als tribute aan degenen die de oorlog niet overleefden. Natuurlijk moet je dergelijke film, die volledig focust op show, niet bekijken voor het verhaal, maar voor het podiumgedeelte. En dat slaagt er zeker in mij te entertainen, deze who’s who van Amerikaans entertainment. Highlights zijn voor mij de intermezzo’s met de Andrew Sisters, Louis Jordan & band en de goochelact van Orson Welles en Marlene Dietrich. Verder komt de film over als propaganda voor het vaderland en de filmindustrie, al valt dat moeilijk te vermijden gezien het onderwerp. Deze film zou ik enkel aanraden voor wie geïnteresseerd is in het soort entertainment en muziek die in die tijd gebracht werd. Zoniet is de kans groot dat je je gaat vervelen. Maar mij is dat alvast niet overkomen.