Love Object (2003)

Een erg middelmatige film over schuchtere kantoorklerk Kenneth (Desmond Harrington van DEXTER), die na de online aanschaf van levensechte sekspop Nikki en de romantische gevoelens voor zijn collega Lisa het onderscheid tussen werkelijkheid en fantasie kwijtraakt. Het deed me enigszins denken aan het vergelijkbare Pin (1988) Op zich een redelijk leuk gegeven maar het is echter allemaal te voorspelbaar.(tot en met de twist aan het einde toe) Daarnaast zijn beelden behoorlijk saai gefilmd... Veel had er goed kunnen gemaakt door wat explicieter de horror-elementen in beeld te brengen maar helaas viel dat ook tegen.(veel was off-screen) Wel zien we een paar keer vluchtig een borst van Melissa Sagemiller (of look-a-like) Ze is een leuke meid maar haar personage bezat ook tegenstrijdigheden. Ook is er nog Udo Kier te zien in een kleine rol als huismeester. Doordat de erotische, psychologische, drama en horror -elementen alle op een laag pitje stonden blijft de film vooral hangen in middelmatigheid. En waarom waren er toch steeds mensen met misvormingen en rode plekken te zien?

Kun je je driften tegenover een dood ding als een levensechte latex pop koeltjes controleren of is het dode ding in staat om de eigenaar te bezweren. Dat zou een tagline voor deze film kunnen zijn. Het is geen innovatieve gedachtegang, maar als tagline Intrigerend genoeg om een film omheen te bouwen.

Het eindresultaat is een soms aardige film over een excentrieke eenling die heel nieuwsgierig is naar sociaal contact en in zijn pogingen om dat contact te bewerkstelligen enigszins doorslaat. De latex pop is zijn sociale oefenmateriaal. Uiteraard loert daar het gevaar dat onze enkeling op den duur de scheidslijn tussen realiteit en fantasie niet meer herkent. En dat gebeurt ook. Logisch, want anders heb je geen film natuurlijk.

De onschuld en onervarenheid van de eenzaat worden in de film handig uitgespeeld. Het overkomt hem tot op zekere hoogte allemaal maar. De film krijgt er een fijn tragikomisch accent door en leunt daarmee erg op de hoofdpersoon, wiens naïviteit op den duur een tikje ergerlijk begint te worden, waardoor de humor vervlakt. Als kouwe kikker en onhandige speler in het sociale verkeer werken zijn stuntelige en kansloze acties in de eerste helft van de film echter zeer hilarisch.

Regisseur Parigi had weinig budget om mee te werken, maar heeft van de nood een deugd gemaakt. De filmlocaties bestaan uit steriel ingerichte kamers met weinig meubilair en saaie kleuren. Ze doen denken aan decors in een toneelstuk. Een Spartaanse en fantasieloze inrichting die goed aansluit op de geringe empathische vermogens van de personages. Tevens een setting waarin de droge en onderkoelde humor die in de film als onderliggende laag veelal aanwezig is, goed werkt.

De film staat te boek als horror, maar van harde en expliciete horror is geen sprake. Geen bloed, gore of jumpscare te bekennen. Het is horror van een ander kaliber. In deze film wordt de kijker geconfronteerd met de horror van een asociaal personage met autistische trekjes die steeds verder verdwijnt in een waan die hij zelf creëert. Meer een gruwel van de psychologische soort dus.

Een soms aardige film. Benauwend en beklemmend met een luguber randje. Redelijk humoristisch. Maar ook met veel momenten van langdradigheid en breedvoerigheid. Momenten waarop door mij verlangend naar hardere (horror)actie werd uitgekeken.