Le Streghe (1967)

Heerlijke fantasierijke verzameling korte films, van enkele van de beste regisseurs uit Italië.

Met uitzondering van Visconi's film (die wel leuk was, maar niet al te bijzonder), waren alle andere films zeer grappig en zeker de moeite waard.

De muziek van Morricone is werkelijk magnifiek en geeft het een typische "swinging sixties" gevoel mee. En Silvana Mangano is prachtig in alle verhalen!

4*

Aardige verzameling kortfilms rondom Mangano waarbij de bijdragen van De Sica en Rossi het meest geslaagd zijn.

Het eerste deel van Visconti is overigens best aardig maar inhoudelijk wijkt het enigszins af, het is een drama over een gevierde actrice wiens leven geleefd wordt. De heksen hierin zijn de overige vrouwelijke gasten, niet zozeer het personage van Mangano. Dit deel heeft wel de beste muziek (wat ook al tijdens de opening credits te horen was). In de overige delen was de muziek weinig imponerend.

Het tweede deel met Sordi is het minst, een niemendalletje wat niet veel meer laat zien dan een snel voortkarrend autootje. Erg matige bijdrage van Bolognini.

Het deel van Pasolini is nogal merkwaardig, het is eigenlijk een cartooneske reprise van Uccellacci e Uccellini van een jaar eerder en met dezelfde acteurs bovendien. Wel een aardig filmpje maar het had niet veel langer moeten duren.

Deel 4 is een grappige afrekening met de Siciliaanse vendetta-cultuur van Franco Rossi, de grote onbekende van de vijf regisseurs (voor mij althans).

Het deel van De Sica is uiteindelijk het meest geslaagd, met een ongekend sullige Eastwood als burgerman die het aan de stok krijgt met zijn vurige echtgenote. Leuke afsluiter.

Ik kom alles bij elkaar genomen op 3 sterren uit, wat ik voor een dergelijke omnibusfilm trouwens niet slecht vind.

Niet bepaald de eerste episodenfilm uit Italie die ik zie. Zeker in de jaren '60 was en bijna een oneindige stroom van daar. Hier hebben de twee wat minder bekende regisseurs, Bolognini en Rossi, een intermezzo. Korte segmenten van een minuut of vijf. Die van Bolognini is leuk. Die van Rossi is een stuk minder. Beiden hebben net als de drie grotere namen meer van dit soort dingen gemaakt.

De film is vooral bedoelt als een soort uithangbord voor Silvana Mangano, die ik vooral ken uit Riso Amaro, ze was getrouwd met de grote Italiaanse producent Dino de Laurentis

Visconti is qua setting op bekend terrein. We bevinden ons op een sjiek feest. Mangano is een beroemde actrice en in de nacht vallen de maskers van de bezoekers af. Niks mis mee, maar geen hoogtepunt in het oeuvre van Visconti en dat is eigenlijk wel een thema deze film. Dit segment bevat het debuut van Helmut Berger, in deze tijd al de geliefde van Visconti.

Vaak vind ik Pasolini stek in dit soort films. Hier is zijn segment niet meteen een uitschieter, niet binnen deze film. Het is een soort uitbundig cartoonesk sprookje met de populaire Toto. Uitbundig en kleurrijk maar ook een beetje te lang.

Het beste deel (al loopt het niveau van de segmenten niet zo ver uiteen) is dat van De Sica. Clint Eastwood wordt leuk tegendraads gecast (hij was in Italie al een ster en in Hollywood nog niet en kreeg heel veel geld en een Ferrari voor deze film) als een man die met Mangano in een sleurhuwelijk zit. Mangano heeft grote dromen over een leven vol drama en grote emoties.

Overigens heeft deze film niets met letterlijke heksen te maken. Maar gaat het vooral over vrouwelijkheid.

Al met al leuk, maar ik heb best al wel een aantal sterkere Italiaanse episodenfilms gezien.