Otoshiana (1962)

De tweede Teshigahara die ik zie, en weer een erg goeie. (maar nog wel iets minder dan WotD, maar dat is logisch )

Teshigahara's eerste film, is iets luchtiger dan WotD.
De film begint lekker rustige, een man gaat samen met zijn zoontje van baan naar baan. En steeds word hij gevolgd door een man in het wit. (wat natuurlijk al zeer cool is) Als hij op een gegeven moment wordt gevraagd voor een baan ergens anders, word hij vermoord door de man in het wit. Een ijzersterke scène is dit, een lang shot, je ziet de man in het wit de hoofdrolspeler volgen en word dan doodgestoken door de man in het wit. Dit met een vreemde maar zeer aangename muziek eronder. Na deze scène wil onze hoofdrolspeler het fijne weten van zijn dood (hij is inmiddels geest) en volgt er een speurtocht naar het waarom.
Teshigahara begint lekker rustig maar het tempo gaat redelijk omhoog richting het einde met een fantastische climax. De muziek is ‘weer’ dik in orde en verhaal is erg meeslepend en spannend.

Top film die ik zeker nog een kijkbeurt ga geven, 4 sterren voor nu, maar dit is zo een film die na een week opeens veel hoger staat omdat hij maar door me hoofd bleef spoken.

Tijdens het kijken was ik eerlijk gezegd niet zo onder de indruk. Maar de film blijft wel hangen!

Heel origineel qua plot. Het idee van de balende geesten die proberen een antwoord te krijgen over het waarom van hun dood (en dat antwoord niet krijgen, wij lekker wel!) vond ik de film veel extra sjeu geven. Het maakte de films soms zelfs een beetje grappig.

Daarbij de bevreemdende sountrack en de dito beelden. Ik ga de film zeker nog eens bekijken!

Het debuut van Teshigahara doet wat mij betreft weinig onder voor de twee films die hierna verschenen. Ook hier zijn al de beklemmende beelden en een experimentele score te vinden, evenals een lekker vreemd verhaal van de hand van Kobo Abe.

Vooral het verhaal maakt de film voor mij uniek. Pitfall is zowel een maatschappijkritische blik op de sociale stand van zaken in naoorlogs Japan, als een klassiek spookverhaal met een vleugje humor. Mooi vind ik ook het Tom Sawyerachtige jongetje, dat stoïcijns alle gebeurtenissen observeert en eigenlijk alleen maar interesse heeft in het snoep van de overleden winkeljuf. Aan het einde van de film rolt er dan toch nog een traan over zijn wang en zet hij zijn zwerftochten voort, tevens het lot van de geesten van de overledenen. Even mysterieus als het jongetje is de moordenaar in het wit. De scène waarin hij de mijnwerker achtervolgt en vervolgens vermoordt vond ik echt prachtig, een goed voorbeeld van het typische sfeertje van de film.

Misschien wel nog vreemder is de muziek van Takemitsu. Het lijken soms eerder geluidseffecten dan volwaardige composities. Ook had ik af en toe het gevoel dat de muziek totaal niet paste bij de beelden. Toch stoort het niet en helpen de vreemde geluiden eigenlijk alleen maar de surrealistische sfeer van de film te versterken.

Zonde dat Teshigahara zo weinig volwaardige speelfilms gemaakt heeft. The Face of Another, Woman in the Dunes en deze acht ik alledrie zeer hoog.