Parents (1989)

Iemand enig idee of deze op dvd is verschenen?

lekker luchtig filmpje, zit een leuke sfeer in.

de moeite waard om een keer te kijken.

Erg leuke horrorkomedie waarvan je al in de eerste minuut voelt dat er iets in de lucht hangt. Het verdere verloop van de film had ik wel iets beter verwacht, maar het is toch de vertolking van Quaid als norse en cynische vader die de film naar een hoger niveau tilt.

De film heeft me nergens gegrepen. Vond de film vooral saai en traag terwijl ie maar 81 minuten duurt. De humor deed het hem ook niet voor mij deze keer en eigenlijk was ik blij dat de film eindelijk afgelopen was. Alleen de laatste 10 minuten waren nog redelijk. En de vertolking van Quaid kon er ook nog wel mee door.

Pretty soon we'll turn off áll the lights and it'll be dark everywhere...


Die Bob Balaban, en wat een weird filmpje. Voor een komedie wel heel erg zwart (en rood van het bloed), heb het dan ook meer beleefd als een soort coming of age drama, doordrenkt van nachtmerries, psychologische innuendo en verkapte maatschappijkritiek - maar misschien ben ik er mee op de loop gegaan.

Quaid werd hier al terecht geroemd, maar ook het iele, morbide aandoende ventje speelt erg goed, net als zijn vriendinnetje en de maatschappelijk werkster. De moeder vond ik opvallend minder.

Ik dacht dat dit de enige film was die Balaban regisseerde, maar ik heb gelukkig nog wat voor de boeg (al zie ik maar 1 titel die nog echt in deze richting zit). Zijn manier van vertellen is intrigerend; vooral het beginstuk was erg intimiderend en donker, en dat wisselt hij dan later even makkelijk af met een stukje ''Memories are made of this'' gezongen door Dean Martin - als een mix van 'The wonder years' en 'Henry: portrait...'. Let bv. ook op het olijke muziekje wanneer er met de maatsch.werk. afgewerkt wordt.

Zeer geslaagde kennismaking die smaakt naar meer. Dikke 3,5*.

'k vond het geen misse film. Er hangt een beetje een vreemde sfeer over deze film en je weet dat er iets raars aan de hand is. De film verveelde zeker niet.

Wel een opmerkelijke muziekkeuze die het geheel wat luchtiger maakte. Hier stond er qua genre o.a. komedie, maar dit vond 'k toch niet echt toepasselijk. Het was ook niet echt een horrorfilm met gruwelijke beelden, dus hij is zeker toegankelijk voor het grotere publiek.

Ook de cast wist me wel te verrassen. Toch eens een andere rol voor Randy Quaid en deed het wel overtuigend.

Prima om eens mee te pikken als hij op tv passeert, niet meer, niet minder.

Bah, wat een ongemakkelijke flutfilm. Er gebeurt nagenoeg niks en veel te lachen valt er evenmin. Vond er helemaal niets aan.

Deze film is zo tergend traag, gewoon niet vooruit te branden. Hoofdfiguur Michael is een zeurderig type die ik de helft van de tijd niet goed verstond met zijn gemompel. De vader was dan wel creepy, maar ik had toch het gevoel dat er veel meer in had gezeten. Tegen dat er eindelijk eens wat spannend gebeurt zijn we al meer dan een uur ver en is de film bijna afgelopen. Veel gebeurtenissen en dialogen leiden uiteindelijk tot niets. Nevenfiguur Sheila lijkt compleet overbodig en grappig vond ik het ook op geen enkel moment. Totaal geen idee wat eigenlijk de bedoeling was van de film en ik heb ook geen zin om dit dieper te gaan analyseren.

Zoals alexspyforever al aanhaalt, er had veel meer mee gedaan kunnen worden. Deze film heeft dringend een remake nodig. Met de juiste acteurs kan dit een heel donker en scary filmpje worden. Want het verhaal op zich is dik ok. Het jaren 50 gevoel word wel leuk weergegeven.

Niet geheel origineel, maar verfrissend als je het vergelijkt maar andere eighties meuk. Al bij de begintitels en introductie moest ik aan blue velvet/lynch denken. Dat kwam waarschijnlijk door de spooky sounds van Badalamenti en een poging om Lynchiaans over te komen door te mikken op een zwartkomische blik op fifities america. Sfeertje is een beetje raar, theatraal en aangedikt. Quaid en Hurt zijn voortreffelijk. Soundtrack/score is erg oké en gooit het meer op ambient en vervreemde geluiden dan een orkestrale aanpak. Ook Paperhouse, Return to Oz en Reflecting Skin doken op in mijn brein. Traag vond ik het niet, maar het had niet veel langer moeten duren. Als de sfeer je niet aan staat dan wordt het een pittige zit. Bob Balaban is een interessant kerel, hij duikt de laatste tijd vaker op bij series en films die ik (her)kijk. Hij was de baas van NBC in Seinfeld die helemaal in de ban is van Elaine... mooie rol! Check ook zijn interview op WTF.

Lekker eigenzinnig filmpje. Ik zie dat de meningen verdeeld zijn, maar ik vond het unheimliche sfeertje en de inktzwarte humor geslaagd. Een fraaie jaren '50 setting ook. Michael is een apart, bleek jochie die zich duidelijk niet senang voelt bij z'n ouders, en dat is ook begrijpelijk, want zijn ouders en zeker zijn vader (Randy Quaid) zijn best creepy. Het is niet een hele rechttoe rechtaan horror, en naast de zwarte humor ook een psychologische film, waar we vaak de nachtmerries van Michael induiken en het verschil tussen fantasie en realiteit niet altijd even duidelijk is. Best sfeervol op een ongemakkelijke wijze, en ook op een interessante manier ontvouwt de film zich. Wat traag is de film zeker en er had wel meer ontwikkeling in kunnen zitten, maar ik ben toch wel positief verrast.