Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998)

Na vele jaren opnieuw gezien. Meermaals verliet de tong de smikkel en proefde opgetogen van het geweldige debuut van Ritchie. Het verhaal is even complex als briljant. De puzzelstukjes zijn op zich al enorm boeiend, doch overtreffen hun isolement met een kanjer van een reünie. Samen met een heerlijke soundtrack, buitenissige regie, hilarische vertolkingen en een subliem open einde is deze puzzel het bekijken meer dan waard.

4,00 (4,25)

Leuke en vlotte misdaadcomedy van Guy Ritchie. Persoonlijk vind ik Snatch iets beter, maar deze is ook zeer vermakelijk.

3,5*

Mooi regiedebuut van Guy Ritchie!

Wat ik meestal het beste aan de films van Ritchie vind, is het leuke verhaal dat altijd goed in elkaar zit. Dat was duidelijk ook het geval in deze film. Je wordt overladen met verschillende (soms zeer komische) personages die uiteindelijk elkaar allemaal tegenkomen. De film vormt dus een mooi geheel van verschillende verhaallijnen die op een leuke manier aan elkaar raken.

De cast in deze film is natuurlijk ook echt top. Iedereen acteert op een hoog niveau, en ik vond dat iedereen perfect in zijn rol paste.

Het was tijd voor een herziening en ik vroeg me af of de humor en het plot (dat ik ondertussen al ken natuurlijk) nog overeind bleven. En dat is met verve gebeurd. Ik blijf genieten van de film met kleurrijke figuren, prachtige humor en onliners en opnieuw het bewijs dat het regietalent van Richie ondergewaardeerd wordt. Strake montage en flitsende beelden die toch een vorm van warmte en coolheid bewaren. ('vet' voor de Nederlanders hier). Ik ben een fan.

Zo fantastisch vond ik het niet.

Er zitten wat leuke personages bij maar om te zeggen dat het allemaal waanzinnige typetjes zijn... dat valt best mee toch. Opzich deed niemand het slecht maar ook niemand sprong er echt tussenuit.

Er zitten een aantal leuke shots in, bijvoorbeeld met slowmotion en onderste boven beelden. Ook die rook uit de shotgun was wel gaaf. Echt spectaculair wordt het nergens en eigenlijk vond ik de découpage maar saai. Ook de settings hadden wellicht wat beter gekunt ( enkel die stalen kooi voor de deur was nog apart ) en de belichting is soms 'n beetje slecht afgesteld.

Het is een aardig idee om verschillende groepen mensen los van elkaar in beeld te brengen om ze daarna samen te laten komen. Het was wel grappig om te zien hoe dit resulteerde in een flop.

De muziek is overdreven aanwezig; soms passend maar af en toe ook storend.


Qua uiterlijk kon het allemaal wel wat beter, al is er wellicht bewust gekozen voor die 'rokerige' sfeer.
Prima cast en plot, maar echt bijzonder vond ik het niet.

Ik vond het een leuke film maar ook een lichte tegenvaller. Er zijn een aantal grappige momenten en eigenlijk is de hele film wel grappig maar voor alsnog haalt het het niveau van Snatch niet die ik binnenkort maar eens moet aanschaffen. Maar wel een dikke voldoende.

Jammer dat ik de eerste moet zijn die deze film forse kritiek geeft.

Tja word ik depressief of zie ik de laatste tijd gewoon slechte film? Ik denk zelf de tweede en hoop het ook ) want dit was echt niet veel soeps.

Het verhaal weet in het begin al niet te boeien. Het begon ontzettend traag en ik heb me nog nooit zo dom gevoeld. Ondanks dat het verhaal helemaal niet zo ingewikkeld was begrepen ik en de persoon waarmee ik hem keek er helemaal niks van. Toen het poker-toernooi begon pikte ik de rode draad met behulp van de achterkant weer even op alleen was die al snel weer kwijt. De rest van de film wordt zo onbegrijpelijk gemaakt. Zo'n simpel verhaal op zo'n manier uitvoeren vraagt om moeilijkheden.

De beelden droegen totaal geen sfeer met zich mee en dit is eigenlijk de hele film lang zo. Ik vind daarom dat het woord kleurloos ondanks de bruine kleur tinten toch goed bij deze film past. Het laatste half uur was ik echt de film aan het uitzitten.

Het verhaal vertellende concept dat wel meer top 50 films hebben zoals onder andere The Shawshank redemption wordt hier ook erg slecht uitgevoerd. Het stoorde me gewoon dat de beelden perse stop moesten woorden gezet en waar een man bij moest gaan praten. Ik kijk niet naar een diavoorstelling. Verder droeg dit ook helemaal niks bij aan de rest van de film.

Sommige situaties waren gewoon te slecht voor woorden. Zoals de scène waar ze in de kooi staan. Ooh ooh hij is geraakt ooh ja wat nu ooh jemig nog eentje geraakt.

Verder is het gebrek aan vrouwen me nog nooit zo opgevallen in een film. Het draagt gewoon bij in de sfeer. De enige vrouw die hier in voor kwam lag lam op de bank onder de drugs.

Hele setting had ook meer mee gedaan kunnen worden. Geen enkele die er echt uit spatte.

Acteerwerk is wel aardig. Erg knap hoe een regisseur zulke goede acteurs zo kleurloos over kan laten komen. Ik ben een groot fan van Jason Stratham alleen hier slaat zelfs hij de plank mis.

Ook de grappen zijn slecht gevonden. Niks waar ik echt om heb moeten lachen en de situatie op het eind stoorde me meer dan dat ik er over moest lachen want waarom deed die man in vredesnaam zijn mobiel in zijn moment. Poging tot grappig zijn?

Dit was gewoon niet bijzonder. Weinig positiefs te zeggen hierover. Gisteren gekeken en nu moet ik al weer moeite doen om het verhaal boven te halen. Ongelooflijk dat dit zo hoog is beland.

0.5*

Een beetje een vreemde titel voor een film, maar de film zelf vond 'k nog de moeite om te bekijken. Het verhaal is nog origineel en het einde is ook nog goed gevonden. De Engelse accenten moet je er wel bijnemen Ook nog een opvallende soundtrack met o.a. de Griekse Sirtaki en sommige opvallende quotes 'k Vond dat hij in het rijtje van Reservoir Dogs paste.

Erg vlotte film van Guy Ritchie, met een hoop humor.

Lock, Stock and Two Smoking Barrels vertelt diverse verhaallijnen, die op het einde op een mooie manier bij elkaar samenkomen. In het begin is het voor de eerste keer enigszins moeilijk te volgen, omdat er in het begin behoorlijk wat personages worden geïntroduceerd, met de meest obscure namen en door de verschillende verhaallijnen. Er gebeurt van alles en wat vooral opvalt zijn de ontzettend leuke dialogen, waar ik soms zelfs hardop om moest lachen.

De montage is vlot en hip, waardoor het allemaal goed in beeld wordt gebracht. Naast een hoop humor bevat het verhaal ook de nodige harde actie. Wat ook leuk is zijn de rare bijnamen van de al net zo rare personages. Ook het eigen criminele taaltje die ze met elkaar spreken is grappig en zo zijn er nog tal van zaken, die deze film meer dan de moeite waard maken.

Ja Lock, Stock and Two Smoking Barrels vormt toch een mooi tweeluik met Snatch., al vind ik die laatste nog net wat beter in elkaar zitten. De eerste is echter ook erg goed en blijft ook nog diverse kijkbeurten nog steeds ontzettend vermakelijk.

4,0*

Blijft geweldig entertainment.

Door de jaren heen is het Tarantino vs Ritchie verhaal wel wat gaan luwen, terugkijkend is het nog maar moeilijk te geloven dat er zoveel met termen als "rip-off" gegooid werd. Al zijn er uiteraard wel een heel aantal overeenkomsten, de sfeer is compleet anders.

Heerlijk dat Britse, groezelige crimi-wereldje. Geniale accenten, geweldige personages. Veel meer heeft deze film niet te bieden, buiten wat leuke twists en kwinkslagen. Maar de film brengt het met erg veel zwier en plezier, dus er valt weinig tot niks te klagen. Enkel de soundtrack had wat blitser mogen zijn.

4.5* en een uitgebreide review

Mwah.

Zoals alle andere misdaadflicks van Ritchie hangt ook hier het plot door toevalligheden aan elkaar. Het geniale zie ik daar echter niet van in.

Natuurlijk heeft het wel iéts te bieden. Enkele scènes zijn best komisch, maar evenveel scènes gaan ook de mist in, zij het door de dialogen ("fuck" is echt niet grappig als het tien keer per minuut gebruikt wordt), zij het door te drukke personages, of zij het door iets anders.

Het einde is overigens wél zeer geslaagd en lijkt een beetje op dat van The Italian Job - het origineel, uiteraard.

Nick Moran en Dexter Fletcher zijn matig. Jason Statham en Jason Flemyng hebben nog enkele toffe momenten, vooral die laatste.

Al de andere "acteurs" zijn te slecht voor woorden; veel gevloek en drukdoenerij, dat wel, maar acteren gebeurt niet.

Lock, Stock & Two Smoking Barrels is wel leuk geregisseerd. Guy Ritchie maakt het op dat vlak minder druk en minder hip. De bruine kleuren zorgen voor een fijne rokerige sfeer en ook enkele shots zijn de moeite - slowmotions etc. zijn overzichtelijk en kundig gedaan.

2,5

Samen met A Clockwork Orange mijn all time lievelingsfilm. Na 10x kijken is hij nog steeds even geniaal en zie ik elke keer nog nieuwe dingen.

-Fantastisch ingenieus verhaal met een overdaad aan personages die allemaal min of meer belangrijk zijn voor de plot

-Heerlijke soundtrack met o.a. Stooges & Ocean Colour Scene

-Lekkere dynamische en snelle manier van vertellen en filmen, met mooi sepia filtertje erop

-Geweldige dialogen. En dan ook nog Brits. Beter kan niet

Voor mij is er maar 1 minpuntje, een klein dingetje waar ik me elke keer kapot aan erger, en het heet Sting. Ik hou best van the Police, maar Sting kan NIET acteren. Hij heeft maar 1 gezichtsuitdrukking en ik weet niet wat hij daarmee probeert te zeggen, maar het is waanzinnig irritant en het hele karakter had beter uit het verhaal geknipt kunnen worden. Ook Nick Mason, de zgn opperhoofdpersoon, vond ik niet bijster interessant, maar Fleyming, Statham en Fletcher compenseren allemaal genoeg.

(Of de film beter is dan Snatch. weet ik niet, feit is dat ik deze film eerst zag en Snatch. voor mij altijd een soort rip-off van deze blijft. Ook lijkt Lock, Stock wat vrolijker, alsof alle acteurs (behalve Sting) er veel plezier in hebben)

Chill, Winston!

Soms duurt het een tijdje voor een regisseur een bepaalde stijl ontwikkelt. Dan is het, na naamsbekendheid te hebben verworven, voor fans en cinefielen vaak leuk om de eerste films te bekijken en te merken hoe bepaalde stijlkenmerken worden geïntroduceerd of mee wordt geëxperimenteerd. Even leuk is het echter wanneer een regisseur in z'n debuutfilm al perfect voor ogen heeft wat hij wil doen, en deze film meteen kenmerkend is voor z'n hele oeuvre. Enter Guy Ritchie en enter Lock, Stock, and Two Smoking Barrels.

Vier vrienden hebben een waterdicht plan. Ze leggen elk hun spaarcentjes bijeen zodat Eddie, een fenomenaal pokertalent, een pak winst kan maken op een exclusief pokeravondje. De organisator van de avond, Hatchet Harry, heeft echter een oogje op de bar van Eddie's vader, vervalst de wedstrijd en voor ze het weten zijn de vrienden niet enkel hun geld kwijt, maar staan ze ook een pak geld in het krijt bij een van de beruchtste criminelen van de stad.

Zoals eerder gezegd zijn alle kenmerken van Ritchie hier al overdadig aanwezig. Allereerst het groezelige underground/criminele milieu, perfect geportretteerd via een overdaad aan vale, bruine kleuren. Zorgt voor een leuk sfeertje. Verder uiteraard de dialogen, die duidelijk maken dat de film in de eerste plaats een komedie is. De snelheid van de lijnen is intens, doorspekt met een flinke dosis humor waar Britten zo goed in zijn, en met die kenmerkende zware accenten. Ten slotte, en dit is volgens mij de belangrijkste reden voor de veelvuldig gemaakte vergelijking van deze film met Pulp Fiction, de samenvallende verhaallijnen. Ritchie zet een paar lijntjes uit die ogenschijnlijk weinig met elkaar te maken hebben, maar die op het einde toch lekker bij elkaar komen. Verschil is dat Ritchie meer gebruikt maakt van humor om de verhalen te laten clashen, zonder dat het een grote knoeiboel wordt. Hoe een paar oude geweren doorheen de film in handen komen van zowat elke belangrijk personage zonder dat het ooit verwarrend wordt, toont het vakmanschap van Ritchie aan. Naast het kleurgebruik is de film sowieso visueel erg sterk, met enkele coole slo-mo's en experimenteel camerawerk. Tel hierbij de gave soundtrack en sterk acteerwerk over de hele lijn, en je krijgt een film vol intelligente fun waar ik gewoon 4* aan ga uitdelen.

Zoals iedere film van Ritchie een film die één kijkbeurt leuk is maar eenvoudigweg niks onder het hyperactieve oppervlak heeft zitten waardoor een herziening de film nooit ten goede komt.

Te veel slecht uitgewerkte karikaturen, pijnlijk stroeve dialogen en een overdaad aan style over substance. Duurt niet lang voordat de verveling toeslaat.

Na bijna 9 jaar dacht ik dat deze wel eens aan herziening toe was. Leek me zo'n film die nu wel eens beter kon vallen dan toen.

Helaas blijkt dit niet het geval te zijn. Lock, Stock and Two Smoking Barrels is best vermakelijk, maar iets geniaals zie ik er gewoon niet in. Het zijn vooral de accenten, enkele grappige scènes en de manier waarop het verhaal in elkaar steekt die het kijkbaar houden, al zijn zelfs die elementen niet eens echt origineel.

Wat me eigenlijk het meest stoort aan Lock, Stock is dat alle personages in twee types vallen: de stoere jongens en de sukkels. Dit zorgt er al snel voor dat de film erg eentonig wordt en dat de gevatte dialogen steeds op dezelfde manier gevat zijn. Een willekeurige, stoere vent dist een sukkel; de sukkel zegt iets doms; de stoere vent wacht eventjes en dist de sukkel met een stoere reactie. Enzovoorts, enzovoorts. Juist een film als deze, die toch probeert te spelen met dialoog en waarbij er zoveel verschillende partijen zijn had baat gehad bij een rijk scala aan personages, maar ondanks de grote cast is het een eentonige bende. Ik weet zelfs niet waarom de hoofdgroep uit vier personen bestaat. Met twee had je gek genoeg dezelfde interactie gehad en zou het plot niet veranderen. Ook bizar dat met zo'n grote hoeveelheid personages Ritchie slechts één vrouw erin heeft zitten, die praktisch gedefinieerd wordt doordat niemand haar opmerkt (spreekt uiteraard ook slechts één of twee zinnen uit). Het vat Ritchie's zwakte met personages samen, wat extra opvalt omdat hij lijkt te denken dat het één van zijn sterkste kanten is.

Verder heb ik ook gemixte gevoelens bij het hippe stijltje. Het geeft het geheel vaak wat schwung mee, wat natuurlijk erg fijn is, maar het voelt even vaak geforceerd aan; als een beginner die even wil laten zien wat hij kan.

Ach, het is allemaal wel aardig, maar ik snap de heisa gewoon niet. Ritchie zou ditzelfde trucje snel nog eens herhalen met het zeer vergelijkbare Snatch, maar die viel op een bepaalde manier beter uit. Moet ik ook maar eens herzien om te controleren of dat beeld klopt.

3*

Het is altijd weer even slikken als je een klassieker uit de jeugd gaat bekijken en jezelf afvraagt of die de tand des tijds heelhuids heeft doorstaan. In dit geval heeft het werk in kwestie nog niks aan kracht verloren. Stijlvol door die goed getimede slowmotion sequences, maar het is ook ongelofelijk scherp geschreven, met geniale dialogen en met een plot waar geen gebeurtenis zonder gevolgen blijft. De sfeer van de nineties komt uitstekend tot zijn recht in één van de betere films van Guy Ritchie. Het wordt tijd om ook weer eens Snatch af te gaan stoffen.

Herzien. En dat viel wat tegen.

De vlotte van de ene situatie in de andere stijl is ondertussen wel wat erg gewoontjes. De interactie tussen de personages is op zich nog wel leuk, de dialogen zijn grappig - hoewel The One Ring een punt heeft waar hij zegt dat ze wel erg eenvormig zijn. Maar het enige echt sterke punt is de casting. Een mooi zooitje halvegaren bij elkaar, met als uitschieter natuurlijk Vinnie Jones in zijn eerste filmrol. Doet hij goed.

Verder eigenlijk maar weinig bijzonders, vind ik nu. Niet meer het geniale filmpje wat ik er vijftien jaar geleden in zag.

Lock, Stock and Two Smoking Barrels is een geweldige Britse misdaadkomedie die barst van sfeer. Alle elementen worden geweldig gecombineerd en dit zorgt ervoor dat deze film zich een klassieker mag noemen. Onder andere dankzij puik acteerwerk, passende soundtracks, goed camerawerk en een algehele geweldige afwerking zorgt deze film ervoor dat de lat hoger ligt voor misdaadkomedies. Het VK laat wederom zien dat het heer en meester is in misdaadkomedies en dit pareltje is een van de kroonstukken. De film kent een stevige portie geweld en komedie die op een briljante wijze vermengd zijn.

Jason Statham is lekker op dreef als de rauwe überbrit. Naar mijn mening is hij duidelijk beter in Britse films dan in Amerikaanse films. Waarschijnlijk zal onder andere deze film de interesse gewekt hebben van Amerikaanse filmmakers om Statham te strikken. Nick Moran, Dexter Fletcher en Jason Fleming vullen Statham op een geweldige manier aan. Het groepje mannen speelt op een erg aanstekelijke manier en dit alleen maakt de film al het kijken waard. Vinnie Jones is magistraal als "klusjesman". De hooligan zorgt voor enkele gave scènes.

Lock, Stock and Two Smoking Barrels is een absolute aanrader voor iedereen. Het is een voorbeeld voor misdaadkomedies in het algemeen en de film is doordrenkt met een onvervalste, authentieke sfeer die men zelden tegenkomt. De film pakt je vanaf het begin vast en laat je pas op het einde los. De kwaliteit van de film is ieder moment te zien. En die rauwe Britse accenten... wie heeft daar nou geen zwak voor?

4*

Na lange tijd eens herzien. Destijds vond ik het een grote tegenvaller na eerder Snatch gezien te hebben; die film viel een stuk beter en heb ik sindsdien meerdere malen herzien. Maar ik geloof dat ik ook mijn mening over deze film mag herzien.

Deze keer vond ik het in ieder geval hoogst vermakelijk. Fijn sfeertje, veel grappige personages, domme acties, toevallige samenloop van omstandigheden die tot hilarische situaties leiden en gave muziek. Wat dat laatste betreft is James Brown altijd erg fijn, maar ik herkende ook "Liar, Liar" van The Castaways, waaruit gesampled is voor het nummer "Dom, Lomp & Famous". Ook fijn die sirtaki, die erg gepast is bij het personage Nick the Greek, maar ook bij de climax in het plot waar naartoe gewerkt wordt. Visueel ook zeer de moeite waard. Het ziet er allemaal flitsend uit, sterke montage, splitscreens, alles is aanwezig om het er (ook nu nog) hip uit te laten zien.

In vergelijking met Snatch, die ook binnenkort maar weer eens herzien moet worden, heb ik dit keer het idee dat het verhaal zelfs nog wat beter is, en ook de muziek lijkt me wat sterker. Wel zijn de personages hier misschien wat minder lomp. Uiteindelijk ontloopt het elkaar weinig. In ieder geval een zeer geslaagde herziening. 4*.

Een misdaad-komedie met ADHD, dat vind ik wel een treffende beschrijving voor Lock, Stock and Two Smoking Barrels. Het regisseerwerk is druk, de personages zijn druk, de dialogen zijn druk, eigenlijk is alles druk. Hierdoor is de film vooral snel en gevat, en moet je je aandacht er (vooral in het begin) zeker goed bijhouden. Maar al met al vind ik het persoonlijk een heerlijke film met de zo overduidelijke Guy Ritchie stijl.

4*

8/10 (IMDB)

Lock, Stock and Two Smoking Barrels

Het werd eens even tijd om tussen mijn Harry Potter marathon te onderbreken en hier voor in de plaats een andere film te kijken. Ben al goed op weg maar moeder lief wou toch even een film met mij kijken. Oke. Komedie moest het zijn. Oke. Ja of een film met Jason Statham. Nou en waar kwam ik op uit die we beiden nog niet gezien hadden, juist, Lock, Stock and Two Smoking Barrels. Toch als groot Jason Statham fan is deze helemaal aan mij voorbij geraasd en wou hem eigenlijk al een tijdje geleden kijken. Maar helaas is hij nu van Netflix afgehaald dus ik moest wel eventjes wachten. Toch erg vermaakt met deze film lekker beelden en leuk in elkaar gezet!

Jason Flemyng, Dexter Fletcher, Nick Moran en Jason Statham spelen een hele leuke rol in de film waar je ook wel wat aan hebt. Het begint al leuk en eindigt leuk. Statham doet het erg goed en ook de anderen zijn niet te stoppen. Vinnie Jones er ook nog even tussendoor is ook leuk!

Het verhaal was leuk en goed om te volgen. Heb me geen enkel moment verveeld in de film want het verhaal blijft aan je plakken. Erg leuk om te volgen dus. Het concept is zeker ook niet verkeerd en dit vond ik ook erg leuk om te volgen. Al om al leuke film die het goed heeft gedaan. Leuk en goed eind met problemen en geweld! Helemaal mijn ding dus!

4.0*

Heerlijke film met de juiste combinatie van humor, actie en een leuk verhaal. Het soort film die niet te veel diepgang hoort te hebben en toch meer niveau heeft dan een gemiddelde film. In mijn opinie hier onterecht flink ondergewaardeerd.

Heerlijke film! Dat ik deze nog niet eerder heb gezien. Lijkt veel op Snatch, maar dat is niet heel gek. Genoeg leuke wendingen, droge humor en visueel goed. Film vliegt in een rap tempo voorbij.

Na elf jaar aan een herziening onderworpen, maar ik kan mijn cijfer helaas niet ophogen. Een leuke film is het zeker, maar ik zie het briljante niet. Dat terwijl ik zijn spirituele opvolger Snatch wel geniaal vind, destijds in elk geval. Die ga ik binnenkort nog eens opnieuw bekijken.

Lock, Stock and Two Smoking Barrels volgt een hele rits Engelse gangsters en ander tuig van de richel die elkaar onvrijwillig kruizen. Het zorgt voor tal van geinige situaties die vooral grappig zijn door de harde dialogen in Brits accent. Iedereen lijkt een vinger in de pap te hebben waardoor de cast behoorlijk groot is. Niet iedereen is even leuk, maar een paar springen er wel bovenuit. Het is het filmdebuut van Statham en Jones die tevens allebei één van de leukere personages zijn. Dan heb je nog Frank Harper als Dog die een onsympathieke klootzak speelt, net als in zijn volgende films over hooliganisme waar ik hem van ken. Barry the Baptist is ook een opvallende verschijning. Cheesy ook al die bijnamen die ze dragen.

De film heeft een vlot tempo, maar heeft voor mij geen memorabele scenes. Het geheel voelt een beetje rommelig, vooral vanwege de grootte van de cast die zo'n vier of vijf verhaallijnen vertellen. Echt veel verkeerd doet de film niet, maar geniaal, zeker niet.

Zeker geen slechte film die me doet terugdenken aan het betere Snatch en als je verder kijkt naar het oeuvre van de meester Q. Tarantino. Ook hier werd er gezocht naar een aantal lelijke Britse gedrochten (moeilijk kon dat niet zijn) die elk op hun beurt de donkere kant van de maatschappij opzoeken om hun portefeuille te spijzen. Alles is dan ook aanwezig om er een typische 'Ritchie-film' van te maken: goede humor, leuke personages, een vet Brits accent, redelijke dialogen, absurde situaties en een beetje actie.

De film kwam me echter wat rommelig over. Zeer druk en ik kon - mede door het nachtelijke uur - niet altijd meer volgen, zeker omdat één en ander door elkaar liep en vele personages de revue passeren. De scenes met Vinnie Jones en zijn zoontje vond ik geweldig, een mooie mix tussen die typische Britse humor en geweldpleging.

“A minute ago this was the safest job in the world. Now it's turning into a bad day in Bosnia.”

De eerste film van Guy Ritchie, en het mooie is dat Lock, Stock and Two Smoking Barrels ook echt aanvoelt als een Ritchie film. Het is knap dat je als jonge filmmaker al zo je eigen visie hebt, en het zelfvertrouwen spat van het scherm af. Er worden weer ongelooflijk veel personages geïntroduceerd (op Ritchie’s kenmerkende en onnavolgbare wijze), en het speelt zich allemaal weer af in het criminele circuit. Hoewel Lock, Stock wel een andere toon heeft dan bijvoorbeeld Snatch. Het draait uiteindelijk allemaal wel weer om geld, drugs en wapens. En veel droge Britse humor, wat ik altijd wel kan waarderen.

Generale repetitie van Ritchie voor Snatch en wellicht iets minder gelikt en stijlvol, doch erg vermakelijk. Ik kan me herinneren dat ik de eerste keer LSTSB pas zag na Snatch en toen viel hij tegen. Ik had veel meer een vergelijkbaar iets verwacht, toch kan ik deze film inmiddels ook prima waarderen.

Een kust en te kuren van bizarre personages, acties, dialogen en de nodige humor passeren de revue. Zo is het verhaal, wat nauwkeurig in elkaar past, iedereen op een bepaald moment bij elkaar brengt en waar iedereen elkaar te slim af probeert te zijn, ook weer typerend. Zo ook de domme toevalligheden die plots weer een slinger aan alle gebeurtenissen geeft.

De nodige humor, kolderieke actie, 'I hate traffic wardens', en alles lekker vlot en scherp gemonteerd met de nodige muziek. Prima rollen van de meeste acteurs, eerst filmrol naar het schijnt van Statham en Jones was de dag dat men begon met draaien net vrijgelaten. Toch heeft Snatch net iets meer.

Het zal wel aan mij liggen maar ik vond er niet doorheen te komen.

Veilige soundtrack, rommelig camerawerk en kleurgebruik die pijn deed aan mijn ogen.

Niet sfeerverhogend om het zo maar te zeggen.

Verhaal en personages spraken me ook niet aan. Ik voel me nog genereus door twee sterren uit te delen. *2.0

Dit blijft een regelrecht meesterwerk, zo'n beetje het beste wat Ritchie gemaakt heeft.

De hele film zit vol met kleine en grote criminelen die het geweld niet schuwen om hun doel te bereiken. Wat je te zien krijgt is een vernuftig kat- en muisspel tussen allerlei soorten personages die elkaar op de meest vreemde en bijzondere tijdstippen blijven ontmoeten. Dit resulteert erin dat je aan het scherm gekluisterd blijft zitten om niks te missen, zelfs al kijk je deze film voor de zoveelste keer. De plotwendingen zijn stuk voor stuk effectief en lijken vooraf complexer dan ze daadwerkelijk zijn.

De personages zijn stuk voor stuk geniaal. Niet alleen hebben ze allemaal maffe bijnamen, het Britse accent is ook zeker een pluspunt. Het is een apart gevoel voor humor, maar bij mij slaat het echt aan. De dialogen zijn bijna allemaal effectief voor het plot, maar tegelijkertijd ook erg geestig.

De vier hoofdrolspelers zijn wel de sterren van de film, al blijft Vinnie Jones ook een van m'n favorieten.

Door deze film krijg ik automatisch weer zin om 'Snatch' te gaan herzien, ook een film die ik erg kan waarderen.

4.5* stonden en blijven staan!

Richie.

Als regisseur zeker geen slechte bijdrage aan de filmwereld, en ondanks dat zijn eerdere werk beter ontvangen wordt ben ik toch meer een fan van zijn nieuwere films die zich niet perse op misdaadkomedie focussen. Hier heeft hij zichtbaar het meeste plezier in, maar echt leuk vond ik het nooit. Dat neemt de soms frisse regie echter niet weg.

Lock & Stock moet het dan ook vooral hebben van de humor, die snel en fris aan je voorbij gaat. Richie concentreert zich op heel veel verschillende typetjes, waarvan de 1 leuker is dan de ander. Iemand die het bijvoorbeeld erg leuk deed was Statham, en ook Vinnie Jones zie ik graag terug. Bijzonder grappig is niemand, maar het acteerwerk is zeker enthousiast genoeg.

Richie ontsnapt niet altijd aan de goedkope uitstraling van de film, en dat is zichtbaar wanneer sequenties die echt om een grootse aanpak vragen worden ingekort. Denk maar aan zo'n grote schietpartij in de finale. Daar wordt volledig van weggeknipt. Misschien is dat juist de humor, maar dan ben ik er persoonlijk wat minder een fan van, gezien de opbouw ernaartoe vroeg om een explosieve uitspatting.

Met het camerawerk is verder weinig mis, maar buiten wat frisse humor voelde ik toch iets te weinig frisheid in de regie, waarmee ik tegen de richting in ga van andere gebruikers. Ik hoopte toch op wat snellere regie. Enkele scenes hanteren precies de juiste toon, maar dat blijft bij die scenes en niet de hele film. Kleurgebruik en soundtrack blijven inderdaad wat achter bij de editing en het gebruik van de camera. PTA deed dit toch beter in de regie, en liet ook elke scene tellen. Dat lukt Richie niet.

Vermakelijk is het verder wel en het verhaal zit redelijk in elkaar, maar het duurt misschien iets te lang en niet elke scene weet altijd te tellen. Toch wel jammer, want Lock & Stock zit niet zonder minpunten. Ik voelde film gewoon niet zo erg, en wist me ook niet echt mee te voeren. Vermakelijk, soms fris en grappig, maar in zijn geheel toch geen film die me erg aanspreekt.