Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)

Jaren geleden heb ik hiervan een theaterversie gezien en nu was het dan eindelijk de beurt aan de beroemde film. Terecht een klassieker lijkt mij. Het heeft de hoge verwachtingen helemaal kunnen inlossen. Dankzij de prima acteerprestaties want daar drijft deze film helemaal op. Liz Taylor heeft me dan toch verbaasd in positieve zin hoe ze een sensibele dronkelap neerzet. Top. Ook Richard Burton is top. De twee anderen zijn meer dan goed. Het is een echte praatfilm natuurlijk waarbij de regie en fotografie perfect inspelen op de sleutelmomenten. De close-ups onderlijnen bepaalde stukken. De keuze voor b&w draagt bij aan de onderliggende sombere sfeer. Dit doet me ook denken aan de eigenzinnige impro cinema die John Cassavetes in die jaren bracht. Maar dit is dan wel een volbloed Hollywoodproductie, die inzet op een real life play. En met groot succes.

Arme Virginia Woolf. Haar romans zijn natuurlijk alles behalve vergeten en haar invloed op de hedendaagse literatuur laat zich nog altijd gelden, maar de titel van deze film - of eigenlijk van het toneelstuk - is bekender dan de titels van haar romans.

Maar het had ook een flutstuk geweest kunnen zijn, dus wat dat betreft komt ze goed weg. Ik had het stuk gek genoeg nooit gezien en had zelfs niet werkelijk een idee wat ik kon verwachten. Het was een aangename verrassing. Wat een geweldige acteursfilm is dit. Geweldige dialogen, die soms intens invoelbaar zijn en op andere momenten heerlijk verwarrend. De 131 minuten vlogen voorbij. Puur genieten. Ik ga hem graag nog eens bekijken, maar dan in het theater. Groetjes!

Bij deze heb Ik Who's Afraid of Virginia Woolf? nog eens herbekeken en ook nu heb ik met plezier naar het geruzie tussen Martha, George en hun gasten gekeken. Het is best leuk om af en toe eens een film te zien waar de acteurs de film voor de volle 100% moeten dragen. Vooral Elizabeth Taylor en Richard Burton zijn erg indrukwekkend, Sandy Dennis vond ik dan net wat minder in haar rol als Honey.

De dialogen worden erg pittig gebracht en vooral de scène in het café springt erboven uit (misschien omdat verandering van locatie de film ook wel deugd deed). In het begin was het mysterie rond 'de zoon' nog best interessant, maar al snel is het wel duidelijk dat hij verzonnen is en het einde is dan ook geen verrassing als de onthulling volgt. Soit, erg storend is dat niet, maar de reden waarom deze film voor mij niet meer dan 3.5* haalt, is puur omdat de inhoud van de dialogen vaak herhalend waren en mij niet altijd even hard konden boeien.

3.5*

Een klassieker die mij totaal niet kon bekoren. Een beperkte setting met vier personages, waarbij de film met name draait om de dialogen. Het is duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, ook deze film is behoorlijk theatraal. De dialogen waar de film op drijft zijn eerder gekunsteld dan echt scherp. Vond het nergens pakkend. Mijn interesse zakte daarom al snel weg. Waarom de twee gasten, die overduidelijk niet erg welkom zijn, niet al snel vertrekken bleef mij ook onduidelijk. Verder heeft de film qua verhaal weinig te bieden en de ontknoping maakt ook niet bepaald indruk. Door het eindeloze geruzie en geschreeuw komen de twee hoofdpersonages niet echt uit de verf en de twee gasten vond ik ook niet interessant. Een lange, nogal vervelende en oninteressante zit.