La Tête d'un Homme (1933)

Goede verfilming van een Simenon-Maigret roman. Naast de politie-intrigue ook belangstelling voor psychologische inslag in het verhaal.

Een erg overtuigende Harry Bauer.

1932 ! Chapeau !

Helaas een tegenvaller voor mij.

Ook al ben ik een die-hard Maigret liefhebber, toch vond ik deze rolprent bijna niet te harden.

Maigret verhalen staan niet bekend om hun snelheid, maar deze versie is op momenten niet vooruit te branden.

Ik heb de film zelfs moeten stoppen en de volgende dag een tweede poging ondernemen, zo slaapverwekkend werkte hij op mij.

Het acteerwerk van de meeste leden van de cast is theatraal, en in silent movie stijl, met veel rollende ogen en overdreven uitdrukkingen.

Het ergst van al zijn in dat opzicht Valéry Inkijinoff (Radek) die speelt alsof hij solliciteert voor de rol van de klokkenluider van de Notre Dame in een andere film, en Alexandre Rignault (Heurtin)

Daar stopt het niet bij, ook sommige anderen doen hier, in iets mindere mate, aan mee

Diverse keren wordt de kijker "vergast" op een tragisch chanson, dat enkele scènes opslokt, terwijl de acteurs en werkeloos bij zitten.

Bauer heeft het postuur van Maigret, gezet en zwaar.

Hij is niet de slechtste vertolker van de rol, maar maakte op mij toch weinig indruk.

Filmisch gezien is het ook niet bepaald een plaatje.

Rest als zeldzame pluspunt de recente 4K restauratie (2020) van de film, in het Frans, met Duitse ondertiteling (ARTE)

Zó vreemd vind ik het dan ook niet dat Simenon zelf helemaal niet blij was met dit product.

Deze Maigret ga ik in ieder geval niet bewaren in mijn filmcollectie.

La Tête d’un Homme is de derde verfilming van een Simenon roman en het gaat daarbij om een Maigret mysterie.

Commissaris Maigret wordt op bezadigde wijze gespeeld door Harry Baur en dat komt me prima over. Ook uiterlijk ziet hij eruit wat je je van Maigret voorstelt. Opmerkelijk in deze Simenon adaptatie vind ik wel het feit dat Maigret eerder een bijrol dan de hoofdrol lijkt te spelen. De plot draait rond de psychologie van de moordenaar, wiens identiteit bij het begin van de film reeds bekend wordt gemaakt aan de kijker. Daarmee zet regisseur en co-scenarist Julien Duvivier de wereld van de kijker, als die ook Maigret leest, op zijn kop want wijkt voor zover ik weet af van de formule waarbij de lezer stap per stap de redeneringen van de commissaris volgt in zijn speurtocht naar de misdadiger. In deze film daarentegen krijgen we een verhaal voorgeschoteld à la Dostojevski. Regisseur Julien Duvivier en zijn ‘directeurs de photographie’ trekken daarbij alle visuele registers open. Lang & Murnau lijken wel om de hoek te loeren, afgemeten aan de lage camerastandpunten, de rokerige ruimtes, dreigende schaduwen, bij momenten wazige periferie door het gebruik van speciale lenzen en als hoogtepunt de deliriumachtige vlucht van de moordenaar. En wat een fantastische beeldkwaliteit heeft deze film vandaag de dag dankzij de restauratie in 4K.

Deze film wilde ik al langer bekijken maar was tot voor kort moeilijk verkrijgbaar. Dankzij de tv-tip van Brix is het dan toch gelukt waarvoor ik hem graag dank (maar het lijkt wel alsof we een andere film gezien hebben ). Voor mij is het een bijzondere en genietbare film maar verwacht je niet aan een doorsnee Maigret want dan kom je bedrogen uit.