The King Is Alive (2000)

Vind ik wel meevallen. Het is naar mijn mening wel de slechtste Dogma film, maar toch nog 3 sterren waard. Interessant thema, absurde situaties en mooie beelden. Onderhoudende film.

As the sand shifts...madness nears

Een serieuze tijd geleden had ik in de 5 voor 5 euro actie een aantal films gekocht. Het was de eerste keer dat ik zoiets deed en het zal waarschijnlijk ook de laatste keer zijn want geen enkele film, met uitzondering van Young Guns, kan me tot nu toe bekoren, hoewel Roadracers me nog wel iets zegt. In ieder geval is deze The King Is Alive een serieuze tegenvaller.

Ik lees hier een aantal berichten over het Dogma Manifest principe maar buiten dat ik het in de openingsscène van de film tegen kwam en op het einde kon ik me daar niet zo bijster veel bij voorstellen. Daarjuist wat opzoekwerk verricht en blijkt dat Levring zich uitstekend aan het Manifest houdt maar hierdoor zorgt hij ook wel voor een draak van een film. Ik had het eigenlijk kunnen verwachten, Lars Von Trier is oprichter van het Dogma Manifest en dat is een filmmaker waar ik ook niets meer van moet hebben. Soit, het verhaal van The King Is Alive had nochtans wel wat potentie. Ik ken het originele verhaal van King Lear niet, ik heb wel Kurosawa's versie (Ran) gezien maar dat was al lang geleden. In ieder geval wist ik nog wel dat het een interessant verhaal was dus ik was benieuwd hoe men dit in de film ging verwerken. Het resultaat is ontzettend kleurloos maar vooral saai want het King Lear wordt maar redelijk oppervlakkig benaderd. We krijgen een bonte verzameling van personages maar niemand is ook maar iet of wat boeiend. De manier waarop ze in de woestijn terecht komen is knullig maar het is vooral de opeenvolging van stomme situaties die de film de nek omdraaien. Blijkbaar vonden de passagiers het niet nodig om logisch na te denken maar besluiten ze maar vanaf de eerste nacht een serieus feestje te bouwen om de volgende dagen zich bezig te houden met allerlei klusjes zoals het herstellen van het dak... Komaan, wanneer je in een woestijn strandt dan ga je niet één of ander godvergeten krot liggen herstellen in de brandende zon! Alsof dat nog niet genoeg was, blijkt bijna elk personage een probleem met zijn/haar seksualiteit te hebben dus vossen ze er maar wat op los. De één wordt gechanteerd en de ander doet het als bewijs om te laten zien dat hij nog in zo'n geweldige conditie is. Ronduit vervelend en de idiote commentaar van Kanana doet er niet veel meer aan.

Het eerste uur vond ik dat de cast het nog niet zo slecht deed. Oké, het kwam ontzettend amateuristisch gefilmd over maar de personages werden in ieder geval nog op een geloofwaardige manier neergezet. Jammer genoeg bleek mijn optimisme niet stand te houden tegen het vervolg van de film. De meeste personages verliezen al hun kracht (de vader die, zich na zijn blaas even te hebben leeggemaakt op zijn minnares, besluit zich op te hangen was het dieptepunt) maar het is vooral het abrupte einde waardoor de film niet meer dan een 1* krijgt. Eigenlijk de enige die echt uit de verf komt en deze status weet stand te houden is Jennifer Jason Leigh maar dat is dan ook simpelweg een sterke actrice (vooral in The Machinist is ze erg sterk) maar met alleen maar Leigh als goede castmember te noemen zou ik Brion James te weinig eer geven. Hij is de enige van de mannelijke cast die met zijn pessimistische commentaar op heel het schouwspel nog af en toe weet te vermaken.

Ik had hier veel meer van verwacht. De film is saai, duurt trouwens ook een kwartier langer dan hier en dan wat er op de hoes staat aangegeven, maar het zijn vooral de stomme situaties die ervoor zorgen dat dit een film wordt om snel te vergeten. Jammer, want heel het King Lear idee had mijn aandacht wel.

1*

Een tweede maal bekeken, en me nu toch iets minder goed bevallen.