Jigoku no Banken: Akai Megane (1987)

De 1ste keer dat ik van het bestaan van deze film hoorde dacht ik dat ik met een automerk te maken had. Mocht ik die vergelijking nog eens maken, dan vergeet ik toch zeker die gewone opel die ik aanvankelijk in mijn hoofd had. Ik zal hem eerder met een zeldzaam leverbare auto vergelijken.

De film is grotendeels opgenomen in het zwart - wit, maar straalt een bruinachtige kleur uit. Witte tinten worden zoveel mogelijk gemeden waardoor deze film een authentiek film noir sfeertje over zich heeft. Alleen deze film is dus authentiek, rokerige cafès worden grotendeels vermeden. Behalve dan tijdens de biljartscène.

Van enige strijd tussen de burgers en de politie - eenheden is nauwelijks sprake. De film volgt dan ook vooral de gebeurtenissen van een speciale agent en daarmee is alles eigenlijk gezegd. Nou, ja. Hij is niet zo doorsnee. Dat blijkt eigenlijk uit alles wat de film uitstraalt. Genres worden door elkaar gemixed alsof het een lieve lust is. Met succes! Het leidt tot een bevreemdend, mysterieus en met slapstick gevulde film waar je nauwelijks vat op kunt krijgen. Logische handelingen worden overboord gegooid. Illustrerend hiervoor vond ik de keer dat die vrouwelijke agent snacks komt brengen . Hoe wil je je eten hebben? Erg grappig! Zeg maar een satirische uitwerking van serieuze spionagefilms waarin men altijd keurig met zijn vak bezig is.

De film deed mij qua tempo denken aan The Wayward Cloud. Rustige momenten worden afgewisseld met bombastische muziek momenten waarbij de hoofdrolspeler aan kunstzinnige vorming lijkt te doen. De beste Kawaii score die ik tot nu toe van hem heb gehoord!

Geweldige film dus die jammer genoeg een erg zwak begin kent. Ik hou van afwisselende kleuren in een film, maar hier werd de plank even misgeslagen. Maar na 15 minuten wordt deze film steeds beter en beter. 4,5*

Vreemde film.

Wat me opviel, is dat de film vrij modern aan doet. Je merkt nauwelijks dat ie al 21/22 jaar oud is.

Muziek en sfeer zijn dik in orde. Het verhaal kon me echter slechts zeer sporadisch boeien. Een enkel aardig shot hier, irritant slapstick en ander overdreven gedoe daar. Misschien lagen mijn verwachtingen verkeerd, maar ik houd het voorlopig op 1,5*. Over een jaartje of 2 zeker eens herzien.

Apart, sfeervol, surrealistisch filmpje. Vond het af en toe lastig om te ontrafelen welke richting de film nu precies uit ging en wat Oshii zelf eigenlijk duidelijk wilde maken. Dat is me uiteindelijk ook niet duidelijk geworden, maar dat geeft niet. Het geheel is een geweldige mix van verschillende elementen. De kijker wordt afwisselend verwend met fantastisch gestileerde beelden, Japanse slapstick-humor, een lekkere jaren '80 soundtrack en surrealistische gebeurtenissen en plotontwikkelingen. The Red Spectacles is inhoudelijk chaotisch, maar daarnaast een lust voor het oog. De film doet inderdaad af en toe sterk denken aan Avalon en David Lynch. De invloed van Godard is duidelijk terug te zien in de absurde hoofdpersoon.

Van mij mogen ze die trilogie van live-action Oshii dvd's snel opnieuw uitbrengen. Beter nog als opgepoetste BluRay verzameling!

Een originele mix van sfeervolle film-noir en theatrale slapstick. Deze combinatie is aan het begin wat onwennig, maar na verloop van tijd vielen beide elementen mooi op z'n plaats voor mij.

Het is duidelijk dat Oshii zich hier laat inspireren door enkele van zijn favoriete regisseurs. Godard zag ik vooral terug in de vreemde personages en aparte scène-overgangen. Maar ook de sfeervolle misdaadfilms van Suzuki zijn terug te zien in de koele, stoer aangeklede personages en de stijlvolle camerastandpunten.

Visueel erg sterk op de introductiescène na, die wat verpest wordt door lelijke kleuren en de wat goedkoop ogende pantseroutfits. De muziek kan ik wel waarderen. Je zou het typisch jaren tachtig kunnen noemen, maar het heeft ook wel weer wat eigentijds.

The Red Spectacles zou natuurlijk geen Oshii film zijn als de personages niet af en toe een historisch citaat of een filosofische beslommering eruit floepen. Aangezien deze film wat luchtiger is vond ik het hier wat minder gepast, maar storen deed ik me er ook niet aan.

Totaal niet wat ik ervan verwacht had. Al met al is The Red Spectacles een erg vermakelijke en originele film gebleken, die diep van binnen eigenlijk nog meer een animatiefilm is dan Oshii's andere films. De kijker moet echter wel open kunnen staan voor het absurdistische tintje.

Zooo, alweer het derde bericht op rij. Deze film wordt blijkbaar echt weinig gekeken en dat is erg jammer want dit is toch echt één van de boeiendste films die ik ken. De derde keer dat ik hem heb gezien, en per kijkbeurt lijkt de film beter te worden. Herziening kon ook niet echt uitblijven, ik merkte dat ik om de zoveel tijd kleine stukjes ervan keek, en dan is het de hoogste tijd om hem maar weer eens in z'n geheel te kijken.

Het positieve commentaar van mijn vorige bericht blijft zeker staan, het negatieve niet. Ik kan de slapstick inmiddels veel beter hebben, ik lig nog steeds niet onder de tafel van het lachen, maar het is wel vermakelijk. De climax blijft nog steeds overweldigend met de ontzettend sfeervolle muziek van Kawai eronder.

Wat me vooral bevalt aan de film is de structuur, die ik erg interessant vind en die ervoor zorgt dat de kijker steeds in verwarring raakt. Ben ik sowieso steeds meer gaan waarderen, als een regisseur een dusdanige structuur kiest zodat dit een maximaal effect heeft op de kijker. Een reden waarom ik overweeg Avalon in mijn top 10 te vervangen door deze.

Een andere reden daarvoor is dat deze film in een bepaalde zin de spin in het web van het universum van Oshii lijkt te zijn. Er zijn vele dwarsverbanden met veel van zijn andere films te vinden: de sepiastijl deelt de film met Avalon, net als in Talking Head wordt bij tijd en wijle benadrukt dat het een film is, de setting wordt gedeeld met Jin-Roh (okee, niet door Oshii geregisseerd), sommige personages komen ook voor in Tachiguishi Retsuden, en net als Tenshi no Tamago is dit ook een film waarin de abstractie ervoor zorgt dat de kijker met veel vragen achter blijft.

In ieder geval verdient de film ruimschoots de ophoging naar het maximum. 5*.

Mijn 5* blijven ook staan bij herziening.

Geweldig unieke en originele film, ook nu nog. De combinatie tussen over-serieuze arthouse en nadrukkelijke slapstick is volgens mij onuitgegeven, maar het geeft mooi de tweestrijd in Oshii weer. Af en toe filosoof, dan weer idiote lolbroek.

De film ziet er nog steeds grandioos uit, de soundtrack van Kawai is sterk en Chiba is een perfecte hoofdrol. Een film die duidelijk niet voor iedereen geschikt is. Je moet er de lol wel van kunnen inzien en je moet appreciëren wat Oshii hier poogt de doen. Oshii-fans hebben nog het voordeel dat er inderdaad heel wat verbanden en links met andere Oshii films te leggen zijn.

Geweldig filmpje, nog steeds. Algemene bekendheid valt dan misschien wat tegen, maar da's misschien maar beter met een films als deze.

5.0* en een uitgebreide review

Lastig om te bekijken, lastig om te reviewen.

Een ding is zeker, The Red Spectacles is een van de origineelste films die ik ooit zag. Buiten het eerste kwartiertje is het volledig in sepia geschoten. De vertelstructuur is apart, waarbij je als kijker het gevoel hebt nooit het volledige plaatje te mogen zien. Goed, dus het is een Japanse, ietwat aparte arthouse-film, hoor ik u denken. Wel, niet echt, want er zit nog een andere zijde aan deze film: slapstick. Excuseer? Jawel, u leest het goed, slapstick. Ongegeneerde, flauwe, lollige slapstick. Ik laat me graag verrassen, maar bij mijn weten is die combinatie vrij uniek in de filmwereld.

Originaliteit is mooi, maar is dit dan ook een goeie film? Wel, ja, eigenlijk wel. Visueel is het top, zoals we van Oshii gewend zijn. De man die van sepiatinten kunst maakt. Prachtig kleurpallet krijgen we voorgeschoteld. Het verhaal is boeiend genoeg om te volgen en de acteurs doen prima hun werk. Er is een uiterst charismatisch, om niet te zeggen ronduit cool hoofdpersonage met de eeuwige zonnebril. En dan is er ook nog De Vrouw (credits naar NKyou voor die benaming). Misschien wel de meest mysterieuze vrouw in de geschiedenis van de filmwereld. Geen idee wie ze is, geen idee wat ze doet of wat haar rol is in dit hele verhaal. Maar ze zorgt wel voor een geweldige finale.

Genoeg positiefs te melden dus, maar toch. Ik blijf een beetje achter met hetzelfde gevoel als na het zijn van Takeshis'. Ik weet dat ik goeie cinema heb gezien, maar toch mist er nog wat. Misschien wel wat meer kennis van Aziatische cinema, misschien wel een herzienig. Ik snapte de rol van de slapstisck, hoewel het soms aardig grappige scènes oplevert, ook niet echt helemaal. Eigenlijk kan ik me nog het best vinden in het eerste berichtje van de drie die Black Math hier neerschreef. Er is dan in ieder geval nog weinig verloren.

Hm, aardig lange review heb ik neergetypt zie ik nu. Toen ik deze review begon stond deze film op 3.5*, maar nu ik alles zo overloop is dat eigenlijk niet echt te verantwoorden. 4* en ik denk een vrij snelle herziening in het vooruitzicht.

Nou, Oshii weet mij wel altijd met vraagtekens naar bed te sturen! Weer volledige bizar, maar visueel weer véél te mooi om negatief over te kunnen (of mogen?) zijn! Ieder shot is figuurlijk een plaatje en veel beelden zijn bijzonder krachtig te noemen. Ook zelden manga-invloeden zo sterk live-action zien worden verbeeld.

Puur op esthetiek zou ik geen moeite hebben met het uitdelen van 5 sterren, maar ik ben toch een kijker die graag wat houvast wil hebben en Oshii geeft me die ook hier weer niet.

Volledig uniek.