Jigoku no Banken: Akai Megane (1987)

Na het zien van deze prachtige film zou Oshii wel eens een van mijn favoriete regisseurs kunnen worden.

De film begint vrij standaard met een bloederige scene van drie personages, gehuld in Kerberos armour, die zich verdedigen tegen een massa aanvallende mannetjes. Mijn verbazing was al groot om ze in deze armour te zien, was dit een pre-quel op Jin-Roh? Is dit een apart geschapen universum en zijn er nog veel meer films/manga/anime die hierop gebaseerd zijn? Of is het gewoon een armour dat gewoon bestaat en daadwerkelijk gebruikt is is het echte leven? Vragen waar ik spoedig antwoord op hoop te vinden.

Opmerkelijk is dat de volgende scene en zowat de rest van de film opeens in zwart/wit geschoten is met lichte contrasten, misschien nog het best te vergelijken met de bruine gloed van Tarkovsky's Stalker. Dit levert prachtige shots en beelden op, maar de echte kracht van de film zit 'm in een vaak bizarre en surrealistische wereld en gebeurtenissen. Woorden schieten te kort om een duidelijk beeld te scheppen van wat de film te bieden heeft. David Lynch schiet te binnen, maar ook de Avalon kermerken zijn alom aanwezig, net als dat vreemde slapstick momenten afgewisseld worden met serieuzere Shakespear quotes, een vleugje Alphaville en wat al niet meer. Verwacht in ieder geval geen actie waar de film mee van start gaat, eerder een onderliggende spanning van wat er komen gaat.

17(!) jaar na dato voelt de film nog steeds modern, intrigrerend en vooral origineel aan. Fantastische film en het doet me werkelijk pijn om te zien dat op IMDB de film maar 30 stemmen heeft en niemand 'm hier gezien heeft. Absolute must voor degenen die het bovenstaande aantrekkelijk vinden klinken!

Dit is overigens geen animatiefilm, wat bij de beschrijving staat ;o

Is ook nog maar een paar maanden in America uit (boxset van Oshii's eerste 3 live action films).

En ja, die Kerberos suits zijn dezelfde als Jin-Roh. Bestaat ook reeds een manga van, in America uitgegeven als Hellhounds. Deze film ook maar eens zien misschien ?

Laat ik maar even met een quote van iemand anders beginnen.

Blijkbaar zit Dopke wel juist met z'n invloeden, al haal ik er liever Suzuki bij, ipv Lynch. Godard is een zekerheid, voor wie al eens een Oshii interview gelezen heeft.

De film is ... absurd . Buiten het wat standaard begin (in kleur), is de film extreem gestileerd. Niet enkel kleur, contrast en camerastandpunten, maar ook de personages, en hun poses zelf zijn afgewerkt tot in de puntjes. Elk element in de film is onderhevig aan de invloed van Oshii, typisch voor iemand die zich met animatie bezighoudt.

De film zelf kaatst continue tussen absurde slapstick, SF en film noir. Het tempo varieert enorm, met hyperactieve scenes, en scenes waar een static shot wel twee minuten weet aan te houden. Je weet nooit wat de volgende scene brengt, en da's weer al een tijdje geleden dat ik dat mogen ervaren heb.

Maar tevens ligt daar ook het enige minpuntje van de film. De sfeer, door de extreme afwisseling, is net niet pakkend/puur genoeg voor een echte 5*. De vergelijking met Avalon is overduidelijk, en terecht. Gelijkaardige stilering, veel gebruik van posters, 1 stuk in kleur geschoten ... en zo zijn er nog wel aanwijsbare dingen. Alleen vind ik Avalon toch net dat tikkeltje beter.

4.5* voor een prachtige film, heerlijk vormgegeven, divers en absurd, prachtige scenes (die biljartscene), en een onnavolgbare mix van genres. Een must voor fans van "andere" films.

Wat een bullshit. 5*

Ik heb weinig meer aan Dopke en Onderhond toe te voegen, alleen dan dat ik de eerste laat ik zeggen +/- 25 minuten iets aan zwakke kant vond, dus ook nog een gedeelte na de begin scene. Maar uiteindelijk werd echt helemaal geweldig en kom ik toch met een 4,5*.

Hoorde dat het uniform van de soldaat (rode bril etc.) model heben gestaan voor het nieuwe spel killzone (van nederlandse bodem)

http://www.killzoneps2.com/

Mmm...zag ik daar ook 't "Drop-ship" uit Aliens voorbij komen?

Niet erg origineel dus....:n

Gewone live action. Hoe die "met de stemmen van" daar gekomen zijn is mij een raadsel, maar uhm, ze spreken wel allemaal in de film

Aangepast.

hee, die kerel op de voorkant heeft het zelfde pakkie aan als de elite mensen in Jin-Roh

is dat een standaard stoer japans pak ?

Nee, gebaseerd op dezelfde reeks, is ook een comic van, en twee eerdere (live action) delen dus.

DVDtje eindelijk binnengekregen, en vandaag meteen maar aan een herziening onderworpen.

Zoveel films verder, maar nog steeds blijf Red Spectacles even uniek. De vreemde combinatie tussen het koele, sfeervolle duistere en de grappige overdreven slapstick is gewoon maf. En toch blijft alles doorheen de film (buiten de intro) er piekfijn en verzorgd uitzien.

Blijft moeilijk aan te raden deze film, omdat je echt met die kloof in stijlen moet kunnen leven, en aangezien er geen precedent is in de filmwereld (denk ik) moet iedereen dat maar voor zichzelf ontdekken.

Jammer van de wat mindere eerste 10 minuten, maar de rest is zeker top 10 materiaal. 5* blijven dik verdiend staan.

Is dit qua stijl en vormgeving hetzelfde als avalon?

Visueel dezelfde tinten, minder/geen CGi in deze, toon is semi-compleet anders. Voor een deel wel hetzelfde, de andere helft is weirde slapstick. Verwacht geen typische Oshii hier, verwacht vooral te wennen aan de combinatie van stijlen.

Uniek is het wel

De 1ste keer dat ik van het bestaan van deze film hoorde dacht ik dat ik met een automerk te maken had. Mocht ik die vergelijking nog eens maken, dan vergeet ik toch zeker die gewone opel die ik aanvankelijk in mijn hoofd had. Ik zal hem eerder met een zeldzaam leverbare auto vergelijken.

De film is grotendeels opgenomen in het zwart - wit, maar straalt een bruinachtige kleur uit. Witte tinten worden zoveel mogelijk gemeden waardoor deze film een authentiek film noir sfeertje over zich heeft. Alleen deze film is dus authentiek, rokerige cafès worden grotendeels vermeden. Behalve dan tijdens de biljartscène.

Van enige strijd tussen de burgers en de politie - eenheden is nauwelijks sprake. De film volgt dan ook vooral de gebeurtenissen van een speciale agent en daarmee is alles eigenlijk gezegd. Nou, ja. Hij is niet zo doorsnee. Dat blijkt eigenlijk uit alles wat de film uitstraalt. Genres worden door elkaar gemixed alsof het een lieve lust is. Met succes! Het leidt tot een bevreemdend, mysterieus en met slapstick gevulde film waar je nauwelijks vat op kunt krijgen. Logische handelingen worden overboord gegooid. Illustrerend hiervoor vond ik de keer dat die vrouwelijke agent snacks komt brengen . Hoe wil je je eten hebben? Erg grappig! Zeg maar een satirische uitwerking van serieuze spionagefilms waarin men altijd keurig met zijn vak bezig is.

De film deed mij qua tempo denken aan The Wayward Cloud. Rustige momenten worden afgewisseld met bombastische muziek momenten waarbij de hoofdrolspeler aan kunstzinnige vorming lijkt te doen. De beste Kawaii score die ik tot nu toe van hem heb gehoord!

Geweldige film dus die jammer genoeg een erg zwak begin kent. Ik hou van afwisselende kleuren in een film, maar hier werd de plank even misgeslagen. Maar na 15 minuten wordt deze film steeds beter en beter. 4,5*

Mooie score, je krijgt al schrik als deze film straks aan de 20 stemmen komt.

Mooie recensie ook. Beginstuk is inderdaad minder, maar is iets wat makkelijk verdrongen wordt bij deze film. Bij Akai Megane denk ik aan sepia en maffe humor. Niet die eerste 10 minuten .

Gelukkig hebben ze de scène selection uitgevonden. De volgende keer skip ik misschien gewoon het begin en doe ik net alsof het er niet bij hoort.

Daar lijkt iedereen het over eens te zijn.

Enige echte probleem dat ik met deze film van Oshii heb is dat de slapstick voor mij slechts sporadisch werkt. Film ziet er verder geweldig uit. Ik kom uit op 3,5*.

Wat een heerlijke film dit !

Lekker absurde en ronduit komische scenes, zoals de scene in het cafe met stukjes langs een muur. Makkelijk 1 van m'n favo scenes ooit. De sfeer is erg sterk en voelbaar, de cinematografie geweldig en Kawai levert (alweer) een prachtige soundtrack. Erg jammer van de eerste 10 min. want die waren gewoon ronduit slecht. Verder echter een haast perfecte film. Hij deed me op momenten trouwens erg aan de films van Boe denken.

4.5* Maar de verleiding is groot om hem gewoon de volle 5 te geven.

Werkelijk? In welk opzicht als ik vragen mag?

Plaatsen die decors blijken te zijn, terugschieten in tijd/zelfde scene. Qua stijl en sfeer compleet anders maar ik kon Boe op sommige momenten niet uit m'n hoofd zetten.

Dit is nou de reden dat ik films kijk, die eerste 10 min. kunnen me gestolen worden.

5*

De Vrouw

Werkelijk geen idee wat ze betekende of wie ze was, maar ze stal de show. De talloze foto´s waarmee het decor werd verreikt, de briljante bioscoopscène en de nog briljantere eindscene; kortom geweldig! Sowieso weinig van het plot meegekregen, maar dit was ook helemaal niet nodig.

Een film die steunt op bizarheid en gave, lachwekkende personages en gebeurtenissen. Ondersteund door een fantastische soundtrack die de bizarheid nog een flink eind opschroeft is Red Spectacles een film om te onthouden. Het foute Japanner-gehalte is erg hoog. Iedereen in lange regenjassen en met fijn foute eighties zonnebrillen op. Heerlijke overacting en op sommige momenten regelrechte slapstick. Soms ineens overschakelen naar een toneelsetting en dan weer een shoot-out. Divers, divers… Paar keer werkelijk dubbel gelegen van het lachen. De eethuisscène bijvoorbeeld, maar ook de poolscène is erg grappig.

Belichting is erg sterk. Spotlight die opeens aangaat, schaduwen die goed worden gebruikt. Hoe mooi kan je schaduwen op een muur laten vallen? En hoe gaaf kan je een persoon laten afsteken tegen een donkere achtergrond?

Film die enkel kan groeien. Weet hem dan nu ook al 4,5* toe te dichten, ondanks het feit dat hij nu eigenlijk als een 4* aanvoelt.

edit: dat laatste in onzin, gewoon een prima 4,5* waard.

Nieuw binnen op nummer 15 in tip 150

Twee dagen na deze film ondergaan te hebben nog steeds niet goed mijn gedachten op orde. Ben deels geraakt en deels vond ik het ook niks. Vind de enthousiaste reactie van NKyou toch wel opmerkelijk, omdat ik me juist aan de lossigheid van incidenten heb geërgerd (misschien een wat te zwaar woord) en pas aan het einde een drive meekreeg dat het hier allemaal wél ergens toe leidde en om ging. Niets in het begin is losstaand van waar het uiteindelijk naar toe gaat. Had een sterke Oldboy-erlebnis (als dat geen vloeken in de kerk is )

Ik kreeg gaandeweg het idee dat ik tóch naar een meesterwerk zat te kijken en niet naar een flauwe aaneenschakeling van theatrale decors en incidenten, slapstick, zeer foute Jaren 80 muziek, etc

Doordat er een plot was, van een Sokurov/Tarkovskiy-achtige metafysiek, denk ik toch dat Oshii dit allemaal serieus bedoeld heeft. Ik las dat hij zijn inspiratie bij de eerste films van Wajda (een Pool die sterk debuteerde met een trilogie eind jaren 50) vandaan haalt. Dat is toch ook geen onzin dacht ik zo. Maar heeft dezelfde mengeling van posh en stoerdoenerij en maatschappelijk engagement.

Nog niet helemaal terug op aarde en geprikkeld tot een herkijk. Weet niet wanneer. En ook deel 2 gelijk in de recorder geschoven.

Edit:

Mmm. Dergelijk sterke reacties in mijn gemoed zouden je doen vermoeden dat het in elk geval om Cinema gaat. Dat is wel weer eens fijn!

De slapstick binnen deze film valt grotendeels terug te brengen naar de anime/manga invloed die Japan toch vaak overheerst. Zo blijven een hoop zaken wel weird en freaky maar vallen ze ten minste wel in een context te plaatsen.

Vreemde is uiteraard dat er aan deze film ook nog een heel serieuze kant hangt (Tarkovsky wordt niet voor niks genoemd).

Dat geeft een combinatie van twee werelden die vaak moeilijk te verenigen zijn omdat het publiek van beide werelden elkaar niet al te vaak bezoekt. Een film als Izo (en wel meer Miike's) heeft duidelijk eenzelfde probleem.

Ik zie dit soort film toch vaak als een verademing. Ze brengen een geweldige sfeer zonder daarin traag en sloom te worden. Ze zijn grappig en geschift zonder helemaal over te slaan in lelijke lolligheid.

Hoe meer films ik kijk hoe belangrijker dat gevoel wordt.

Niet gek dat je Miike noemt, heb die associatie ook gehad. Jij bent er nog al dol op. Ik vind m niet geweldig. Moet zeggen dat na het lezen van het boek van Mes ik het beter kan plaatsen wat Miike allemaal op het scherm tovert (en waarom), maar zo'n film als Bird People mist net zoals Oshii in deze film voor mijn gevoel de nuance.

Wat Oshii sterk maakt in The Red Spectacles is die onderliggende sfeer en wereld die hem die Sokurov/Tarkovskiy touch meegeven.

Ik heb me toch nog niet aan een herkijk gewaagd.

Dank. OK, dat wist ik niet, omdat ik ze nooit lees alleen kijk. Misschien helpt het bij de herkijk, om dingen meer te accepteren zoals ze zich in de film voordoen en er niet teveel achter te willen zoeken (dat helpt vaker trouwens).

Daar lopen onze meningen nog uiteen, maar misschien is dat een kwestie van gewenning.

Bah