Slightly Scarlet (1956)

Prachtige titel en dito tagline: "With brains, bullets and women"

1 van de weinige kleuren Film-Noirs!

Wat een stelletje nerds.

Geweldige, onderschattte Film-Noir. De regisseur Alan Dwan weet, ondanks gefilmd in Technicolor-widescreen, de Film-Noir-sfeer met prachtige zwart/wit en donker-effecten prima te vangen. SCARLETT STREET laat bij uitstek zien, dat Film-Noir zeer wel ook in kleur gefilmd kan worden.

Ted de Corsia zet weer een geweldige gangsterboss neer. Hij is naast Arlene Dahl, die een kleptomane en nymfomane speelt, de acteeruitblinker. Dahl speelt misschien iets over-the-top, maar zeker niet irritant.

Maar ook de zeer aantrekkelijke Rhonda Fleming speelt solide en mag gezien worden; ze is hier 32, maar Rhonda knalt van 't scherm. In OUT OF THE PAST had ik haar rol als Meta Carson al graag geruild gezien met Jane Greer's rol als Kathie Moffat.

Kijk ook uit naar DVD release van CRY DANGER met Rhonda Fleming als femme-fatale.

John Payne speelt hier weer net zo solide als in KANSAS CITY CONFIDENTIAL.

Verhaal is OK, en de beelden in Widescreen-Technicolor zijn prachtig; maar niet op niveau van bijvoorbeeld DERSERT FURY'47 en LEAVE HER TO HEAVEN'45. Waren maar meer 'Noir's in widescreen gefilmd, geeft Noir-atmosphere nog een extra cachet.

IMDB score 7/10, maar dankzij bijdrage Rhonda Fleming, uiteindelijk minimaal een IMDB 8/10. Een 'Noir' om vaker te kijken.

De DVD (VCI) is erg goedkoop, R-0 en helaas niet gerestaureerd. Had graag iets meer betaald voor een gerestaureerde transfer.

*DVDreview.

Wat zou er Allan Dwan en cameraman John Alton toe hebben aangezet deze film noir in een kleurtje te steken ? Wellicht hebben de kleurige, mooie haren van Arlene Dahl en Rhonda Fleming een rol gespeeld en ook de jurken en de rijkelijke decors waren belangrijk.

Hoe dan ook Dwan zet hier een middenmootfilm neer, waar nog meer dan de gebruikelijke ingrediënten in terug te vinden zijn : diefstal, verleiding, romantiek, misdaad, politiek, corruptie, geweld en tenslotte ook, verrassend, geld.

Vond het allemaal niet zo rechtlijnig, zodat ge u wel kon afvragen waar de film nu eigenlijk naar toewilde. Wat wel duidelijk was, is het oppervlakkig begrip van eeuwige liefde en trouw die de Amerikanen, vooral toen, in hun films inplantten.

Niet bijster onder de indruk van deze kleurrijke noir. Het verhaal was in potentie best interessant maar het wordt allemaal nogal simplistisch voorgesteld. Het script is onlogisch, gemakzuchtig en soms ronduit zwak. De acteerprestaties waren ook niet allemaal even geweldig, ik vond met name Dahl maar matig en was ook niet zo te spreken over John Payne, die toch een op papier leuke rol had. Om maar te zwijgen van de wel erg casual gespeelde scène waarbij een journalist het zwijgen wordt opgelegd.
Positief is de bijdrage van Rhonda Fleming.

Dwan heeft mij positief verrast met zijn western Silver Lode maar met deze prent krijgt hij de handen niet op elkaar.