La Figlia di Frankenstein (1971)

Lady Frankenstein is zo'n typische Italiaanse pulpfilm, zoals alleen de Italianen ze konden maken. Een product van de sleazy '70s.

Seks, geweld, slechte effecten en een veelvoud aan close-ups van gezichten, zorgen voor een nostalgisch gevoel. Een film zoals ik ze jaren geleden veelvuldig keek op slechte videobanden.

Voor een pulpfilm is hij trouwens bijzonder leuk, niet eens zo slecht gemaakt en de acteurs doen ook hun best (alhoewel Joseph Cotten erg over-the-top is).

3*

Aardige en best sfeervolle Italiaanse pulp film.

Het verhaal is niet heel goed maar bij deze films vind ik dat ook niet echt uitmaken. De Engelse nasynchronisatie is bij de meeste Italiaanse films vreselijk, maar dat maakt hier niet zo zeer uit. De film is ook best speciaal eigenlijk. De acteurs kwamen ook niet echt tenenkrommend over. De kostuums zagen er keurig uit.

Aardige film met een lage score. Gewoon een Italiaanse pulp wat best wel leuk was om een keer gezien te hebben. Dit krijgt van mij 3,5.

'Only the monster she made could satisfy her strange desires!'

Een aanprijzing die deze Jaren 70 B-horror- en licht erotische film goed omschrijft!

Het verhaal over Frankenstein en zijn monster is bij elke horror-fan (en ver daar buiten) wel bekent.

Een Frankenstein-film (door verschillende studio’s) zal daarom niet bepaald origineel meer overkomen.

En aan dat verhaal veranderd ook in deze Italiaanse pulp-versie niet veel. Frankenstein ( Joseph Cotten) voert de nodige medische praktijken uit om een levend wezen te scheppen. Dit levert leuke en bloederige taferelen op. Fantastisch uitziende apparatuur met in glazen buizen en bollen kokende en borrelende vage vloeistoffen. Pa Frankenstein krijgt stank voor dank, echter dochterlief Tania gaat verder, waar haar pa noodgedwongen zijn activiteiten moest staken. Ondertussen zaait het losgeslagen monster angst onder de plaatselijke bevolking. Pluspunt is dat het creatuur nogal afwijkt qua uiterlijk van wat als algemeen aanvaard uiterlijk wordt beschouwd. Dit laat hem er des te enger uitzien. Daarnaast heeft het monster een goed gevoel voor timing. Meerdere keren verschijnt het monster ten tonele terwijl er een dame in haar eva-kostuum te zien is. Het acteerwerk van de cast was voor een pulp-film nog heel aardig. Paul Muller als laboratoriumassistent Dr. Charles Marshall was leuk en is er een keurig, hoewel helaas te kort optreden van Herbert Fux als grafschenner. Al draait de film vooral om eye-candy Rosalba Neri (onder pseudoniem Sara Bey) Die natuurlijk ook naakt is te bewonderen en dat tijdens een min of meer perverse scene (wurgseks/necrofilie). Rest nog te vermelden dat de sfeer in ‘Lady Frankenstein’ (erg netjes verzorgt) doet denken aan die in van de Hammer House of Horror Frankenstein films, een vergelijking die niet bepaald in het nadeel van Welles’ film uitvalt. Ondanks de standaardelementen, zorgen gedragen spel, ('70 jaren) bloed, naakt en duistere decors voor een hoog vermakelijke Italiaanse pulp-film.

Mooie sfeervolle decors en een fijn duister aanwezig sfeertje, maar de film mist spanning waarbij het gekende verhaal ( alleen is er nu een dochter van de dokter toegevoegd ) traag verloopt naar een anticlimax van formaat. Wat was dat voor een abrupt en vooral onnozel einde. Toch weet de film door de sfeervolle decors , de stijlvolle close-ups, het monster en Rosalba Neri een nipte voldoende te halen. Vooral die laatste spat van het scherm af. 5/10

Een Italiaanse productie die de familie Frankenstein uitbreidt met de dochter van baron Frankenstein. Een voluptueuze dame die eveneens plezier put uit proefnemingen op dode mensen. Behalve die morbide pleziertjes houdt zij ook van pleziertjes die verband houden met het uitleven van haar lustgevoelens. Dood en seks schijnen dicht bij elkaar te liggen. Zo duidt men het orgasme ook wel aan met de term ‘la petite mort’ oftewel de kleine dood, las ik ooit ergens. Seks en de dood zijn de drijfveren achter deze film. De tagline windt er geen doekjes om. “Only the monster she made could satisfy her strange desires!”

Ze is niet de enige met die behoeften. In het dorp waar het kasteel van Frankenstein staat, lusten de mannen en vrouwen er wel pap van. Steeds weer infiltreert regisseur Mel Welles de film met een paartje dat bezig is de liefde te bedrijven. Zij naakt. Hij volledig gekleed. Dat er in de jaren 60 van de 19e eeuw nog daadwerkelijke bevruchtingen plaatsvonden, verbaasde mij zeer na het zien van deze film.

Verbazingwekkend is ook hoe gemakkelijk alles in het verhaal verloopt. Er zijn steeds lijken beschikbaar, er is op de juiste tijd onweer en bliksem aanwezig en de dode wordt immer zonder problemen tot leven gewekt. Ach, het is trash. Ook goed te zien aan de goedkope decors, de kostumering en aan het monster dat trouwens wel een fascinerend en onrustbarend oog bezit. Helaas krijgt het monster wat weinig speeltijd.

Joseph Cotten speelt baron Frankenstein. Een niet bijster indrukwekkende rol die ongeveer een halve film duurt. Beetje sneue rol voor een man die furore maakte in films als The Third Man (1949) en Niagara (1953). In La Figlia di Frankenstein heeft hij bepaald geen glansrol. Dat gaat trouwens ook moeilijk in deze film. La Figlia di Frankenstein is een middelmatige film uit de nadagen van het gouden tijdperk van de gothic film. Trashy, mager verhaal, goedkoop ogende decors, goedkoop ogende effecten en matig acteerwerk. Toch weet de film voldoende duistere sfeer en charme op te wekken om zonder veel inspanning vol te houden tot het einde.