A Series of Unfortunate Events (2004)

film reviews in 100 woorden: Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Het leuke aan A Series of TimBurtonate Events is het lugubere sfeertje wat deze film uniek maakt in z’n soort. We treden samen met 3 buitengewoon slimme hoofdpersonages in een duister wereldje waar we een simpel verhaal voorgeschoteld krijgen (nee, geen puttanesca). Maar door het verhaal voel je wel dat deze film een combinatie is van 3 verschillende boeken. De 3 kinderen zijn aangenaam genoeg, maar over-the-top Jim Carrey steelt uiteraard de show, hoewel Streep en Connolly ook niet onaardig waren. Ook de filmsets zijn buitengewoon excentriek en de muziek is heerlijk om naar te luisteren … echt onvervalst entertainment.

3.5*

Film naar de wonderlijke kinderboekenserie 'Ellendige avonturen'('A Series of Unfortunate Events') met niemand minder dan Jim Carrey - haast onherkenbaar - als Graaf Olaf. Toch is het geen vrolijke film er hangt een naargeestige sfeertje (wat meteen tijdens het begin van de film al duidelijk wordt.) Het is een combinatie van vreemdsoortige humor en zwartgalligheid, en maakt van deze film een unieke jeugdfilm. Lemony Snicket gaat over drie kinderen: Violet, Klaus en Sunny Baudelaire. Bij een brand raken ze hun huis en hun ouders kwijt. Een film over wezen betekent normaal gesproken een zielige vertoning, waarin het leed van de arme kindertjes tot hoofdmoot wordt gemaakt. In Silberlings gemene en tegelijk hilarische familiefilm gelden andere regels. De drie achterblijvers zijn nogal ongewoon. Violet, 14 jaar oud, weet overal raad op. Klaus, 12 jaar, is ongekend slim. Baby Sunny bijt op alles wat ze tegenkomt - als Sunny een tafel ziet, zet ze haar tanden meteen in het houten blad. Lemony Snicket is behalve vermakelijk ook een lust voor het oog. Een film die je moet kijken voor de sfeer en de mooie plaatjes en niet voor het diepgravende plot. Een zeer vermakelijke, aparte en charmante film.

Aardige film, met name visueel de moeite waard. De sfeer en de decors zijn goed. Het plot is niet altijd even sterk, maar wel onderhoudend genoeg. Jim Carrey doet het goed als de gemene Count Olaf en ook de vertolking van de drie Baudelaire kinderen is in orde. Verder veel bekende acteurs in niet al te bijzondere bijrollen (Streep, Hoffman, Spall, Law).

Redelijk.

Een beetje Tim Burtonachtig wel, maar mede daardoor wel gewoon een leuke film met een eigen sfeertje, en sowieso al een vermakelijk verhaal door het "lugubere" plot.

De kinderen doen het goed genoeg, Jim Carrey in al zijn over-the-top acteren gaat nog net (al is dit op het randje). De wat rustigere bijrollen van zo'n Billy Connolly kunnen mij meer bekoren.

Visueel en qua sfeerbeleving zoals gezegd wat Burtonesque. Die Brad Siberling ken ik van toeten noch blazen, geen idee wat die nog allemaal gemaakt heeft en of dat ook in die trant was. Dit is alleszins wel degelijk tussendoorvermaak.

3

Iets te vlugge film..... De Netflix-serie volgt veel nauwer de boeken.

Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events is visueel een zeer mooi plaatje. Het verhaal is ergens ook gewoon ontzettend leuk. Los daarvan ook een zeer goed platform voor Jim Carrey. De ondersteunende cast is idem sterk vertegenwoordigd. Zeer fraaie film voor jong en oud.

Puttanesca.

What did you call me...!?

Vermakelijk en kleurrijke gebeuren dat doet denken aan films van Gilliam en Burton om maar eens wat te noemen.

De film kenmerkt zich met bizarre karakters en gebeurtenissen, de nodige humor en vooral een prachtige stijl die sprookjesachtige aan doet. Vooral de settings en mooie achtergronden vallen op en doen me denken aan een music video van The Smashing Pumpkins.

Carrey kan helemaal los in een driedubbele rol en lijkt ervan te genieten. Verder zijn de kinderen prima en valt vooral Streep op met haar angststoornis en bijzondere huis.

Geen hoogstaande shit, maar wel vermakelijk voor een keer wat mij betreft en dan vooral vanwege de humor.

Een moeilijke film om te beoordelen. Ik ben er van op de hoogte dat dit gebaseerd is op een hele reeks boeken, die ik echter nooit gelezen heb, èn dat er een meer recente televisieserie is, die ik ook nog niet gezien heb. Niet dat dit in se met de film te maken heeft, maar niettemin verklaart dit wel het grootste minpunt; dat alles vrij snel afgeraffeld wordt, en dat enige diepgang ontbreekt. Enfin, de speelduur is goed, want veel langer had ik dit niet echt kunnen trekken; het heeft gewoonweg meer te maken met de manier waarop het allemaal in beeld werd gebracht. Vrij cartoonesk, lelijke achtergronden, een kinderachtige sfeer (op zich niets mis mee, maar er wordt de hele tijd op gehamerd door verteller Jude Law dat dit een oh zo duister verhaal moet voorstellen) en tja, uiteindelijk een verhaal dat je niet enorm serieus kan nemen. Als de boeken en de serie ook zo zijn, dan kan deze film-adaptatie daar weinig aan doen, maar iets zegt me dat daar veel meer achtergrond en 'lore' aanwezig is. Veel dingen blijven nu namelijk vrij mysterieus en onbekend.

Maar bon, over het algemeen is het echt wel vermakelijk. Jim Carrey is net iets te cartoonesk, maar acteert echt wel goed (en het schiet me nu net te binnen dat Eternal Sunshine of the Spotless Mind ook van 2004 is, dus op die manier kan je Carrey echt wel meer als acteur appreciëren, want deze rol kan bijna niet verschillender zijn), en vooral het grote zusje vond ik heel erg sterk. Vreemd en jammer dat Emily Browning niet meer grote rollen heeft weten te strikken hierna, maar zo gaat dat wel vaker met kindsterretjes natuurlijk.

3*

Matige film die alleen gered wordt door de magistrale muziek van Thomas Newman. Jim Carrey kon mij zo af en toe wel boeien, maar verder vond ik het een matig verhaal. Helaas, ik had hier wel meer van verwacht. De sets en speciale effecten waren wel de moeite waard evenals de leuke aftiteling. Gek genoeg vond ik dat één van de leukste dingen van de film (dat zegt genoeg). 2 sterren voor de moeite!

Een leuke en geslaagde familiefilm. Dit mede dankzij een kaalgeschoren Jim Carrey, en zijn manier van improviseren. Tijdens zijn ontmoeting met de kinderen, sprak hij de woorden “Wait, give me that last line again” uit. Dit stond niet in het script, maar stelde de acteur in de gelegenheid om het beter te doen. Daarnaast was hij erg enthousiast om met Sir Billy Connolly en Meryl Streep samen te werken. Ook de rest van de cast is goed samengesteld. De destijds jonge Liam Aiken begon tijdens de productie flink te groeien. Hierop moest zijn kostuum continu worden aangepast. Richting het einde van de film, is hij zichtbaar langer dan Emily Browning. Macaber genoeg kreeg de acteur tijdens de première te horen dat zijn huis in brand stond. Christy Carlson Romano zou oorspronkelijk de rol van Violet Baudelaire vertolken. Ook Haley Hudson werd overwogen voor de rol. Casting director Avy Kaufman had diverse balletscholen afgezocht om de rol van Violet in te vullen. Tijdens haar training in de sportschool, zag ze Emily Browning op de televisie voorbij komen. Kaufman besloot om haar auditie te laten doen. De dochter van Meryl Streep was een groot fan van de boeken, en motiveerde haar moeder om de rol van Aunt Josephine te accepteren. De tweeling Kara en Shelby Hoffman vertolken de rol van Sunny Baudelaire. In eerste instantie werd er een drieling gecast, maar het trio had last van plankenkoorts en verlatingsangst. Kara en Shelby Hoffman waren in het echt doodsbang voor Carrey met zijn Count Olaf make-up. Tevens werd er gebruik gemaakt van een CGI-baby, omdat het voor de tweeling te gevaarlijk was. Het dochtertje van animatiesupervisor Colin Brady werd gebruikt voor het ontwerp van Sunny voor de computeranimatie. Catherine O’Hara vertolkt de rol van Justice Strauss. In de tv-serie speelt ze de rol van Dr. Orwell.

In eerste instantie was Tim Burton aan het project verbonden. Dit met Johnny Depp als Count Olaf, en Glenn Close als Aunt Josephine. Nadat Burton het project had verlaten, besloot Depp om eveneens af te haken. Brad Silberling wilde zo trouw mogelijk blijven aan de donkere gotische stijl van Burton, en overwoog zelfs om de regisseur aan te houden als producent. Tijdens de pre-productie werd Scott Rudin aangesteld om de film te produceren, en zou Barry Sonnenfeld de film regisseren. Rudin verliet het project wegens budgettaire conflicten, en stapte Sonnenfeld later eveneens op. Beiden worden echter nog steeds gecrediteerd als uitvoerende producenten. Sonnenfeld werd later de regisseur van de Netflix-serie. Dit was de eerste film van Nickelodeon, die een Academy Award won voor beste make-up en haarstyling.

Persoonlijk ben ik niet van de literatuur, en heb ik de boeken nooit gelezen. Visueel gezien is deze film in elk geval geslaagd. ILM was verantwoordelijk voor meer dan 500 opnamen met visuele effecten. De experts hadden zelfs beelden van het Atlantische orkaanseizoen 2003 bestudeerd, om de orkaan Herman nauwkeurig weer te geven. De film bevat elementen uit de eerste drie boeken “The Bad Beginning”, “The Reptile Room” en “The Wide Window.” De film werd uitgebracht, alvorens de laatste drie boeken van de serie verschenen. Daarnaast werd de film geïnspireerd door Sleepy Hollow en The Night of the Hunter. Oorspronkelijk was het de doelstelling om een vervolg te maken, maar dit kwam nooit van de grond. De film werd opnieuw opgestart als een Netflix-serie met Neil Patrick Harris als Count Olaf. Dit onder de titel A Series of Unfortunate Events. De film werd niet overal positief ontvangen, en stond zelfs in de Watchmojo’s-Lijst met mislukte film franchises. Toch weet deze familiefilm je aandacht vast te houden. Mede dankzij cameo’s van Helena Bonham Carter en Dustin Hoffman. Daarnaast bevat het wat leuke verwijzingen naar o.a. Monty Python.

3,0 *

Een film van de buiten categorie, niet omdat het lachen gieren en brullen is, maar vooral door de verpletterende aankleding (decor, kostuums, belichting, grimmige, enz.) de fantastische sfeer en de acteurs. Kortom, een film om helemaal in onder te dompelen, of je nou 8 jaar bent of 80.