Les Rivières Pourpres II: Les Anges de l'Apocalypse (2004)

Een uitstekend vervolg. Alleen wel jammer dat dit keer Cassel der niet bij zit. Maar toch heb ik me wel goed weten te ammuseren met Jean Reno die ik toch ook wel een van de koningen van de Franse filmindustrie vind. En dit keer vind het verhaal zich niet plaats in de Franse Alpen maar in een gereformeerd Frans dorpje en dit keer krijgen we te maken met een groepje zwartgeklede monniken die gruwelijke moorden plegen die inderdaad veel weg hebben van Se7en. Soms vraag je je ook wel af of ze menselijk zijn. Ook die rol van die man die zich voordoet als Jezus vond ik ijzersterk. De humor mocht natuurlijk ook niet ontbreken en tegen het einde aan krijgen we ook nog een stevig potje actie voorgeschoteld. Die eindscene in die ondergrondse tunnels van die abdij waren ook spannend en het einde was opbeurend en vrolijk.

Maar waarom staat de naam Lee op de dvd hoes terwijl hij eigenlijk niet echt de hoofdrol speeld

Ach, Cassel is er dan wel niet maar Magimel mag er ook wel zijn hoor. Ik kan eigenlijk geen slecht woord over deze film bedenken. Gewoon prachtig vervolg waarvan deel 3 ook wel van mag komen. Ik heb er van genoten.

4,0*

Serieus ongeloofwaardig.

Cassel werd Maginel, maar dat maakt verder weinig uit in dit vervolg op de Franse thriller met inspecteur Niemans. De onevenwichtigheid van dat deel verdwijnt hier ietwat door meer op de actielijn te gaan zitten, doch de sterke sfeer van het eerste deel is hier ver te zoeken. Ook bij dit deel draait ongeloofwaardigheid in combinatie met een serieuze toonzetting het geheel de das om.

Redelijk.

Jean Reno doet Indiana Jones.

Beter dan deel 1, in die zin dat de film in ieder geval tijdens de duur evenwichtig blijft. Maar wat je ook kan vragen is welke overeenkomsten er eigenlijk zijn tussen de films - anders dan de rol van Pierre Niemans. Want de films hebben eigenlijk helemaal niets met elkaar gemeen anders dan die naam en de kop van Jean Reno.

Op zich is een heleboel echt prima in orde, om te beginnen met de mooi duistere sfeer, het mysterie dat heel lang echt mysterieus blijft, de griezeligheid van de gebeurtenissen en de gruwelijkheid waarmee de tegenpartij bezig is... En dan de sinistere locaties, het af en toe echt heel onverwachte en verpletterend uitbarstende geweld. Bijvoorbeeld die actie van die vijf zwartjurken vlak voordat de ontknoping inzet.

Jean Reno is als altijd de held. Cassel doet niet mee, maar wordt niet echt gemist - daar is het verhaal te druk voor, en Magimel voldoet ook. Christopher Lee doet het op zich niet heel slecht, maar komt ook niet echt uit de hoek met een echte topprestatie - zijn naam als engerd wordt door deze film niet herbevestigd. Wat wel gezegd wordt dat hij zo goed Frans spreekt in deze film betwijfel ik een beetje - ik meende ergens wat verschil tussen zijn mond en zijn geluid te horen, dus het kan best wel eens ingesproken zijn.

Geloofwaardig wordt het in de verste verte niet, natuurlijk. Maar waarom zouden we ons daaraan storen? Welke Indiana Jones film is er dan precies wel geloofwaardig? Wat er wel mis zit is dat er niet of nauwelijks iets van humor te vinden is. En precies dat maakt de Indy-films af.

Wat er overblijft is een goed gemaakte actiethriller waar net iets aan ontbreekt.

Schatzoeken met een vleugje Da Vinci Code / Indiana Jones. Zoiets. Veel ren- en springwerk, enkele lugubere lijken, een opvallende scène in een supermarkt, toffe locaties en een uitbundige visuele stijl. Toch werkt het uiteindelijk allemaal voor geen meter.

Voornamelijk omdat het scenario een onnavolgbare bende is. Een warrige opmaat krijgt nog een redelijk vervolg wanneer duidelijk wordt hoe het zit met de slachtoffers, maar de finale is een verplicht en onnozel nummertje dat op geen enkel vlak overtuigt.

Vervolg op Crimson Rivers, in die zien dat het inspecteur Nieman in een vrij aparte zaak doet verdiepen. Nieuwe collega van dienst is Benoît Magimel die zich best goed kan handhaven naast Jean Reno. Camille Natta is de beauty van dienst.

Het verhaal is een pak minder en dat merk je na een tijdje wel. In het begin slaagt Olivier Dahan om een mooi sfeertje te creëren dat me soms wat deed denken aan een mix tussen Da Vinci Code en Banlieu 13. Maar eens ze echt op onderzoek moeten en de momenten van de ontknoping voel je dat het script te hard rammelt.

Ik had Dahan graag (mee) aan het stuur gezien van de vorige film, dat duidelijk een veel beter script had.

Mits men zich niet aan het onrealistische en onmogelijke in de film focust is het best een film die het kijken waard is. Gewoon lekker spannend met het verstand op nul kijken.

De film zou megagoed geweest zijn als het realistischer gehouden was, juist door het op eenvoudige "A-Team" achtige wijze b-klasse spanning in de film te brengen is het eindresultaat behoorlijk gekelderd.