Human Desire (1954)

Niet de beste Lang-noir, maar wel heel genietbaar. Zonde dat Peter Lorre had nadat de regisseur hem niet goed had behandeld. Desondanks is Glenn Ford ook meer dan aardig.

Eén van de mindere Langs. De vrouwelijke hoofdrolspeelster is duidelijk te licht voor haar rol. Verder kent deze film het welbekende euvel van overdadige tettermuziek.

Aan het acteren van Ford en Graham zal het niet liggen, maar door de korte speelduur is er onvol-doende ruimte voor de uitwerking van de karakters. Alles moet snel, snel. En als er ook nog aan het begin van de film ca. 10 minuten afgaat met beelden op en rond het spoor (die voor 't verhaal geen toegevoegde waarde hebben), en ik me waande in een aflevering van Rail Away, is dat niet ver-wonderlijk.

In The Big Heat hadden Ford en Graham veel meer screentime, mede door langere speelduur, en dus ook meer tijd voor karakteruitdieping. Hier gaat de relatie tussen beiden wel erg snel.

Verhaal is verder prima, maar er had meer ingezeten.

Naast een Film-Noir, is dit ook wel een film voor treinliefhebbers. Het jaren 50 gebeuren van de Amerikaanse spoorwegen komt namelijk veelvuldig in beeld, zoals dieseltreinen en stoomloks.

De R2 DVD is niet gerestaureerd, zonder subs en extra's. Zwart/wit contrast is echter bovengemiddeld in vergelijking met veel andere DVD releases uit die periode.

Mijn score IMDb *6/10.

Glenn Ford heb ik altijd een nogal nietszeggende acteur gevonden, totdat ik hem als schurk in 3.10 to Yuma zag. Daarin was hij zó geweldig dat ik sindsdien altijd hoop hem nog eens in een andere echt goede rol te zien, maar helaas is hij ook in Human desire de zwakke schakel, want hoewel zijn in beginsel vriendelijke personage steeds meer richting overspel, verdorvenheid en zelfs moord wordt gedreven zie je Ford nergens overtuigend veranderen – een sombere blik en een toonloze stem zijn voor mij echt niet voldoende om zo'n transformatie te suggereren. Jammer, want het verhaal is sterk genoeg en de twee andere hoofdrolspelers doen het wèl prima. Het mooie en onverwacht unhappy einde is wel prachtig zwartgallig, zodat ik uiteindelijk toch uitkom op een gemankeerd meesterwerkje met echo's van The postman always rings twice, hoewel de inspiratiebron, Zola's La bête humaine (1890), natuurlijk veel ouder is. (Als ik zo de afwezigheid van elke vorm van extra's bekijk heb ik vermoedelijk dezelfde DVD-versie gezien als Dogie_Hogan, van Palladium Entertainment / Cornerstone Media International, en hoewel niet gerestaureerd ziet die er inderdaad uitstekend uit.)

Fritz Lang liet zich inspireren door Emile Zola's "La Bête Humaine" en bracht de immoralitiet die doorheen Zola's novelle loopt heel goed over in een naar mijn gevoelen goed geslaagde, spannende film noir.

Knappe setting vooral met mooie treinscenes en ook valt het acteerwerk niet te versmaden. Glenn Ford kan moeilijk echte dramatiek in zijn act brengen. Broderick Crawford kan dat wel en wat dan gezegd van mooie Gloria Graham, die op onverbeterlijke wijze de rol van femme fatale op zich neemt.

Goeie film waarin een treinmachinist verliefd wordt op de verkeerde vrouw als hij terugkomt van de oorlog. Alhoewel de personages wat voorspelbaar zijn, vullen deze samen met het prima plot elkaar goed aan. Hier en daar best spannend en ook de casting werkt goed. Behoorlijk wat locatiewerk die deze onderhoudende film-noir een rauw randje meegeeft.

Met wat reserve bekeken omdat ik de verfilming van Jean Renoir zo enorm goed vind. De versie van Renoir is in elk geval duisterder en heeft niet af te rekenen met limiterende productiecode als deze Hollywood versie. Niettemin heb ik enorm genoten van dit psychodrama. Fritz Lang weet natuurlijk hoe hij een verhaal moet vertellen en hij heeft een topcast ter beschikking. De ster is ongetwijfeld Gloria Grahame als onvermijdelijke femme fatale. Ik ben geen fan van al haar films maar dit is één van haar beste die ik nu gezien heb. Maar ook Glenn Ford en Broderick Crawford doen het prima binnen de driehoeksrelatie. Uiteindelijk vind ik het vreemd dat Gloria Grahame op het eind volledig de zwarte piet toegeschoven krijgt en gaat Broderick Crawford schijnbaar vrijuit met 2 moorden op het cv. Vond de Hays code overspel dus erger dan moord? Vanuit hedendaags standpunt geeft dit (voor mij dan toch) een cynische wending.