8 Mile (2002)

8 Mile was o.a. het acteerdebuut voor Eminem.

De track Lose Yourself werd een grote hit, en kreeg zelfs een Oscar voor de beste soundtrack in 2002.

Eminem speelt de rol van Jimmy 'B-Rabbit' Smith die het ver in de rapscene probeert te schoppen.

Kim Basinger speelt Jimmy's moeder die in een woonwagen woont, en haar dagen slijt met bingo, zuipen en het bespringen van haar jongere vriend Greg.

Tevens dreigt ze uit haar woonwagen te worden gezet, omdat ze de huur niet kan betalen.

Ook wijlen Brittany Murphy liet zich van haar beste kant zien.

De acteerprestaties zijn goed.

Net zoals het vele rappen wat deze film domineert.

3,0 *

Heel fraai portret van Eminem. Vroeger zag ik hem vaak op MTV en hoorde je hem ook continu op de radio. Verder heb ik nooit echt wat van hem gevolgd, maar deze film versterkt je interesse toch weer wel. 8 Mile gaat nu min of meer over het leven van Eminem. Alleen dit keer speelt ie niet onder zijn artiesten naam maar als Jimmy B Rabbit. Dat had eigenlijk niet echt gehoeven.

Maargoed, zijn levensverhaal word wel erg mooi neergezet en alles neemt plaats in de groezelige achterbuurten van Detroit, waar hij dus is opgegroeid. Het is dus niet echt bepaald een plaats waar je wil leven, dat was allang al duidelijk. En ja, het gaat weer op de bekende manier: Straatarm persoon, leeft in een stacaravan, met zijn jonge stiefmoeder (prachtig neergezet door Kim Bassinger), en zijn stiefzoontje en het volgt weer de typische leven van de straat. Hij probeert al jaren zijn grootste droom (rappen) waar te maken maar dat loopt vaak zonder succes, en is vaak het pispaaltje als "Blanke" rapper. Regelmatig voert hij oorlog met zijn tegenpartij onder leiding van Papa Doc en hangt hij rond met zijn vrienden. Heeft een wankelmoedig baantje en de relatie met zijn vriendin Alex (prima gespeeld door Brittany Murphy) loopt ook niet altijd op zijn rolletjes. Maar het straatleven en het op de bek gaan zorgt er wel voor dat hij steeds sterker in zijn schoenen staat en toch opnieuw de uitdaging aangaat als rapper. Wat natuurlijk uitmond tot die sterke rap-wedstrijdscene waarbij er wederzijds gedist word. Opzich wel een scene met veel spanning en die teksten zijn oh zo goed! Vooral die laatste song van Eminem hoe hij de hele Papa Doc crew eruit zingt, en Eminem (eeh ik bedoel Jimmy B Rabbit) het begin maakt van zijn succesvolle carriere.

Ja, dit was zeker geen verkeerde film. Of je nou Eminem kan waarderen of niet. Mooie opbouw, prachtig acteerwerk, Eminem laat zien dat hij wel goed acteren kan, en hele sterke teksten. Hier ben ik zeer te spreken over.

4,0*

Redelijke film waarin een jonge rapper het tegen andere rappers opneemt in rapwedstrijden. De hele subcultuur wordt hier goed neergezet, echter is het verhaal wat aan de voorspelbare kant. De film kijkt wel gemakkelijk weg en Eminem is uiteraard uitstekend gecast aangezien deze rol dicht bij zichzelf staat.

Een typische film die na een tweede kijkbeurt nog steeds als een huis overeind blijft staan. Waar Eminem het in de geschiedenis puur van zijn rap moest hebben, misstaat hem het acteren zeker niet. Of het de wil van zijn eigen rol als drive is, wie zal het zeggen. Het is zeker realistisch en fascinerend van aard.

Ik ben wel fan van Eminem, zeker de periode 2000-2002 met prachtige platen en oa deze film. Een semi-biopic, maar het gaat gelukkig niet over Eminem zelf maar eerder de sfeer en het beeld van de rapper en zijn wereldje. Dat geeft eigenlijk best een sterk resultaat, tegenover andere muzikale biopics die vooral mikken op feiten maar de juiste sfeer niet kunnen weergeven. Ik betwijfel of Eminem ooit een grote acteur zou geworden zijn, maar deze rol is wel op zijn lijf geschreven.

Het verhaal begint misschien nogal clichématig, maar toch zit ik er meteen in. Niet alleen de muzikale urban pop maar ook de armoede wordt goed gebracht. Wat clichés lijken te zijn, zijn best wel waarheden. Het is zowat leven van dag tot dag en een kleine droom van bvb een demo met muziek te kunnen opnemen is één van de weinig lichtpuntjes die een mens verder trekt.

Ik had best een hoge score toen ik de eerste keer deze film zag (toen ook al 4.5*) en ik vroeg me toch tijdens de film af of dat niet wat hoog was en een half puntje mocht zakken. Vanaf het moment dat Rabbit muziek gaat schrijven wordt de film omhoog getilt en vooral het laatste half uur zit zo goed dat ik bij mijn oordeel blijf. De liefde voor de muziek speelt denkelijk ook wel mee, waardoor ik films als deze of bvb Dangerous Minds (voor zover je beide films kan vergelijken) best wel kan smaken. Het verhaal gaat z'n gewone gangetje, maar ik vond de weergave en de omkleding enorm goed gedaan.

Gewoon een heel degelijke film.

Het verhaal boeit niet al te erg, het is niet heel bijzonder. Dat is de beste omschrijving van het verhaal.

Waar de film wel pakt zijn de acteurs en actrices. Wijlen Brittany Murphy vind ik echt heel sterk. Ze heeft een bepaald mooi charima, wist sinds kort pas dat ze overleed, en onder verdachte omstandigheden nog wel. Helaas, ze had een grote toekomst kunnen hebben.

Eminem is goed, niet meer dan dat. De anderen spelen ook allemaal leuk mee.

Wat ik graag had gezien was dat er meer muziek in de film zat. Hierdoor zou de film meer 'schwung' hebben gekregen. 8 Mile kreeg een Oscar voor beste nummer, maar dit nummer genaamd: Loose Yourself was pas bij de aftiteling te horen. Wat een gemiste kans!

Fijne film, niet meer en minder dan dat.

Niet verkeerd.

Eminem doet het goed, maar speelt dan ook een erg vertrouwde rol. Verder is het vooral de stad die de aandacht opeist, al is het maar omdat de verloedering toen al erg goed te zien was (en ook z'n eigen scene krijgt). 11 jaar later zou de stad een faillissement aanvragen.

Qua plot en verloop is het bekend terrein. Ugly duckling verhaaltje, wat trailer trash gebral, het groepje rappers dat liever droomt dan effectief dingen verwezenlijkt. Wat grimmig drama met een dochtertje als teken van onschuld en de weg naar de "top" die bezaaid is met valkuilen. Erg veel verrassingen zijn er in deze film niet te vinden.

Rest van de cast is wisselend. Mackie en Byrd vond ik best oké, Basinger viel sterk tegen. Visueel vooral erg grauw en grijs. Komt met door de setting uiteraard, maar ook klassiek voor dit type drama. Soundtrack is oké, maar als niet-hip-hop kenner kende ik toch iets teveel nummers, waardoor er misschien iets te makkelijk naar zekerheden gegrepen is.

Gewoon een solide drama, met wat scherpe kantjes maar ook een paar kleine lichtpuntjes.

3.0*

Ik heb niks met rap, Eminem is de enige van wie ik wel wat nummers kan waarderen. Maar naar de film was ik wel benieuwd, want ik kan soms wel genieten van die subgroep en cultuur die mijlenver van me afstaan.
Op zich is het best prima uit te kijken, alleen het leidt tot zo weinig. Uiteindelijk wint hij de battle dan wel, en dat is best een leuke eindscene, maar ik had persoonlijk meer verwacht.

Wat vechtpartijen en struggles hier en daar, en op het einde is hij nauwelijks verder. Had ook verwacht dat Lose Yourself meer onderdeel zou zijn van de film zelf. Zag al voor me dat hij het nummer ging opnemen in de studio, maar niets van dat. Ook het zijplotje met zijn moeder en haar abuse boyfriend liep uiteindelijk wat met een laffe sisser af. Ze wint wat geld met de bingo (zelf dacht ik dat ze de prostitutie was ingegaan overigens, maar blijkbaar werd het zo spannend niet), en that's that. Mja.

Verrassend genoeg vond ik Enimem echt heel goed te pruimen. Vind het zelfs jammer en opvallend dat hij niet in meer films gespeeld heeft, want hij doet het zeker niet onverdienstelijk als acteur. Wellicht dat hij het alleen goed doet in zijn eigen rap-habitat, maar desondanks vind ik hem toch filmgeniek en prettig om naar te kijken.

Heel kleine 3,5*, omdat het soms net wat verder durft te gaan in bepaalde dingen.

Ik heb deze toentertijd best meerdere malen gezien en genoot hier nog best aardig van. De film is een gedeeltelijke biopic van Eminem die toen deze film uitkwam zo ongeveer op de piek van zijn carrière was.

Door dat eerste komt het misschien wel dat hij het niet verkeerd doet in zijn rol. Hij komt best natuurlijk over. Verder vind ik dat de film wel erg op de dramatiek gericht is, maar het komt niet alle keren even goed over.

Nog een best aardige film en nog een best degelijk werk voor een "ster die besluit te acteren".

8 Mile

Gister zat ik nog bij het concert van Iron Maiden, die hun nieuwe aan het promoten waren. Ik ben iemand die een erg brede smaak van muziek heb, van Rock tot Death Metal maar ook zeker pop, rock, Hip-Hop, Reggae etc. zitten tussen mijn Spotify lijst. Qua Hip-Hop (onder velen als rap beschouwd) is het bij mij schaars, de enige die ik luister uit deze genre is Eminem.. Wat een toeval! Ik wou al zo donders graag en zo lang 8 Mile kijken dat ik bijna een gat in de lucht sprong van blijdschap toen ik zag dat hij eindelijk aan Netflix toegevoegd was! Toppie!

Iedereen kent ze denk ik wel.. De typische Amerikaanse Hip-Hop battle's ergens in een loods in Amerika waar de 'beginnende' rappers hun start maken om elkaar helemaal de kloten in te rappen. Vaak beginnen ze zo groot te worden. Maar, die teksten kunnen natuurlijk ook soms een beetje te verkeerd uit vallen zoals, bij al die grote namen die toch neer geschoten zijn en dan met ogen gericht op de grote Tupac. Waar Eminem overigens ook nog een speciaal liedje voor gemaakt heeft: 'Eminem - Like Toy Soldiers'

Deze film vond ik toch wel erg leuk. B-Rabit (Eminem) is beginnende rapper en een arm jochie die in de trailer-park woont. Hij speelt mee aan een Rap-Battle waar hij stil valt en als mietje gezien word. Hij probeert groot te worden maar zijn thuis situatie speelt een grote rol waardoor hij in de moeilijk heden komt. Op het eind slaagt hij er toch in en word de nieuwe kampioen...

Leuk maar, erg gewaagd van Eminem om te gaan spelen in een film, die hij overigens gewoon perfect heeft geacteerd en ik had er weinig op aan te merken. Tuurlijk is het geen acteur maar, hij deed het prima. Concept was leuk en over het algemeen erg genoten van 8 Mile.

Weetje dat: Eminem weigert in een film mee te spelen als hij niet in Detroit word geschoten? Hij heeft laatst ook een film geweigerd (Vraag mij niet meer welke) en die is geweigerd want Detroit stond niet in het lijstje. Dat is standaard zo want elke rapper vertegenwoordigd zijn / haar eigen stad. Zo is dus ook het album 'Shady XV (2014)' ontstaan. Een rap CD bedacht door Eminem waar allerlei rappers mee doen uit verschillende Amerikaanse steden om zo een thuis rap-battle te evenaren. Bekijk deze video's dan kom je er wat meer achter: 'Eminem, Royce da 5'9", Big Sean, Danny Brown, Dej Loaf, Trick Trick - Detroit Vs. Everybody ' en 'Vevo Presents: Shady CXVPHER'

4.0*

Deze film ‘vroeger’ al eens gezien, maar klaarblijkelijk is er toch zeer weinig bijgebleven. Ik dacht bijvoorbeeld dat er veel meer scenes in die bar waren met battles. Dit blijkt slechts twee keer te zijn.

Op zich een prima film met leuke rollen. Zeker als je van deze muziek houdt heeft het leuke bijrollen. Het is echter niet zo mijn stijl. Ik heb in mijn tienerjaren wel veel naar Eminem geluisterd en kan er zo nu en dan nog wel van genieten, maar voor de rest heb ik altijd zeer weinig met rappen gehad. Het is ook duidelijk dat Eminem geen acteur is, sommige scenes lijkt hij toch niet helemaal op zijn plek te zitten als acteur. Het doet voor mij niets af een de film zelf en heb er alsnog goed van genoten.

Het verhaal zit prima in elkaar met hier en daar wat cliches, met name het begin. Nergens wordt het echt verrassend. Het einde vond ik prima op deze manier. Meestal hou ik van een eind dat mij al wordt voorgekauwd hoe het in de toekomst met de personages gaat, maar in dit geval kon ik dit eind prima hebben. Niet te gesloten, maar ook niet te open. Het is gewoon lekker in het midden gelaten.

Al met al nog steeds een prima film. Ondanks dat ik hem al eens heb gezien, kon het mij ook deze keer de volle 110 minuten boeien. 4*.

“I'm gonna turn around with a great smile, and walk my white ass back across 8 Mile.”

Dit blijft een verrassend sterke film. 8 Mile is het zoveelste verhaal over een jongen uit de achterbuurt die iets van zijn leven wil maken (door muziek), maar de film voert dat erg sterk uit. Een rauwe sfeer, degelijk verhaal en sterke Eminem zorgen voor een indrukwekkende film. Met als hoogtepunt natuurlijk de rap battles op het laatst. Schitterend gedaan. Murphy is ook goed en de rest van de cast is adequaat. Prima filmdebuut van Eminem.

Na lang uitstellen toch maar een keer bekeken. Leuke film met mijn favoriete rapper Eminem in de hoofdrol. De film heeft een leuk en een sterk verhaal. De cast is goed en zelfs Eminem doet het erg goed in deze film. Er zit een toffe sfeer in de film. Soundtrack is om van te genieten.

Ik ben hier duidelijk met de verkeerde verwachtingen in gestapt. Ik dacht echt dat dit over het leven van Eminem ging gaan (hoewel het dat in zekere mate ook is), maar ik mistte zijn lekkere songs hier zodanig hard dat ik me eraan ging storen.

Toch heb ik me niet meteen verveeld. Het is op zich een inspirerend verhaal. De film gaat nergens echt slepen maar uiteindelijk is rap niet zo mijn ding tenzij de echt goede nummers van Eminem erin hadden gezeten uiteraard. Heel de film lang dacht ik waar blijft Lose Yourself nu toch, ik wist dat het erin zat. Helemaal op het ultieme einde komt het dan eindelijk, maar hij zingt het niet eens zelf. Ja dat was wel een vieze teleurstelling. De "shit" die de rappers constant lopen te rappen is echt laag en echt goed wordt het niet, tenzij bij het einde daar is Eminem best in vorm. Maar ik blijf er wel bij dat het rappen in deze film niets meer is dan anderen neerhalen met muziek. Op het einde pakt Eminem het gelukkig net iets anders aan, want ik begon dat neerbuigend gerap wat beu te geraken.

Al bij al heb ik me zeker niet verveeld en kijkt het vlot weg, maar ik had hier meer van verwacht.

Als een middelbare scholier uit een gezin waar men louter klassiek luisterde was Eminem mijn eerste kennismaking met hiphop. Ik moet toegeven dat de attractie vooral in de videoclips zat, die ik erg grappig vond. Met name "My Name Is" sloeg nogal aan. Nog steeds niet echt een hiphop fan, al kan ik enkele albums van de The Wu-Tang Clan, Big L, Big Punisher en The Notorious B.I.G. wel degelijk waarderen. En die albums van Eminem die in die dagen populair waren, The Slim Shady LP en The Marshall Matters LP zijn ook nog steeds aardig om te luisteren.

In ieder geval werd me op een gegeven moment wel duidelijk dat er meer achter het vuilgebekte typetje Slim Shady zat, die alles wat destijds in de wereld speelde belachelijk maakte en is me de reputatie van de stad Detroit ook duidelijk geworden. Zelf één nacht in een motel in Detroit overnacht nadat ik op de luchthaven was gestrand, en dat is natuurlijk ongekende luxe vergeleken met de woonwagens in de film, maar toch vond ik het gedeelte van de stad dat ik onderweg naar dat motel zag ook maar grauw.

Grauw en rauw, dat is wat deze film ook is. De omgeving is troosteloos, net als de situatie van de hoofdpersoon. Met verve gespeeld door Eminem, al speelt hij zichzelf speelt. Want ondanks dat deze film slechts losjes op zijn leven is gebaseerd, is dat wel duidelijk. Maar goed, waar iemand het vandaan haalt is uiteindelijk niet belangrijk. Ook over de andere acteurs niets te klagen, iedereen kwam volstrekt naturel over.

Door die natuurlijkheid van het acteerwerk, maar ook door het grauwe decor van de stad komt de film over als een oprecht sfeerdocument van de hiphopscene in een troosteloze stad. Camerawerk is registrerend en verre van artistiek. Normaal zou ik over het laatste klagen, maar gezien de algehele sfeer was artisticiteit in de beelden waarschijnlijk ongepast geweest. In ieder geval is het drama voldoende om de aandacht erbij te houden. 3*.

Goed hoor.

Best verrast door deze film. Zeker als Eminem de hoofdrol speelt. Zijn muziek heb ik nooit bijzonder gevonden maar ik wist wel dat hij best kan rappen. Ook in deze film bewijst hij zeker wel de zinnen te kennen en die ook nog snel uit te spreken.

Een film die me emotioneel niet erg pakte, maar het verhaal zelf pakte me wel. Sowieso vond ik het personage van Eminem best boeiend en zijn omgeving was ook meer dan boeiend. Vooral de rap wedstrijden waren goed gebracht.

Voor muziek fans is dit een aanrader, maar ook in het algemeen is deze film best goed. Verrassend goed acteerwerk van Eminem en de omgeving, al vond ik Murphy wel meevallen. Stond er ook alleen maar vanwege haar koppie.

Geen geweldig plot of hoogstaand acteerwerk. De film geeft echter wel een redelijk getrouw beeld van de rapscene, hetgeen nog wat wordt versterkt door de troosteloze omgeving. De rapbattles zijn de moeite waard. Ook blijft Lose Yourself een goed nummer.

Typisch, heb je een film over een rapper, komt het beste hiphopnummer al direct in het begin (Shook Ones Part II hebben we het dan over). Zelfs het goede Lose Yourself gaat daar nooit meer overheen.

Niet helemaal overtuigd verder. Qua sfeer is het wel oké, al helpt het vervallen Detroit daar goed in mee. Maar plottechnisch een stuk minder. Althans, hetgeen gebeurt binnen die twee uur, want een echte plot is er niet. Het is vooral een sfeerschets, en dat vind ik wel fijn. Ook het einde is lichtjes geweldig. Maar al die losse scènes tot dat eind zijn nogal cliché, slecht geschreven (die ex die af en toe opduikt) of gewoonweg niet boeiend. Na de zoveelste rel of uitbarsting geloofde ik het ook wel. 2,0*.

Dat ie een goede rapper is daarover kan geen discussie zijn, luister naar rap god en laat je omver blazen, maar Eminem verraste me volkomen met zijn acteertalent. Ook Kim Basinger doet het heel behoorlijk als loedermoeder. Lekkere rauwe film over het leven in een subcultuur in het industriële en vervallen Detroit. Is inmiddels wel behoorlijk gedateerd, vooral die baggy kleding. Maar dat hindert niet; fijne film!

Een bekende film, maar ik had hem nog nooit gezien - tot gisteravond. Bij non-acteurs is het altijd de vraag hoe ze het er vanaf brengen als ze zich wagen aan acteren, maar Eminem doet het zeker niet onverdienstelijk.

Maar dat komt ook doordat hij het zichzelf niet erg moeilijk maakt. Het grootste deel van de film kijkt hij de wereld in met de blik van een hert dat de koplampen van een Range Rover aan ziet komen.

De ster van de show is eigenlijk de omgeving. Detroit is een shithole van een stad en de troosteloze sfeer wordt perfect aangevuld door het grauwe, fletse kleurfilter. Veel meer kleuren dan bruin en olijfgroen heeft deze film niet.

Ook werd ik verrast door Kim Basinger, die enkele zeer goede scènes speelt. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik haar ooit iets noemenswaardigs als actrice heb zien doen, maar hier laat ze zien wel degelijk te kunnen acteren.

Waar ik vooral moeite mee had was het geromantiseerde beeld van overwegend zwarte straatjongeren die allemaal kunnen rappen en zich ook alleen dáármee bezig houden, terwijl in werkelijkheid de helft bezig zou moeten zijn met overvallen op liquor stores en de andere helft in de lik zou moeten zitten wegens overvallen op liquor stores.

De vergelijking met het homo-erotische, mierzoete "Chariots of Fire" dringt zich op.

Dat roomblanke personages als Rabbit en Cheddar zich zo makkelijk bewegen in deze zwarte straatcultuur komt ook niet geloofwaardig over.

Verder wordt ook nooit echt plausibel waar het allemaal om gaat. De rap battles worden gehouden in een vervallen disco met 150 man publiek. Maar wie wint, is verzekerd van een platencontract? En dan? Geld en faam? Het is niet geloofwaardig dat er daar iets van betekenis op het spel staat.

Wèl overtuigd was ik door de ongebreidelde geiligheid van Brittany Murphy die geiler uit haar ogen kijkt dan welke andere actrice dan ook, maar misschien verwar ik 'geil' met 'glazig' en was ze gedurende de hele film zo stoned als een garnaal.

3,5 sterren

Ik houd over het algemeen niet van rap en ik ben geen fan van Eminem, maar het verhaal van deze film, de sfeer en het acteerwerk, vind ik goed. Het was niet moeilijk om mijn aandacht erbij te houden. Zoveel geweld hoeft voor mij niet, ik kijk daar niet graag naar, maar het past wel bij de film/het genre. Ik vond het niet erg spannend. Vooral gewoon een interessant kijkje in het roerige leven van een jongen en zijn vrienden in Detroit. 3,5*

Deze zag ik liggen in de bib en omdat ik deze nog nooit had gezien, toch maar eens meegebracht. Het was geen misse film om eens gezien te hebben. Het verhaal is redelijk eenvoudig, maar niet storend.

De cast deed het ook prima en er zaten nog wat bekende namen in.

Toen deze film 20 jaar geleden uitkwam had ik helemaal niets met rap. Eminem vond ik maar een vermoeiend figuur en dat had zeker invloed op mijn beoordeling.

Recent heb ik de film nog eens herzien omdat ik een artikel las over Brittany Murphy en ik inmiddels een aantal nummers van Eminem prima kan hebben. Bij het herzien kwam er toch een gevoel van jeugdsentiment naar boven. 8 Mile is een coming of age film voor het smartphone en internet tijdperk. Het is een rauwe film die laat zien dat het nog niet zo makkelijk was om als adolescent je eigen weg te vinden vlak na de eeuwwisseling.

Het moet gezegd dat het acteerwerk van Eminem heel authentiek en naturel overkomt. Hij rapt verdienstelijk en zijn frustraties zijn invoelbaar en herkenbaar. Verder valt tegenspeelster Brittany Murphy in positieve zin op. De chemie met Eminem is overtuigend en het blijft toch een tragedie dat ze zo vroeg is gestorven. Ook Kim Basinger laar hier zien een prima actrice te zijn en de rest van de cast is eigenlijk ook wel sfeer verhogend.

Heel nuchter gezegd is het een hele goede en authentieke film die ik 20 jaar na dato wel ga koesteren.

Goed!

Nu te zien op Netflix.

Prima film over een veelbelovende witte rapper die zijn plaats tussen de sterren tracht af te dwingen. Geen evidentie, want behoudens zijn vrienden die sterk in hem geloven, is dit geloof van de buitenwereld en een pak minder. Het maakt hem faalangstig en onzeker.

Ook de zorg voor zijn kleine zus en de financiële problemen en liefdesperikelen van zijn moeder houden hem bezig. De film geeft een inkijk hoe bewoners van een trailer dagdagelijks trachten te overleven. Andere problemen als verslaving, ziekte, geweld en dergelijke meer steken vaak mee de kop op.

De rapscènes en -duels waren wel boeiend. Het ging er soms hard aan toe, verbaal dan. Telkenmale dacht ik van 'Oei, nu gaan er klappen vallen', maar het moet blijkbaar een bepaalde code zijn om alles te ondergaan, hoe boos men ook kijkt. Eminem verrast hier wel met prima acteerwerk. Dat alleen al verdient lof.

Wel nogal een eenzijdig beeld van de zwarte gemeenschap die aan het rappen gaat. Behoudens eens een minieme schermutseling geen grote accidenten met wapens en of doden. Al was die scène met Cheddar Bob best grappig.

Alle clichés komen in rap tempo voorbij. Was dit autobio of fictio in hapklare brokken voor de nieuwe generatie? Straatcultuur in Hollywoodsaus van woordjes die rijmen dan weer ritmisch klinken. Het intellect samengeknepen tot een doffe dreun. Mij te modern, al is het 20 jaar oud. Ik vond er geen reet aan.

Deze film blijft als biografische drama muziek film zo ongelooflijk sterke film.

Complimenten aan de makers en cast.

Met een meester performance van de King of rapp Eminem en wat een onverwachte acteer prestatie, hij hier levert, overtrof alle verwachtingen.

En ook de helaas zo jong heengegane Brittany Murphy die hier een ster performance neerzet als actrice.

Met waanzinnig goede film muziek en de enkele knijters van hits van Eminem zoals Lose yourself.

Een aangrijpend verhaal over worstelen in het leven en overleven en doorzetten in het leven.

Wat een parel van een film is en blijft dit.

Voor mij een onverwacht masterpiece in dit genre.

Op nieuwjaarsdag even gaan zitten voor deze 8 Mile die ik opgenomen had van tv en waar ik toch wel eens nieuwsgierig naar was want hij wordt niet heel onverdienstelijk beoordeeld. Toch bleek het niet aan de verwachtingen te voldoen en was ik er weinig van onder de indruk.

Het verhaal is maar al te eenvoudig met white boy Bunnie Rabbit die het in zich zou hebben om het als rapper te maken, en net als de gemiddelde ouders van een tiener in een Talent Show zijn de kameraden het meest overtuigd van Rabbit zijn kwaliteiten. Want als hij zich vervolgens moet tonen tijdens een eerste rap-battle laat hij het af weten. Tot daar op zich niet oninteressant maar dat wordt het daarna wel al heel snel met een veel te cliché beeld van de achterbuurten van Detroit, het groepje vrienden met stereotype gedrag of anders wel de moeilijke relatie met zijn moeder, haar vriendje, en zijn dochtertje. In feite is het zo uitgekauwd dat er amper smaak aan zit, en eerlijk gezegd wilde ik de film zien voor de muziek en de rap-battles. Maar in dat geval kom je toch vrij bedrogen uit...

Het is op zich wel begrijpelijk dat men dit in een soort van opbouw tot het laatste bewaard maar in feite is het ook het enige dat de film te bieden heeft. Want zoals reeds gezegd is de rest te cliché voor woorden en ervaar ik dat groepje waar Rabbit bij hoort als kinderlijk en een hoop gedoe, joh wat een flauwekul allemaal. En in dat kader is het lang wachten op die rap battles waar gelukkig Brittany Murphy nog een behoorlijk pluspunt is. Zijn dan eindelijk die rap battles aan de beurt stijgt de film subiet qua indruk en interesse want die zijn uitermate scherp en humoristisch, net als het goede nummer Lose Yourself.

8 Mile heeft ontegezegelijk enkele hele goede punten maar als eindproduct is het wel heel erg mager waar je dus juist voor bepaalde dingen kijkt die pas op het allerlaatste moment komen. Het maakt 8 Mile in de basis tot een oninteressante en nietszeggend film waar best wel iets meer in had kunnen zitten.